Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1. Jedna chwila

Rozdział 2. Czas ucieka

Rozdział 3. Priorytety

Rozdział 4. Bliskie spotkanie

Rozdział 5. Wybór

Rozdział 6. Bez wyjścia

Rozdział 7. Stary znajomy

Rozdział 8. Przerost ambicji

Rozdział 9. Ta kurtka

Rozdział 10. Pomoc

Rozdział 11. Odpowiedni brat

Rozdział 12. Druga szansa

Rozdział 13. Klepsydra

Rozdział 14. Ostatni przystanek

Rozdział 15. Garou

Rozdział 16. Wilczy zew

Redakcja: Robert Cichowlas

Korekta: Zuzanna Leśniak

Projekt okładki: Tomasz Zarucki

Skład i łamanie: Marek Jadczak

Rysunki: Paweł Leśniak

Wydanie pierwsze

Copyright by Paweł Leśniak 2021
Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Nocą, Warszawa 2021

ISBN 978-83-959399-4-5

WYDAWNICTWO NOCĄ
ul. Filipiny Płaskowickiej 46/89
02-778 Warszawa
NiP: 9512496374
www.wydawnictwonoca.pl
e-mail: kontakt@wydawnictwonoca.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Kochanej żonie i córce

PROLOG

Szuranie sandałów o twardą, ubitą i suchą ziemię unosiło w powietrze kłęby piachu. Zgromadzeni patrzyli, jak idzie przez środek indiańskiej wioski, podpierając się drewnianą laską. Ozdoby z kości na jego szyi oraz pasie, zmieszane z piórami szeleszczącymi na wietrze, grały niepokojące melodie, idealnie pasujące do tego, co miało nadejść. Nikt w wiosce nie myślał dziś o niczym innym. Ciałem byli tutaj, ale w głowach piętrzyły się najgorsze myśli. Wiedzieli, co nadciąga, a mogli jedynie patrzeć.

Mężczyzna zatrzymał się na moment przed namiotem z wyrytymi znakami na podtrzymujących go żerdziach. Następnie wszedł do środka.

Panował tam półmrok. Linie złotego światła przebijały się przez niewielkie dziury w materiale, znacząc kropki na posadzce wyłożonej skórami bizonów, zszytymi grubą nicią. Powietrze zmącone było dymem palących się mieszanek ziół, ułożonych na małych półmiskach, rozstawionych w różnych punktach. Kości, niczym trofea obwieszone prezentacyjnie po całym namiocie, stukały samoistnie zwiastując nowoprzybyłego gościa. W akompaniamencie słychać było muchy latające nad stołem, gdzie leżał świeżo wypatroszony, mały zwierz.

– Wołałem cię – zaczął mężczyzna – jednak ty nie przybyłeś.

Z najciemniejszego kąta wyszedł mieszkaniec namiotu. Odziany był w ciemną skórzaną narzutę, zdobioną kamieniami i malowidłami. Kaptur zakrywał jego twarz, światło ujawniało jedynie pełną blizn brodę. Gospodarz podszedł do swego gościa i stanął dokładnie naprzeciwko niego.

– Rozpoczął nawoływania – oznajmił i zerwał jedną z wiszących w namiocie kości. – Słyszysz go? Ja tak. Ten dźwięk odbija się echem we wszystkim, co istnieje. W ziemi, w wodzie, w wietrze. – Sięgnął po sakwę z drewnianego stolika, a zawartość wrzucił do gotującego się kotła na środku namiotu. – Słyszę go nawet w tym namiocie. Teraz, tak jak stoimy – dorzucił zerwaną wcześniej kość.

Woda zabulgotała mocniej, odrobina się rozlała. Mężczyzna podszedł do swego gościa i wyjął jedno z piór w jego pióropuszu.

– Czas ma się ku końcowi, a my wciąż nie jesteśmy gotowi. Setki lat pracy, przygotowań. Musimy liczyć się z konsekwencjami.

– Ach... kwestionujesz swój wybór. Wątpisz, czy postąpiłeś właściwie. – Gospodarz ostrożnie położył pióro na gotującym się wywarze. – Miej wiarę, słuchaj, co świat ma ci do powiedzenia, a usłyszysz wskazówkę.

Mężczyzna odwrócił głowę; nie był zadowolony z odpowiedzi. Ruszył w stronę wyjścia.

– Rytuał za wszelką cenę musi się powieść. Więc jeżeli osoba, na barkach której położyłeś ten ciężar jednak zawiedzie.... – Mówiąc to mężczyzna z bliznami zatrzymał swego gościa. Po chwili złapał za długie włosy wystające z wywaru i pociągnął chlapiąc szeroko wrzątkiem. Wyciągnął w stronę mężczyzny parującą ludzką głowę z zaszytymi oczami i ustami.

– ...sięgniemy tam, gdzie inni baliby się choćby pomyśleć.

ROZDZIAŁ 1

Jedna chwila

Noc była chłodna. Lato żegnało się wolno obdarowując na pocieszenie kilkoma ostatnimi, ciepłymi godzinami w ciągu dnia. Sierpowaty kształt jasnego księżyca oświetlał kontur zbierających się ciężkich chmur. Przez uchylone okno wdzierał się ukradkiem zapach wilgotnej trawy, pachniał bluszcz wspinający się po domu i kwiaty posadzone pod oknem. Pchane wiatrem gałęzie drzewa uderzały o dach budząc czternastoletnią dziewczynę o imieniu Sara. Przetarła oczy, czując suchość w gardle, jaką wywołało zimne powietrze. Przełykając ślinę poczuła piekący przełyk. Podciągnęła kołdrę, nie chcąc wychodzić spod ciepłej pierzyny. Sięgnęła po telefon na półce, mając wrażenie, jakby wsadziła rękę do lodówki.

Przymrużonymi oczami spojrzała na rażący do bólu ekran, aby sprawdzić godzinę. Było niewiele po trzeciej w nocy. Wiedziała, że do rana nie wytrzyma w takiej zimnicy. Wstała i podeszła do okna, aby je zamknąć, licząc na to, że zagłuszy to odgłosy walących o dach gałęzi. Jednak w momencie, gdy stanęła przy oknie zauważyła, że noc, mimo iż zimna i wyjątkowo ciemna, była bezwietrzna. Chmury przemieszczały się, ale korony drzew oraz krzaki, ledwo kołysały.

Do jej uszu dobiegł kolejny odgłos. Zrozumiała, że dźwięki, jakie ją zbudziły nie pochodziły spoza domu, lecz z jego środka. Niepokój i przeczucie czegoś złego zniwelowało odczucie zimna, serce zabiło mocniej i przyspieszyło. Z szafki nocnej zabrała swoją ulubioną opaskę, bez której nie ruszała się na krok, założyła ją na swoje szatynowe włosy i wolno skierowała ku drzwiom. Wyjrzała na ciemny korytarz, gdzie stała jej opiekunka – nocowała tej nocy w domu z uwagi, że rodzice dziewczyny mieli wrócić późno.

Młoda niania miała na sobie krótkie, czerwone spodenki opinające krągłe biodra, eksponowały również umięśnione i opalone nogi. Do kompletu koszulka na ramiączkach, idealnie leżąca na wysportowanej sylwetce. Matka natura nie była jednak szczodra względem piersi, których ta nie posiadała wcale. Brązowe włosy opadały na plecy, a wąski, szpiczasty nos wraz z całuśnymi, brzoskwiniowymi ustami wystawał zza linii włosów. Nastolatka miała ją za osobę pragmatyczną, była nie tylko jej przyjaciółką, ale również wzorem do naśladowania.

– Emma, co się dzieje? – spytała szepcząc i wychylając się zza drzwi.

Przestraszona opiekunka w sekundzie odwróciła się w stronę dobiegającego pytania. Ze strachu przyłożyła dłonie do klatki piersiowej i wypuściła oddech.

– Sara, czemu nie śpisz? – zwróciła się do dziewczynki – Wracaj do łóżka. Zaraz do ciebie przyjdę.

– Obudziły mnie hałasy. Co to za dźwięki?

– Idę sprawdzić. Zostań w pokoju. – Emma spojrzała badawczo wzdłuż korytarza.

– Rodzice już wrócili? – spytała Sara.

Uniósł się kolejny odgłos, podobny do przesuwania mebli.

– Tak. Spałaś wtedy. Bądźmy już cicho, zamknij drzwi i nie otwieraj nikomu, jeżeli nie będziesz pewna, kto puka.

– Boję się.

Emma puściła do niej oko i uśmiechnęła się subtelnie, chcąc podnieść ją na duchu. Jednak Sara po raz pierwszy w życiu zobaczyła strach w oczach opiekunki, osoby, którą uważała za najodważniejszą. Wybiegła z pokoju i pochwyciła ją za dłoń dając do zrozumienia, że jej samej nie zostawi. Obie wolały być teraz razem. Emma spojrzała na schody, a Sara zauważyła świeżo wytatuowaną wilczą łapę na jej szyi, tuż pod uchem. Kierowały się w stronę schodów, ostrożnie stawiając gołe stopy na wykładzinie.

Odgłosy przybierały na sile, równomiernie do siły, z jaką dziewczynka zaciskała dłoń opiekunki. Mijane, wiszące na ścianach obrazy ważnych historycznych osób, spoglądały teraz na nie. Dziewczyny znalazły się przy drewnianej balustradzie. Łuna zapalonego światła wewnątrz domu padała na drzwi wejściowe, ale z tego miejsca nie było widać salonu, skąd dochodziło światło.

– Postradałeś rozum!

Głośny krzyk zmroził Emmę i Sarę, które przywarły do siebie jeszcze mocniej.

– Nigdy jej nie dotkniesz!

Sara rozpoznała głos ojca. Krzyczał na kogoś. Do ostrych słów dołączyły odgłosy walki, trzaskających mebli oraz tłuczonego szkła. Dziewczynka wydała z siebie pisk, ale Emma zakryła jej usta i pokręciła głową, dając do zrozumienia, by ta była cicho. Wskazała palcem jej pokój, dając wyraźny sygnał, aby do niego wróciła. Opiekunka pocałowała Sarę w głowę, a następnie zbiegła po schodach, chcąc pomóc rodzicom nastolatki. Gdy tylko postawiła stopę na parterze poczuła jak mała dłoń łapie ją za rękę. Sara patrzyła na nią błagalnym wzrokiem, zbyt przerażona by zostać sama.

Rozległ się charakterystyczny trzask łamanej kości. Hałasy ustały, zgasło światło. Po paru sekundach matka dziewczynki wrzasnęła pełnym gardłem, niczym postać z horroru. Patrzyły nieruchomo w głąb nieoświetlonego salonu, doszukując się tam kogokolwiek. Wreszcie wyłoniła się z niego zakrwawiona matka, biegnąca wprost na nie.

– Uciekajcie! – krzyknęła do nich.

– Mamo, co się dzieje!?

Złapała obie za ręce, plamiąc je krwią.

– Zabierz ją stąd!

Zapłakana pchnęła dziewczyny w stronę schodów. Emma bez zastanowienia wzięła na ręce zastygniętą ze strachu dziewczynkę i wbiegła na górę. Matka Sary stanęła w połowie, barykadując napastnikowi przejście. Chciała kupić im więcej czasu. Mężczyzna rzucił się na nią i oboje runęli na schody. Odgłosy walki, stękanie i przezwiska zalewały uszy dziewczyny. Emma poleciła Sarze zostać w miejscu, w którym spotkały się tej nocy. Chciała wrócić, by pomóc jej matce, ale nie mogła się wyrwać z uścisku dziewczyny. Sara jak zahipnotyzowana przyglądała się oświetlonym przez światło księżyca konturom szarpiących się na schodach sylwetek. Wiedziała, że jej mama walczy o życie, ale była zbyt przestraszona, by zareagować. Opiekunka wyszarpnęła się jakoś nastolatce i dobiegła do schodów. Błysnął stalowy nóż, odbijając światło, po czym zatonął w brzuchu walczącej kobiety.

Emma się spóźniła. Świat jakby stanął w miejscu. Słychać było tylko dławiącą się krwią mamę Sary, która złapała za poręcz, wciąż uniemożliwiając mordercy przedostanie się na piętro. Napastnik zadał jeszcze kilka szybkich ciosów. Ta padła w końcu na schody.

Emmę zamurowało. Bez słowa patrzyła teraz na kobietę, leżącą w zakrwawionej koszuli nocnej. Matka uniosła wzrok, by po raz ostatni spojrzeć na córeczkę przyglądającą się jej z piętra. A potem wydała ostatnie tchnienie.

– Ucie... kajcie... – wysapała jeszcze i znieruchomiała.

– Mamo! Nie!

Mężczyzna w czarnej kominiarce szarpnął ręką wyciągając agresywnie nóż z martwego ciała. Obie zauważyły świeżą, przetartą skórę na jego prawej pięści, ciągnącą się od kciuka do nadgarstka. Zwiotczałe ciało matki sturlało się po schodach na sam dół. Napastnik ruszył biegiem do góry. Emma złapała Sarę za rękę i uciekły do pokoju, w którym nocowała opiekunka. Zatrzymała się osłupiona widząc kogoś stojącego na środku czarnego pokoju. Rzuciła szybkim spojrzeniem na pędzącego mordercę i gdy wróciła do pokoju, postać zniknęła. Włączyła światło – nikogo tam nie było. Nie mając czasu na zastanowienie w ostatniej chwili zamknęły drzwi na klucz, aby sekundę później usłyszeć jak rozpędzony mężczyzna zatrzymuje się na nich ciężko. Otworzyła okno, a zimne powietrze uderzyło wprost na nie. Emma wspięła się sprawnie na parapet, poganiana ciągłym waleniem w drzwi. Wyciągnęła rękę po Sarę.

– Nie chcę! – krzyknęła przerażona. – A co z mamą i tatą!?

– Chodź! On zaraz tu wejdzie!

Sięgnęła po nią, ale dziewczyna cofnęła rękę. Kolejne trzaśnięcie niosło za sobą pęknięcie drewna.

– Nie idę bez nich!

Opiekunka spojrzała na drzwi – framuga zaczęła odpadać od ściany. Emma nie miała wyjścia, zeskoczyła z okna i siłą zaciągnęła Sarę na parapet. Trzymając mocno za rękę opuszczała ją w dół, ile mogła.

– Skacz!

– Boję się! – Sara krzyknęła przez płacz. – Nie chcę!

– Posłuchaj mnie, masz być silna, rozumiesz!? Musisz przeżyć, dla mamy!

Drzwi do pokoju zostały wywarzone z trzaskiem. Napastnik zgasił światło, by nie przykuwać uwagi z ulicy. Emma wyszarpała się z uścisku dziewczyny trzymającej się jej z całej siły. Sara spadła na krzaki mocno się tłukąc i wielokrotnie raniąc skórę. Wygrzebała się od razu na trawnik i spojrzała w górę.

– Pospiesz się! – krzyczała nastolatka.

Opiekunka wspinała się już na parapet, a wtem napastnik pochwycił ją za włosy i pociągnął mocno w tył. Dziewczyna złapała się framugi okna, nie dając mu się wciągnąć do środka.

– Uciekaj! – krzyknęła jeszcze do Sary.

Mężczyzna zdzielił ją czymś ciężkim w głowę i upadła na podłogę. Zadając kolejny cios, napastnik również zniknął z pola widzenia dziewczynki. Stała teraz pod domem zapłakana i przerażona. Poczuła, jak ogarniają ją mdłości, a jej policzki zaczynają płonąć. Groza przedzierała się do szpiku kości, dotkliwiej niż ziąb. Błagała w duchu, by Emma przeżyła. Niestety, osobą, która pojawiła się w oknie, okazał się być morderca. Sara wbiegła na chodnik i zaczęła uciekać. Pędziła, ile sił w nogach krzycząc w głos i wołając o pomoc. Gdy spojrzała za siebie widziała, że napastnika w oknie już nie było. W ułamku sekundy jej rodzina, jej życie, jej dom – przepadły na dobre. Zaczęła zdawać sobie sprawę, że już nigdy nie wróci do tego miejsca. Nie rozumiała, dlaczego to spotkało właśnie ją.

Podczas gdy ona oddalała się od domu, opiekunka leżała bezwładnie na zimnej podłodze w pokoju. Zachowała przytomność. Widziała, jak mężczyzna wybiegł z domu. Bała się, że ruszył za Sarą. Modliła się w duchu, aby się jej udało, aby zdołała znaleźć pomoc zanim ten ją złapie. Krew wylewała się z ciała Emmy, plamiąc czerwoną piżamę. Kobieta była świadoma, że wraz z opuszczającą ją krwią, opuszczało ją życie. Zrobiło się jej zimniej, wszystko nagle stało się nieważne. Oczy zamknęły się same, a ona odpłynęła.

Coś się zmieniło. Zrobiło się cicho, bez przeciągu, bez atmosfery. Gdy otworzyła oczy zobaczyła, niby to samo miejsce, ale jednak inne. Pokój był pokryty oranżową poświatą, a jego ściany zarośnięte dziwnymi korzeniami. Usiadła, a każdy ruch wydawał stłumiony dźwięk, jakby była pod wodą. Złapała się za pękniętą czaszkę na potylicy, lecz nie wyczuła rany. Spojrzała na swoje czyste dłonie. Głowa nie krwawiła, a to oznaczało, że jest cała.

Wstała do okna i zwróciła uwagę, że grawitacja jest inna, czuła się lżejsza. Za oknem widziała pustą ulicę, oświetloną ostrym, pomarańczowym światłem, jakby ktoś postawił na ulicy ogromny reflektor. Cienie, jakie rzucał były nienaturalnie czarne i długie. Miała wrażenie, że jeden z nich się dymił. Nigdzie nie widziała dziewczynki ani napastnika. Muszę uciec, pomyślała i kaszlnęła. Powietrze było ciężkie i ostre, pachniało czymś kwaśnym i przegniłym, uniemożliwiając swobodne oddychanie. Zauważyła, że korony drzew, kwiaty i krzaki stały w bezruchu jak monolity. Co to za miejsce? – zastanawiała się. Słysząc czyiś oddech odwróciła się przestraszona. W ciemnym kącie pokoju stał mężczyzna, tej samej postury, jak ten, którego miała wrażenie widzieć, przed zapaleniem światła.

Oboje stali wpatrzeni w siebie, czekając na ruch drugiego.

* * *

Od tragicznych wydarzeń minęła godzina, a Sara siedziała zakrwawiona w poczekalni na komisariacie policji. Dobiegła tam boso, była wycieńczona. Podczas gdy próbowała ogrzać się kocem zarzuconym na jej ramiona i kubkiem gorącej herbaty, policjanci, straż oraz karetka byli już w jej domu. Chciała z nimi jechać, ale biorąc pod uwagę tragedię, jaka ją spotkała, nakazano jej pozostać na komendzie. Siedziała na krześle i cierpliwie czekała ze złączonymi, trzęsącymi się nogami. Przyglądała się swojemu odbiciu w parującej herbacie. Szatynka, z zaciągniętą niebieską opaską nad czołem, z dużym wysiłkiem powstrzymywała się od płaczu. Pragnęła być silna, tak jak jej nakazała Emma.

Na komisariacie panował spokój. Funkcjonariusze siedzieli przy swoich biurkach ze znudzonymi minami, co chwilę któryś przecierał zmęczone oczy. Stukot uderzanych palców o klawiaturę unosił się niczym marsz miniaturowej armii, maszerującej między biurkami. Zapach świeżo zaparzonej kawy przez starszego policjanta w recepcji, kłócił się z trzymaną przez dziewczynkę herbatą.

W jej głowie przewijał się obraz mordowanej rodziny. Pojawiały się setki pytań, na żadne nie było odpowiedzi. Kim był ten człowiek? Czy będzie ją ścigał? Czy ktoś z jej rodziny przeżył? Nikt nie potrafił odpowiedzieć.

Dodatkowo nie opuszczało ją wrażenie, że nie była jedyną osobą wybiegającą z domu. Biegnąc już chodnikiem zobaczyła kogoś jeszcze. Kogoś, kto nie odstępował jej na krok. Był teraz z nią na komisariacie, siedział w ciemnym kącie w otwartej przestrzeni biurowej, tuż obok stojącego w donicy dużego kwiatu. To miejsce przyciągało jej wzrok, ktoś bądź coś czającego się w cieniu. Nawet gdy nie patrzyła, czuła z jakim zainteresowaniem się jej przygląda. Jedna z białych lamp na suficie wydawała frustrujący dźwięk, jakby miała się zaraz przepalić. Stresowało ją to. Skoro to, co za nią podąża lubi ciemność, wolała siedzieć pod działającą lampą. Nie planowała przenosić się w inne miejsce, bo nie chciała nikomu o tym mówić. Wzięliby ją za wariatkę, mówiąc, że boi się potwora czyhającego w ciemności. Zaciskała kubek coraz mocniej. Po czym zerknęła jeszcze raz.

Czerń zgęstniała, poruszyła się, zmieniła pozycję na bardziej bojową. Sara rozszerzyła oczy i cała się spięła.

Do komisariatu z hukiem wpadło dwóch policjantów prowadzących pijanego mężczyznę. Miał sklejone, krótkie włosy opadające na czoło oraz kilkumiesięczny tłusty zarost, który szedł w parze z odzieniem. Brudne na kolanach dżinsy, czarny podkoszulek, na który zarzucona była wyblakła czerwona koszula w kratę. Policjant z recepcji, widząc zatrzymanego, wywrócił oczami i odłożył kawę dosuwając się do biurka z teatralnym westchnięciem.

– Igor, do jasnej cholery, poważnie!? Nie znudziło ci się jeszcze nocowanie w celi? – spytał.

– Gdybyście się zajmowali prawdziwymi przestępcami, a nie czepiali się porządnych obywateli, nie musiałbym... – beknął, omal nie puszczając pawia – spać w tej dziurze! Moja dziewczyna nie żyje, a jej syn został brutalnie zamordowany w więzieniu przez kogoś innego niż ja. Gnój dostał za swoje – splunął, a policjant go szarpnął.

– No co!? Niech się smaży w piekle! – splunął ponownie.

– Ej! – krzykną jeden z funkcjonariuszy – Jeszcze raz, a pożałujesz!

– No chodź, jak jesteś taki mądry!

– Igor przestań pajacować, wszyscy mają tu po dziurki w nosie tych teatrzyków – wtrącił spokojnym tonem mężczyzna za biurkiem. – Inaczej będę zmuszony ponownie cię zamknąć.

– Jesteś zwykłą mendą – warknął zatrzymany. – Gdzie jest mój brat!? Odpowiedz mi! Szukacie go w ogóle!? Siedzicie tutaj i udajecie, że pracujecie! Jesteście gorsi od tych, których tutaj sprowadzacie! Żrecie za nasze podatki! To wy jesteście dla nas, a nie odwrotnie, kurwa mać!

– Zabierzcie go – powiedział policjant, nie kryjąc zawodu w głosie. Pokręcił jeszcze głową patrząc na zatrzymanego i uniósł bezsilnie ramiona.

Funkcjonariusze zaczęli go prowadzić do celi, a ten rzucał się, szarpał i wyzywał wszystkich dokoła. Sara widziała, jak staruszek odprowadza wzrokiem zatrzymanego z gniewem malującym się na twarzy. Następnie jego palce powędrowały na klawiaturę. Kątem oka zauważył siedzącą na krześle dziewczynę, która była świadkiem całego zajścia. Spuściła głowę, jak ten tylko na nią spojrzał.

– Nie bój się, tacy dużo krzyczą, ale nie są groźni.

Uśmiechnął się do niej półgębkiem, ale nie uniosła głowy. Policjant był tuż przed emeryturą, tęgawy, siwe włosy z łysym gniazdem na czubku głowy, długi wąs zakrywający górną wargę i dziadkowe okulary.

– Za ile przyjdzie mój wujek? – zapytała.

– Oby jak najszybciej, ma dzisiaj nockę, a jakoś go jeszcze nie widziałem – westchnął rozczarowany. – Podobno jest w drodze. Chcesz czegoś ciepłego? Herbaty?

Wychylił się do przodu z dziwną miną, wyczekując odpowiedzi. Zmieszana dziewczyna po niezręcznej ciszy uniosła kubek nieco wyżej. Widząc go policjant wpadł w oparcie, po czym machnął rękami, jakby przeganiał muchy.

– Stary jestem, już nie widzę. Pij sobie spokojnie, a jakbyś chciała dolewki to daj mi znać.

Na komisariat weszły teraz dwie osoby. Sara odwróciła głowę z nadzieją, ale przybyłymi okazała się być jakaś para. Kobieta miała na sobie długi beżowy i znoszony płaszcz, zapięty szerokim pasem, czarne buty na koturnie i również czarne rajstopy. Węglowe włosy spięła w kok. Miała wyjątkowo zapadnięte oczy i zaniedbaną cerę. Nadrabiała jedynie ładną linią twarzy. Gnała przez hol stukając koturnami, a w ślad za nią z trudem nadążał mężczyzna wyglądający na jej asystenta, ubrany w zbyt duży garnitur. Kobieta minęła dziewczynkę, jakby jej tam nie było. Stanęła przed recepcją i z uniesioną brodą czekała bez słowa.

Policjant oparł się na łokciu i palcem zsunął swoje okulary.

– W czymś mogę pomóc? – mruknął.

– Ja tu jestem od pomocy – wycedziła szybko. – Gdzie dziewczynka?

– Momencik – policjant zajrzał w ekran monitora.

– Pani godność?

– Dzwonił pan do mnie. Powinien pan wiedzieć, z kim pan rozmawiał.

– Może dzwoniłem ja, może nie ja... dużo się tu dzieje.

Zaczął wklepywać coś w klawiaturę.

– Niewiarygodne – wywróciła oczami. – Nazywam się...

– Momencik – wszedł jej w słowo, a ta rzuciła wzrokiem na asystenta. – Proszę teraz.

– Nazywam się Lauren Speraw i jestem dziecięcym psychologiem pracującym dla domu dziecka w Chicago. Poinformowano mnie przez telefon o tym, co zaszło. Przyjechałam najszybciej jak mogłam. Muszę natychmiast porozmawiać z dzieckiem. Gdzie ją trzymacie?

Wskazał na nią palcem, co nie umknęło Sarze.

– Ta młoda dama czeka na swojego wujka. On pracuje na tym komisariacie. Radzę poczekać.

– Wykonuję swoją pracę, proszę pana. Rady niech pan zostawi dla siebie. – Kobieta podeszła do Sary, siedzącej w bezruchu ze spuszczonym wzrokiem. Kucnęła przed nią.

– Hej, nie bój się, jesteś już bezpieczna. Może pójdziemy w bardziej przytulne miejsce i porozmawiamy?

Dziewczyna pokręciła głową przecząco.

– Nie musimy siedzieć na korytarzu, tu jest zimno. W głębi komisariatu jest cieplej, może tam pójdziemy? Chcesz?

Nie widząc reakcji, psycholog usiadła obok niej. Dało się odczuć, że kobiecie się spieszyło, chciała mieć to za sobą. Sara zerkała na nią kątem oka. Lauren wyciągnęła do niej rękę chcąc złapać ją za dłoń, ale dziewczynka się odsunęła rozlewając odrobinę herbaty na podłogę. Policjant wychylił się zza biurka posyłając kobiecie w płaszczu karcące spojrzenie.

– Przepraszam – powiedziała Sara.

– Nie musisz przepraszać, to nie twoja wina. Niepotrzebnie wystawiłam rękę. Jeżeli chcesz mogę przynieść ci nową herbatę. Co ty na to? Thomas! – Krzyknęła rozkazująco na asystenta, a ten nerwowo zaczął rozglądać się w poszukiwaniu napoju. Ostatecznie zrezygnował po tym, jak dziewczyna po raz kolejny pokręciła głową na znak, że nie chce herbaty.

– Po prostu czekam na wujka – oznajmiła cicho i spojrzała na starszego mężczyznę w recepcji licząc, że pomoże jej wyjść z tej sytuacji, ale ten wzruszył jedynie ramionami i wykręcił numer do jej krewnego. Ten jednak nie odebrał. Nie umknęło to uwadze natrętnej psycholog, która rozpięła płaszcz i stanęła przed asystentem. Szeptali pod ścianą. Mężczyzna co chwilę zerkał wymownie na Sarę. Adrenalina zaczynała opadać, a jej miejsce zajmował żal oraz poczucie bezsilności. Dziewczyna odłożyła kubek na krzesełko obok i podciągnęła nogi. Owinęła je kocem, który był za krótki, by objąć również bose stopy. Łzy polały się po jej policzkach, mimo iż twarz nie zdradzała żadnych emocji. Nie umiała wyobrazić sobie jak będzie teraz wyglądało jej życie. Dokąd pójdzie? Gdzie będzie spać? Pytania się mnożyły, a odpowiedzi były bezlitosne.

Sara wyłoniła głowę spod kolan i spojrzała na policjanta przestraszonymi i mokrymi oczami. Psycholog kucnęła przed nią i złapała ją za dłoń. Tym razem dziewczynka jej nie cofnęła.

– Chodźmy z tego korytarza, znajdziemy ci jakieś ładne buty.

Nastolatka nie zareagowała.

– Może ci się zdawać, że powinnaś tu czekać, ale tak nie jest. Obiecuję, że poczujesz się lepiej, gdy stąd pójdziemy. Co ty na to?

Sara nie chciała z nią iść. Zamierzała czekać na wujka, który powinien zjawić się lada moment. Spojrzała na drzwi do komisariatu, ale nikt nie wchodził, a Lauren ciągnęła ją za dłoń, chcąc wymusić na niej, by wstała. Nie minęła nawet godzina od momentu, gdy jej rodzina została zamordowana na jej oczach, a ona była targana przez obcą osobę. Miała ochotę krzyczeć. Nie mogła się przemóc, ale jedyne, co chciała teraz z siebie wydobyć to...

– Nie dotykaj jej!

Gruby, dźwięczny głos uniósł się po całym komisariacie. W drzwiach wejściowych stał Paul, wujek Sary. Miał na sobie czarne dżinsy z paskiem o srebrnej klamrze i białą koszulę. Wyróżniał go krzywy nos po wielokrotnych złamaniach oraz blond włosy zarzucone na prawą stronę czoła.

Dziewczyna wyrwała się spod ręki kobiety i wbiegła mu w ramiona.

– Kochana, tak mi przykro – wyszeptał jej do ucha. – Już jestem. Już jestem. Dzięki Bogu nic ci nie jest.

Spojrzał na jej zapłakaną twarz, ubrudzoną zaschniętą krwią. Sara, obejmowana przez wujka, dała upust emocjom. Wyła w głos, a brat jej ojca ściskał ją mocno, głaszcząc po głowie.

– Chodź, obmyjemy cię.

Pocałował ją w głowę i ruszyli w głąb komisariatu. Każdy tam obecny porzucił na moment swoje obowiązki, przyglądali się całemu zdarzeniu, wzruszeni.

Paul i Sara zbliżyli się do zachodzącej im drogę psycholog.

– Przepraszam, zostałam tutaj wezwana, by zająć się tym dzieckiem, nie może pan...

Wujek zignorował ją, omal jej nie taranując. Zdenerwowana szła za nim, ale zatrzymała się widząc starca, który wyszedł zza recepcji, by ją zatrzymać.

– Co pan robi? – spytała oburzona. – Poniesie pan konsekwencje.

Odwróciła się i zaczęła dzwonić inscenizacyjnie, tak by mężczyzna to wyraźnie widział. Policjant uśmiechnął się tylko do jej kompana i spokojnie wrócił za biurko.

* * *

Trzydzieści minut wcześniej

Noc była spokojna, pomiędzy chmurami widać było gwiazdy rozsypane przypadkowo, niczym cukier. Koniec lata przyniósł pierwszy chłód, asfalt stawał się zimniejszy, zwierzęta zaczęły szukać schronienia. W miejscowości oddalonej kilkadziesiąt kilometrów od Chicago grupka nastolatków znalazła swój sposób na ogrzanie się przez alkohol. Emocjom towarzyszył fakt, że udało im się go kupić posługując się sfałszowanym dowodem osobistym. Słuchając muzyki z telefonu opuścili stację omal nie pękając z dumy i satysfakcji z wykonanej misji. Powędrowali na pobliskie ławki. Nie było tam latarni, idealne miejsce, by nie zwracać na siebie uwagi. Wyciągnęli telefony, świecąc nimi jak latarkami.

– Na pewno nas wpuszczą? – spytał jeden z nich.

– Ty dalej o tym? Tłumaczyłem ci, że mój kuzyn stoi tam na bramce i wpuści nas, tylko nie możemy rzucać się w oczy. – Spojrzał na kumpla drwiącym wzrokiem – Wyluzuj.

– Ty z tym ryjem nie dasz rady! – rzucił ktoś z grupki i rzucił puszką od piwa daleko za siebie.

– Co robisz, idioto? Chcesz tu ściągnąć gliny? – odkrzyknął inny chłopak.

– Nie pękaj. Napij się. Tylko wrzeszczysz.

– A co mam robić? Wkurzasz mnie.

– Dobra, wypijmy jeszcze po piwku i jedźmy stąd. Zimno jak cholera.

– Zaraz się rozgrzejesz. – Rozległ się dźwięk otwieranej puszki z piwem. – dojeżdża tu taxi?

– Dlaczego ja to noszę? – zbuntował się najniższy z chłopaków, który dzierżył w ręku siatkę z alkoholem.

– Chłopaki, zobaczcie, gruby nie lubi jak się rzuca puszkami! – krzyknął ktoś inny i celowo potrącił siatkę, która rozdarła się i puszki wylądowały na ziemi.

– Kurwa, chyba żartujesz – jęknął ten niski i krępy.

– Jasne! Mam ubaw po pachy! – żartowniś sięgnął po piwo i rzucił je do najdalej wysuniętego z ekipy, ale ten go nie złapał. Puszka uderzyła o asfalt i poturlała się w kierunku dalszych ławeczek. Ten, do którego był rzut pobiegł z wyciągniętą ręką, ale piwo doturlało się pod ostatnią ławkę w szeregu. By pomóc sobie w szukaniu trunku, oświetlał drogę latarką w telefonie.

– Kurwa! – krzyknął nagle przestraszony i odskoczył. – Chłopaki! Chodźcie tu szybko!

Reszta z miejsca podbiegła, słysząc powagę w jego głosie. Świecili telefonami na leżącą pod nimi dziewczynę. Ciemnowłosa, w białej sukience i czarnej kurtce skórzanej wyglądała jakby leżała tak już jakiś czas. Ciszę przerwał ten z piwem.

– Żyje?

– Poczekaj, daj zobaczyć.

– Ale się schlała! – ktoś wybuchł śmiechem. – To ta twoja dziewczyna, która niby istnieje, a nikt jej nigdy nie widział?

– Debilu, nie żartuj sobie. Ta laska wygląda tak, jakby była martwa.

Na sekundę zapadła cisza, aż wszyscy wybuchnęli śmiechem.

– Obudź ją – powiedział najniższy otwierając puszkę piwa. – Pewnie ją suszy.

Kumpel zrobił dokładnie co pierwszy kazał, ale dziewczyna ani drgnęła. Ciało było zimne i wiotkie, nie reagowało na ich zaczepki.

– Ona nie żyje! – odskoczył spanikowany.

– Ej, nie rób sobie jaj!

– Wkręcasz?

– Pewny jesteś?

Każdy zaczął zadawać pytania.

– Może ci się wydaje.

– Przecież ty nie wiesz, jak sprawdzić puls!

– Jest zimna!

– Bo leży na asfalcie!

– To sam sprawdź.

Chłopak znajdujący się najbliżej dziewczyny cofnął się o dwa kroki.

– Nie, bo zostawię odciski palców i będzie, że to ja ją zabiłem.

– Kurwa, teraz mi to mówisz!? Czemu nie wspomniałeś, gdy podchodziłem!?

– Przecież wtedy nie wiedzieliśmy, że nie żyje – wziął łyka.

– Chłopie!

Spanikowana wymiana zdań trwała kilkanaście sekund, po czym znów zapadła cisza. Stali i patrzyli. – Zadzwońmy na policję... – ktoś zaproponował.

– I co powiemy!? Że piliśmy sobie alkohol kupiony na lewym dowodzie, bo jesteśmy nieletni i przypadkiem wpadliśmy na martwą laskę? Super plan.

– Przecież dokładnie tak było.

– Nie chodzi o to, jak było, tylko czy ci uwierzą.– Ale nie możemy jej przecież tak tutaj zostawić...

Ich burzę mózgów przerwała puszka piwa, która turlając się uderzyła lekko w but pierwszego z nastolatków. Zamilkli nie rozumiejąc skąd się tu wzięła i poświecili w kierunku rzekomo martwej dziewczyny, stojącej teraz przed nimi i spoglądającej drapieżnie. Rzucili się do ucieczki, potykając jeden o drugiego, krzycząc i klnąc głośno. Kobieta sięgnęła po plecak schowany pod jedną z ławek i zarzucając go sobie na ramie pospiesznym krokiem ruszyła przed siebie. Grupka nastolatków zatrzymała się kilkanaście metrów dalej i przyglądała się jak odchodzi.

– Czyli nie pójdę siedzieć – stwierdził z ulgą niski chłopak.

Zaśmiali się i wrócili do picia. Widać było, że każdy z nich jest zdenerwowany, ale przynajmniej nikt już nie panikował.

Dziewczyna podążała ubitym poboczem wzdłuż ulicy. Mokry piach i ziemia kleiła jej się do butów. Zapięła skórzaną kurtkę pod szyję i spojrzała na skostniałe dłonie, którymi z trudem i bólem mogła poruszyć. Włożyła je do kieszeni i od razu ją zapiekły od cieplejszego powietrza. Spojrzała w niebo – po pozycji księżyca umiała stwierdzić, że noc była młoda. Mimo to czas się kończył. Samochód mijający ją z naprzeciwka raził po oczach światłem reflektorów, wystawiła kciuk, ale się nie zatrzymał. Żołądek ściśnięty z głodu przytulał się do kręgosłupa, ale nie mogła się teraz zatrzymać. Chciała desperacko naprawić to, do czego doprowadziła.

Poczuła wibracje w plecaku i sięgnęła po telefon. Dostrzegła ponad dwadzieścia nieodebranych połączeń z tego samego numeru. Wciąż skostniałym kciukiem, z niemałym wysiłkiem przesunęła palcem po ekranie.

– Przepraszam, byłam – krzyczący głos w słuchawce nie dał jej dokończyć zdania. – Tak... tak... jutro do północy. Tak, jestem świadoma konsekwe... tak, jeszcze raz prze...

Połączenie zostało przerwane. Spojrzała na zegarek. Miała niecałą dobę, aby wywiązać się ze swej obietnicy. Z głośnym dźwiękiem klaksonu minął ją stary autokar. Zatrzymał się na przystanku oddalonym zaledwie kilkadziesiąt kroków od niej. Pobiegła co sił i w ostatniej chwili wskoczyła do środka. Autobus był pusty. Usiadła przy oknie i złapała się za głowę, wyraźnie zmartwiona. Przeszukała plecak i znalazła w nim mocno dojrzałego, ciemnego banana. Oparła się o skrzypiące ze starości oparcie i gdy już miała wziąć gryza jej wzrok powędrował na starszą kobietę, siedzącą dwa fotele dalej. Nie zauważyła jej wcześniej. Wszystkie toboły ustawione obok staruszki sprawiały wrażenie, jakby kobiecina miała ze sobą swój cały lichy dobytek. Patrzyła na banana, lecz odwróciła wzrok, zmieszana, gdy zauważyła, że dziewczyna to widzi.

Indiańskiej urody kobieta oderwała sobie połowę i zjadła. Drugie pół podarowała staruszce.

– Naprawdę? – spytała tamta ze szczerą wdzięcznością.

– Nikt nie powinien chodzić głodny.

Odparła ciepło i wróciła na swoje miejsce. Objęła się rękoma, a dodatkowe grzanie zapewniał może i niepachnący najlepiej, ale ciepły nawiew rozklekotanego autobusu. Godzinę później wysiadła na dworcu na obrzeżach Chicago. Udała się do pobliskiego lasu. Przez panujące wokół ciemności z trudem przedarła się przez zarośla, ale musiała być pewna, że tym razem nikt jej nie przeszkodzi.

Odgłos przejeżdżających w pobliżu samochodów był ledwo słyszalny, a ich światła niewidoczne. Wśród gęstwiny gałęzi i korzeni panowało wilgotne, chłodne, potęgowane ulatniającym się w atmosferze zapachem mokrej ziemi, traw i chwastów powietrze. Znalazła odpowiednie miejsce pod dużym drzewem. Rozejrzała się jeszcze upewniając, że jest sama i wyjęła z plecaka mapę miasta oraz małą, zaostrzoną na jednym końcu kość. Wbiła ją w ziemię, a następnie wyrysowała znak na mapie używając czegoś w rodzaju wyschniętego, kruszącego się kamienia. Kość wyjęła i położyła na środku mapy bardzo starannie i dokładnie. Nabrała do płuc powietrza i zamknęła oczy, koncentrując całą uwagę na tym, co ją otacza.

Miasto niosło odległy i stłumiony dźwięk syren strażackich i gwaru ulicznego. Pachniało wilgocią i mokrym drewnem. Co chwila do jej uszu docierały odgłosy lasu. Ziemia, na której siedziała była miękka, ale dzięki małym gałęziom, łamanym cicho pod jej ciężarem, nie ubrudziła sobie sukienki. Wiatr lekko poruszał jej włosami, muskając ją po twarzy. Nie bała się tego miejsca, wiedziała co kryje mrok.

Telefon zaczął wibrować wybijając ją z rytmu. Na ekranie dostrzegła ten sam numer co poprzednio. Odrzuciła połączenie, a telefon zakryła plecakiem tak, by jej nie rozpraszał, po czym znów się rozluźniła.

– Nie teraz – wymamrotała.

Zamknęła oczy, a po kilku sekundach je otworzyła. Wiatr zniknął, a wraz z nim wszystkie odgłosy. Powietrze stało się ciężkie i cuchnące. Przyzwyczajona do tej atmosfery, ograniczyła się jedynie do krótkich oddechów. Las spowijał pomarańczowy blask ostrego słońca. Dziewczyna rozejrzała się niespiesznie, zmierzyła wzrokiem każdy pobliski cień, a następnie powędrowała wzrokiem na mapę. Wzięła do ręki kostkę i objęła ją dłońmi przykładając sobie do ust. Zamknęła oczy i wyszeptała słowa w zapomnianym dla ludzi języku, po czym rzuciła kość na mapę.

Nie otwierając oczu, wciąż powtarzała tę samą regułkę. Kość leżała i nie ruszała się, ale dziewczyna była cierpliwa. Tutaj, w świecie cienia czas płynął inaczej. Ostatnim razem mogła czekać, czas tak nie naglił. Otworzyła oczy, ale kość wciąż leżała w bezruchu. Poprawiła się i powtórzyła wszystko od nowa – zamknięte oczy, wypowiadana regułka. Znów nic. Brak rezultatów zaczynał ją stresować, tykający zegar w jej głowie spinał nerwy. Wreszcie poczuła drgania, głuchy stukot kości po papierowej mapie niósł przyjemny dla jej uszu odgłos i ulgę. Jeszcze sekunda, pocieszała się.

Kość ustała, wróciła cisza Umbry. Miała otworzyć oczy i ujrzeć kierunek swej dalszej drogi, gdy w eterze uniósł się wyraźny głos syreny, jakby cały świat zalał jeden długi dźwięk. Dziewczyna zerwała się przestraszona i trąciła mapę wraz z kością, która sturlała się metr dalej. Nie zdążyła zobaczyć lokalizacji, ale nie mogła zostać w świecie cienia ani sekundy dłużej. Spanikowana złapała za mapę omal jej nie uszkadzając, a kość schowała do kieszeni. Zauważyła ruchy w ciemnych punktach lasu. Upiory gromadziły się dookoła niej, przywołane głośnym dźwiękiem. Stała w miejscu trzymając w objęciach mapę. Zamknęła oczy, lecz nie mogła wrócić, była zbyt zdenerwowana. Syrena nabierała na sile, cienie podchodziły coraz bliżej, otaczając ją z każdej strony. Dziewczyna ledwo słyszała własne myśli. Dawała z siebie wszystko, ale jednocześnie czuła narastający niepokój, wręcz panikę.

Wiatr zawiał nieprzyjemnie, wróciły odgłosy zwierząt i tańczących krzaków. Będąc pewna, że wróciła do świata materialnego, wzięła gwałtownie chełst powietrza, jakby wypłynęła nagle spod wody. Padła na plecy spocona i zdyszana, z nerwów trzęsły jej się dłonie. Gdy doszła do siebie, usiadła i wyrównała oddech. Zawiedziona spojrzała na mapę. Nie miała punktu zaczepienia. Zaczęła ją składać i poczuła, że ta jest nagrzana. Rozłożyła ją ponownie; w jednym punkcie papier był delikatnie wypalony precyzyjnie, niczym małym laserem. Poświeciła latarką z telefonu i zobaczyła, że zaznaczone miejsce wskazywało komisariat policji na obrzeżach miasta.

To właśnie tam znajdował się jej cel i to właśnie tam się udała.

* * *

Teraz. Komisariat policji

Woda w kranie lała się już od dłuższej chwili. Wyłożona płytkami podłoga była całkiem schlapana. Sara stała przed umywalką w towarzystwie policjantki, bliskiej znajomej jej wujka. Obmywała ją z zaschniętej krwi w damskiej toalecie. Rany po upadku okazały się niegroźne. Kilka zadrapań i płytkich ran, zaklejenie ich plastrami wydawało się być przesadą. Funkcjonariuszka i tak to zrobiła, chcąc dać dziewczynie poczucie pewności, że trafiła w dobre ręce.

Zmoczona szmatka była ciepła, przyjemna. Policjantka wyprostowała się z uśmiechem po ostatnim machnięciu policzka. Sara spojrzała w dół, zawiesiła wzrok na sportowych, niebieskich, za dużych butach na swoich stopach i na zaciągnięte prawie do kolana skarpetki. Z zadumy wyrwało ją pukanie do łazienki, a po chwili zza drzwi wychylił się wujek.

– Wszystko gra? – spytał.

– Właśnie skończyłyśmy – odparła policjantka, wyciskając szmatkę nad umywalką. – Silna dziewczyna, nic jej nie jest.

– Dziękuję. Sara, skarbie, jestem cały czas za drzwiami. Wyjdź, gdy będziesz gotowa, spiszemy zeznania i pojedziemy do mnie odpocząć. Okay?

Dziewczyna przytaknęła. Wujek wraz z funkcjonariuszką wymienili się badawczymi spojrzeniami. Sara nie czekała, złapała kobietę za rękę i razem podeszły do stanowiska, przy którym pracował brat ojca. Usiadła na fotelu przy biurku.

– Zostawię cię teraz z wujkiem, dobrze? W razie czego jestem niedaleko – wskazała palcem na swoje stanowisko.

Sara przytaknęła. Poprawiła się na krześle i zacisnęła pięści na koszuli nocnej.

– Skarbie, wiem, że nie chcesz, ale nie wypuszczą nas stąd, dopóki tego nie spiszemy. – Wujek otworzył dokument w komputerze. – Okay, zacznijmy od początku. Kiedy zauważyłaś, że coś się dzieje? Nie musisz się spieszyć, idź swoim tempem.

Brat ojca zaczął do niej mówić, ale ta szybko przestała go słuchać. Patrzyła w róg sali, gdzie stał duży krzak. Postać kryjącą się pod osłoną cienia, otulającego sporą powierzchnię, wciąż do niej szeptała. Miała wrażenie, że słyszy słowa. Czarna jak smoła dłoń wolno wyłaniała się zza ściany, prostując długie i suche jak gałęzie palce.

– Sara!? – Paul nieomal krzyknął, pstrykając jej przed twarzą palcami wyciągną ją z własnych myśli. Zerknęła jeszcze raz, ale dłoni już nie było. Roślina zdobiła surowy i zużyty budynek w samotności.

– Przepraszam – odparła w końcu.

– Nic się nie dzieje, odpłynęłaś mi na chwilę. Cieszę się, że się wreszcie odezwałaś, bo naprawdę się bałem, że zamkniesz się w sobie na dobre. To bardzo ważne, byśmy do tego nie dopuścili.

Policjantka przyniosła gorący kubek z czekoladą, który położyła na biurku.

– Twoja gorąca czekolada – Paul dosunął dziewczynie kubek. – Uważaj, nie poparz się.

Sara złapała kubek obiema dłońmi i powoli, nader ostrożnie upiła nieduży łyk.

– Musisz się teraz skoncentrować. Ja naprawdę chcę złapać tego skurwiela. Każdy szczegół może mieć znaczenie. Kolor oczu, akcent, włosy, może miał jakieś tatuaże? Mów wszystko, co sobie przypomnisz.

– Obudził mnie hałas. Na początku myślałam, że to gałęzie drzewa uderzają o dach – zaczęła niespiesznie i bardzo cicho. – Ale szybko okazało się, że odgłosy docierały z salonu. Kiedy wyszłam na korytarz, Emma, moja opiekunka już tam była. Zeszłyśmy na dół, aby sprawdzić, co się dzieje i zobaczyłyśmy jak mama do nas biegnie. Była we krwi i... – Głos się na moment załamał. – i kazała nam uciekać. Walczyła z nim, ale on ją zabił. A potem zabił Emmę, gdy pomagała mi uciec z domu. Nie miałam telefonu, więc pobiegłam prosto tutaj. Ale ciebie nie było i... i... to moja wina... to przeze mnie nie żyją...

– Nie mów tak. Nawet tak nie myśl.

– Gdybym robiła, co mi każe... Gdybym słuchała Emmy... Ona chciała pomóc mamie, chciała razem ze mną uciec przez okno. Gdyby nie ja, może obie by teraz żyły. To moja wina.

Sara rozpłakała się na dobre, a wujek mocno ją przytulił.

– To nie twoja wina, skarbie – szepnął. – Powiedz, myślisz, że ktoś go widział? Był jakiś świadek? Sąsiad? Przejeżdżający samochód? Ktokolwiek?

Dziewczyna pokręciła niepewnie głową.

– Zastanów się, Saro. To bardzo istotne. Był tam ktoś, kto mógł coś widzieć?

– Nie – przetarła mokre policzki i oparła się o fotel.

– Jesteś pewna? Musisz być pewna na sto procent – naciskał.

– Jestem pewna, nikogo nie było.

– Dobrze – uśmiechnął się i pocałował ją w czoło, po czym okrył ją swoją kurtką policyjną. – Pij czekoladę, ona cię rozgrzeje. Ja tymczasem spróbuje dowiedzieć się jak wygląda sytuacja w twoim domu, może coś znaleźli.

Przytaknęła, a wujek wstał i podszedł do pomocnej i miłej policjantki. Dziewczynka przyglądała się im, kiedy rozmawiali. Wyglądali na bardzo przejętych. Kobieta przekazała mu dokumenty, a gdy wujek po nie sięgnął Sara zamarła. Cały świat nagle się zatrzymał, a żołądek podszedł jej do gardła.

Na prawej dłoni wujka zobaczyła coś, co widziała już tej nocy. Świeżą, przetartą skórę, ciągnącą się od kciuka do nadgarstka.

ROZDZIAŁ 2

Czas ucieka

Komisariat żył swoim życiem. Jedni ziewali między odbieraniem telefonów, inni pili niezliczone ilości kawy, jeszcze inni sprawiali wrażenie, jakby znajdowali się w jakimś transie. Zegarek wskazywał dopiero kilka minut do piątej nad ranem. Spora część mundurowych pojechała do domu Sary, w którym doszło do tragedii. W natłoku pracy oraz częstego spotykania się z podobnymi przypadkami, funkcjonariusze zarośli znieczulicą i zdawali się już zapomnieć o całej sprawie. Nie tyczyło się to jednak dziewczynki, która nie była w stanie uspokoić trzęsących się dłoni, a jej skóra zrobiła się blada. Widząc ranę na dłoni wujka była przekonana, że to on zamordował jej rodziców i opiekunkę. Powinien być na posterunku całą noc, ale się nie wstawił, przyjechał dopiero po zdarzeniu. Kilkukrotnie naciskał, by dowiedzieć się czy ktoś ją widział, czy był ktokolwiek, kto mógłby go zauważyć. Odpowiedziała szczerze, ale w głębi duszy wiedziała, że to nie prawda. Dlatego, że ona widziała jego ranę i on zdawał sobie z tego sprawę. Była jedyną osobą, która wiedziała, że to on stoi za zamordowaniem jej rodziców.

Wujek wciąż rozmawiał z funkcjonariuszką. Czy ona wiedziała, co zaszło? Czy znała prawdę o jej krewnym? Czy też była w to zamieszana? Te pytania zaprzątały jej teraz głowę, czyniąc ją nieufną do każdego w budynku. To mógł być każdy, pomyślała i skierowała wzrok w ciemny punkt pomieszczenia przy kwiatku. Nikogo tam nie było. Ani czarnej ręki, ani zarysów sylwetki. Zwykły, nudny kwiatek. Usłyszała wydychane powietrze. Podskoczyła na krześle zauważając czarną postać, która tym razem czaiła się pod biurkiem naprzeciwko. Nienaturalnie wygięta w małej przestrzeni, przypominała drapieżnego pająka.

Przyglądał się jej swoimi srebrnymi i pustymi oczami, szeptał coś po cichu. Sara wytężała słuch, chcąc zrozumieć chociaż jedno słowo, jednak na marne. Z biegiem kolejnych rzucanych przez niego niezrozumiałych wyrazów, jej nastawienie się zmieniało. Przerażenie zaczęło zanikać, niczym wypalające się ognisko. Jego miejsce zajmowało inne uczucie, przeciwne do tego, co przed momentem czuła. Była zła, a nawet wściekła. Wujek zamordował jej rodzinę z zimną krwią, mimo to stał tu bezkarnie. Nie bała się. Już nie. Upiór spojrzał na coś i nie spuszczał z tego wzroku. Popatrzyła w tym samym kierunku i zauważyła odznakę oraz kaburę leżące na biurku. Szepty przybrały na sile, a Sara nie zastanawiając się ani chwili, sięgnęła po pistolet. Wyciągnęła spluwę, nie spodziewając się, że broń może być tak ciężka. Spojrzała na upiora, lecz ten zniknął.

Sara obejrzała pistolet z każdej strony, starte punkty na rękojeści od używania rzucały się w oczy. Odblokowała przycisk bezpieczeństwa. Nie mogła wiedzieć, gdzie on się znajduję, nigdy wcześniej nie trzymała podobnej rzeczy w rękach. Podążała za instrukcją, jaką karmił ją wciąż szepczący upiór. Zsunęła się wolno z fotela i skryła broń pod kurtką policyjną, którą zarzucił na nią wcześniej wujek. Musiała przejść obok kilku stanowisk, przy których pracowali policjanci. Była ostrożna. Szła wolno wąskim, wyłożonym szarą wykładziną korytarzem. Rozejrzała się. Upiór ukrywał się pod najbliższym biurkiem, potem zanurzył się w cieniu i wyłonił pod stanowiskiem dalej. Nie odstępował jej na krok.

Waga pistoletu męczyła jej ręce. Skracała dystans do niewielkiego skrzyżowania, gdzie wujek kontynuował swą rozmowę. Klimatyzacja buczała, a Sara czuła chłodny podmuch powietrza napierający z góry. Kiedy znalazła się wystarczająco blisko, uniosła broń i wycelowała. Drgający w jej dłoniach pistolet szybko wykluczył strzał w głowę, która z tej odległości zdawała się być wielkości pestki brzoskwini. Zniżyła lufę i zamknęła jedno oko, po czym położyła palec na spuście. Usłyszała kolejny szept. Spięła całe ciało i wstrzymała oddech, by strzelić.

Funkcjonariuszka nagle ruszyła przed siebie. Skończyli rozmowę. Uniosła wzrok i zauważyła, że Sary nie było przy stanowisku wujka. Dziewczynka w ostatnim momencie zdążyła skryć się pod pustym biurkiem obok. Serce waliło jej jak szalone.

Policjantka przeszła obok niej, eksponując swe zgrabne nogi. Do Sary doszło, że o mały włos nie zabiła własnego wujka. Przecież ona nic nie wie, rana może być podobna, nie ma dowodu, że tam był. Gdyby faktycznie to był on, tym bardziej byłby na komisariacie przed nią, by nie wzbudzać podejrzeń. Nie rozumiała też, dlaczego miałby chcieć skrzywdzić własną rodzinę. Dobrze się dogadywali, tłumaczyła sobie. Oparła tył głowy o biurko.

– Co ja najlepszego wyrabiam... – wydusiła.

Emocje opadły, złość się zacierała. Chciała wracać na fotel, jednak upiór wyłonił się z ciemnego punktu pod tym samym biurkiem, pod którym się skryła. Jej oczy zrobiły się wielkie, jak spodki. Zastygła w bezruchu. Zbliżał się do niej wolno, a ta ani drgnęła. Patrzyli sobie w oczy. On mówił, a dziewczynka czuła powracającą złość. Zniknął i wrócił z boku. Szeptał trzymając swe czarne jak smoła usta tuż przy jej uchu. Czuła jego parzący oddech.

– Zabił. Twoją. Mamę.

Te słowa były jedynymi, jakie zrozumiała i żadnych innych teraz nie potrzebowała. Wyszła pewnie spod stanowiska, gotowa wymierzyć sprawiedliwość i szybkim krokiem skręciła za wujkiem. Paul stał w towarzystwie zdenerwowanej psycholog. Sara widziała, że się kłócą, ale nie słyszała ani słowa, jakby ktoś wyciszył ich jednym przyciskiem.

Wycelowała pistolet w wujka. Huk uniósł się głośno po komisariacie, nie był to jednak dźwięk wystrzału, a uderzanych o ściany otwieranych drzwi wejściowych. Wszyscy spojrzeli w tamtym kierunku i zobaczyli policjanta w asyście młodszej dziewczyny z zarzuconym na ramiona kocem. Sara rozpoznała swoją opiekunkę. Upuściła pistolet na podłogę i pełna szczęścia przebiegła obok Paula i psycholog. Skołowany mężczyzna odwrócił się i zauważył leżący na podłodze pistolet. Sara wpadła opiekunce w ramiona i zaczęła płakać, jednak reakcja Emmy była inna niż się spodziewała. Położyła dłoń na ramieniu dziewczynki napierająco, dając do zrozumienia, że nie ma ochoty się przytulać. Emma rozglądała się uważnie, jakby czegoś szukała.

– Ty żyjesz! dzięki Bogu! Myślałam, że cię zabił! Myślałam...

Sara wypłakiwała się jej w pierś, dociskając ją do siebie z całej siły. Emma miała zabandażowaną głowę, krew przebijała się plamiąc opatrunek na czerwono. Wujek dobiegł do nich chwilę później.

– Dlaczego ona nie jest w szpitalu!? – rzucił rozjuszony do mundurowego. – Nie widzicie, że jest ranna? – Nie dała sobie przemówić do rozsądku. Dowiedziała się, że dziewczynka, która zdołała uciec jest tutaj i nie chciała nigdzie indziej jechać – tłumaczył funkcjonariusz.

Sara, czując silny opór po stronie opiekunki, puściła ją i spojrzała na wujka. Zauważyła, że w kaburze pod pachą widnieje pistolet, który upuściła. Dziewczynka spotkała się z jego bacznym spojrzeniem niewymagającym komentarza. Odwróciła głowę. Lampa nad nimi zazgrzytała i strzeliła głucho. W korytarzu pociemniało. Wszyscy w jednym momencie spojrzeli na starszego policjanta w recepcji, który z westchnięciem sięgnął po słuchawkę i zaczął wykręcać numer do elektryka.

– No dobra – podjął Paul, wracając do tematu. – Już się zobaczyły. Teraz zabierz ją do szpitala, to może być coś poważnego.

– Dziewczyna ma rozciętą skórę na głowie od uderzenia tępym przedmiotem. Została opatrzona na miejscu, ma podejrzenie wstrząśnienia mózgu, nie ma jednak odruchów wymiotnych. Na własne ryzyko pozwolono jej przyjechać tutaj. Ona ma twardą głowę. Przywalił jej sporym...

– Nie chcę tego nawet słuchać. Masz ją zawieźć do szpitala, i to już! – Spojrzał na wciąż rozglądającą się opiekunkę. – Emma. Miło, że chciałaś sprawdzić, co u Sary, ale jest już w dobrych rękach i ty też powinnaś być. Jedź do szpitala.

– Przestań! – krzyknęła nagle Sara. – Ona zostaje tutaj!

Dziewczyna pociągnęła Emmę za rękę, co sprawiło, że ta pierwszy raz na nią spojrzała. Ruszyły wzdłuż komisariatu. Mijając recepcję jeden z policjantów chciał im zajść drogę, ale Paul kiwnął do niego głową dając znać, by je przepuścił. Wyraźnie podenerwowany oparł ręce na biodrach i zauważył napierającą na niego psycholog. Wywrócił oczami. Sara, idąc pomiędzy biurkami, trzymała głowę wysoko, nie chciała ryzykować kontaktu wzrokowego z upiorem. Dotarły do stanowiska wujka i wtedy opiekunka usiadła na fotelu.

– Czy mama i tata... – spytała z płomykiem nadziei w oczach.

– Nie przeżyli.

Emma odparła sucho i odwróciła wzrok. Sara przegryzła dolną wargę chcąc zatrzymać łzy przed opiekunką, która wcześniej wymagała od niej siły. Po krótkiej chwili dziewczyna rozłożyła szeroko ręce, chcąc się przytulić, jednak Emma wstała i się odwróciła.

– Szukasz czegoś? – spytał wujek, który pojawił się jakby spod ziemi. Zerknęła na niego i pokręciła przecząco głową.

– Jestem ci wdzięczny za to, jak się przejmujesz losem Sary, naprawdę. – Uniósł kącik ust. – Ale nie twoim zadaniem jest ją chronić. Nic jej nie będzie, obiecuję. Musisz zadbać o swoje zdrowie, omal nie zginęłaś, nie zapominaj o tym.

Dziewczyna nie zwracała na niego uwagi. Zaczesała włosy za uszy, unikając kontaktu wzrokowego. Sara odniosła wrażenie, jakby obecność jej wujka peszył Emmę. Nigdy wcześniej nie widziała jej w takim stanie.

– Może się czegoś napijesz? Herbaty? Kawy? – spytał, rozkładając ręce.

Kobieta nie odpowiedziała, więc złapał ją za nadgarstek i posadził w fotelu.

– To ją boli!

Sara doskoczyła do niego i odciągnęła jego rękę. Wtedy ich oczom ukazała się rana na dłoni Paula. Wujek zrobił ruch, jakby dotknął gorącego garnka, a dziewczyna odwróciła głowę udając, że niczego nie zauważyła. Zbladł, napięcie wisiało w powietrzu, było niemal namacalne.

– Gdzie jest łazienka? – spytała Emma, wycierając dłonie o uda.

– Po drugiej stronie komisariatu, przed schodami na lewo – pokierował ją Paul.

Opiekunka zrzuciła z siebie koc i w czerwonej, opinającej piżamie ruszyła we wskazanym kierunku, nie unikając uwagi pozostałych funkcjonariuszy, którzy oglądali się za nią ukradkiem. Sara nie zamierzała zostać sama z wujem – podążyła więc raźnym krokiem za opiekunką.

– Saro, zostań ze mną – rzucił Paul, poprawiając grzywkę.

– Ja też muszę! – odparła pośpiesznie, nie patrząc na niego.

Zwolniła przy znienawidzonym przez nią dużym kwiatku w donicy. Zerknęła jedynie na czarny punkt, ale nikogo nie widziała. Dobiegając do łazienki, zauważyła, że opiekunka wchodzi do męskiej toalety.

– Gdzie ty idziesz? Przecież to męska – spytała, zdziwiona.

Emma stanęła jak osłupiała i spojrzała na znaczek z trójkątem. Następnie stanęła przed drzwiami damskiej toalety. Zapukała najpierw i ostrożnie zerknęła do środka, a widząc, że łazienka jest pusta weszła do środka i zamknęła dziewczynce drzwi przed nosem. Sara widziała stojącego w bezruchu wujka, przyglądającego się jej z dystansu. Przełknęła ślinę i również weszła do łazienki. Emma, stojąc przed lustrem, odwiązywała bandaż z głowy.

– Co ty robisz!?

– Nie krzycz, usłyszą cię – odparła spokojnie, jakby godzinę temu nic się nie wydarzyło. Odłożyła bandaż na umywalce i delikatnie zaczęła odklejać gazę od włosów. Po chwili ostrożnie ułożyła ją na bandażu w obawie przed zabrudzeniem i stanęła bokiem, chcąc przyjrzeć się ranie. Wszystkiemu przyglądała się Sara, stojąca na środku wyłożonej kafelkami łazienki. Była w rozsypce.

– Podejdź bliżej – rozkazała. – Dobrze mnie zszyli?

– Dlaczego zdjęłaś opatrunek? – zapytała Sara, posłusznie podchodząc.

– Muszę mieć pewność, że rana nie jest poważna.

– To jedźmy razem do szpitala.

– Żadnych szpitali. Możesz?

Emma nachyliła głowę, na tyle, by dziewczynka dokładnie sięgnęła wzrokiem. Sara stanęła na palcach i wyciągnęła szyję.

– Sześć szwów.

– Jest krew lub ropa?

– Nie.

Kobieta parsknęła i zaczesała włosy za uszy. Przyłożyła gazę do rany. Drugą ręką zaczęła wiązać bandaż. Jego koniec ześlizgnął się z umywalki. Przed upadkiem i zabrudzeniem uratowała go Sara, łapiąc tuż nad kafelkami. Ich spojrzenia napotkały się, lecz niania nie podziękowała i wróciła do owijania głowy. Dziewczynka posmutniała, nie widząc w niej tej samej empatii, jaką zawsze ją darzyła. Obwiniała się, że zapewne zachowuje się w ten sposób, bo jest nią zawiedziona. Utrudniała ucieczkę, ze strachu uniemożliwiła również pomoc jej własnej mamie. Obarczała się za przebieg wydarzeń.

– Przykro mi z powodu twoich rodziców – odezwała się w pewnej chwili Emma.

– Złapali go? – spytała Sara, nie unosząc głowy.

– A widziałaś, żeby kogoś wprowadzili w kajdankach?

Sercem dziewczyny szarpnęło osobliwe poczucie tęsknoty. Nie widziała sensu komentowania tego pytania. Emma zdawała się być zdenerwowana, a ona nie chciała potęgować w niej tego uczucia.

– Co my teraz zrobimy? – mruknęła, zdesperowana.

– Dobrze mam spięte?

Sara zerknęła na bandaż i skinęła głową.

– Tak, dobrze.

Opiekunka zostawiła na umywalce gumkę, po czym skierowała się do wyjścia.

– Dokąd idziesz? – spytała nagle Sara.

Brak odpowiedzi.

– Hej, a co ze mną?

Nadal cisza. Emma złapała za klamkę.

– STÓJ!!! – krzyk Sary sprawił, że kobieta przystanęła. Dziewczyna miała łzy w oczach. Zaciskała mocno pięści, bijąc się z myślami. Łzy spływały po jej policzkach. Czuła strach i bezradność. Ledwie mogła przełknąć ślinę.

– Nigdy mnie nie okłamałaś, zawsze byłaś dla mnie miła – wydusiła. – Moi rodzice zginęli, do niedawna myślałam, że ty też. A teraz, kiedy okazuje się, że ciebie nie straciłam, traktujesz mnie jak obcą i zostawisz tutaj na pastwę losu mordercy!? – Zakryła twarz dłońmi – To nie fair.

Emma uchyliła drzwi. Nie umiała jednak zlekceważyć okoliczności, w jakich znalazła się dziewczyna, ten widok coś jej przypominał, łapał za serce. Zamknęła z powrotem drzwi i podeszła do Sary. Kucnęła przed nią i położyła dłonie na jej ramionach.

– Posłuchaj – zmieniła ton na łagodniejszy. – Dzieje się teraz wiele rzeczy, których nie zrozumiesz. Mam czas do rana na odnalezienie czegoś, zanim zrobi to ktoś inny, a wierz mi, to bardzo źli ludzie i jeżeli pierwsi to znajdą, wydarzy się coś bardzo złego. Musisz mi zaufać, nie mogę cię ze sobą zabrać. A o mordercę się nie martw – dodała, prostując się. – Jesteś na komisariacie, nigdzie nie będziesz bardziej bezpieczna.

– To on ich zabił – powiedziała Sara. – A teraz zabije mnie.

– Kto? – Emma zatrzymała się i zmarszczyła brwi.

– Wujek Paul.

– Dlaczego tak sądzisz?

– Nie pamiętasz? Jego prawa dłoń jest zadrapana, tak samo jak typa, który zabił mamę. – Wskazała punkt na swej dłoni. – Starszy policjant powiedział, że w nocy wujek miał mieć dyżur, ale nie zjawił się. Odkąd tu przyszłam, wypytywał mnie czy na pewno nikt mnie nie widział, a gdy powiedziałam, że nie, naciskał, abym pojechała z nim do domu. Nie chce stracić mnie z oczu. On mnie zabije.

Sara co chwilę przecierała wierzchem dłoni mokre od łez policzki. Emma przyglądała jej się bez słowa.

– Dziewczyny? – zza drzwi wychylił się wujek. – Pani psycholog chce zamienić z wami dwa słowa, a potem będziemy mogli wracać do domu. Zajmie to tylko chwilę. Nie każmy jej czekać, wszyscy chcemy mieć to za sobą.

Emma zerknęła na jego prawą dłoń, trzymającą drzwi. Nie umiała potwierdzić wersji Sary, ponieważ mężczyzna miał na sobie rękawiczki. Nie spuszczał podejrzliwego wzroku ze stojącej na środku jego krewnej.

– Zaraz wyjdziemy – odparła sucho Emma i zatrzasnęła przed nim drzwi. Od razu przyłożyła do nich ucho i zaczęła podsłuchiwać. Nie zarejestrowała, aby odszedł. Stał tam, po drugiej stronie, za drzwiami.

Emma spojrzała z niepokojem na Sarę, po czym podeszła do kranów i odkręciła wodę z dwóch, następnie powiedziała:

– Zrobimy tak. Uciekniemy z komisariatu razem, ale później musisz poradzić sobie przez chwilę sama. Masz jakąś koleżankę czy kolegę, kogoś, u kogo mogłabyś się ukryć? Osobę, która nie powie rodzicom, ani cię nie wyda, gdy zadzwoni policja?

Sara przytaknęła.

– Kiedy załatwię swoje sprawy, wrócę po ciebie. A teraz dosyć pytań, dokąd idę i co muszę zrobić. Nie odpowiem ci w tym momencie. Zgoda?

Zgodziła się skinieniem głowy, a po chwili złapała Emmę za dłoń. Wyszły na komisariat i ku ich zdziwieniu zobaczyły wujka czekającego wraz z psycholog po drugiej stronie korytarza, przed pokojem przesłuchań. Trzymając się za ręce szły pomiędzy biurkami. Sara zauważyła, że czarna postać czająca się wcześniej za krzakiem wróciła. Tym razem unosiła głowę wysoko, jakby coś przykuło jej uwagę. Opiekunka, czując zaciskającą się dłoń dziewczyny, spojrzała w prawo i również go ujrzała. Patrząc mu w jego srebrne oczy poczuła, jak opuszczają ją siły. Zatrzymała się, wpatrując jak w obrazek. Sara usłyszała szepty, przestraszyła się, jednak tym razem było inaczej, jej samopoczucie się nie zmieniało. Czarna, dymiąca postać nie patrzyła na nią, była skupiona na opiekunce. To wyjaśniało dziwne zachowanie Emmy, tłumaczyła sobie Sara. Upiór musiał mieć na nią wpływ.

– Ty też go widzisz? – spytała Sara, ale Emma nie zareagowała. Nastolatka czuła jak dłoń opiekunki wiotczeje, a oczy robią się senne.

– Źle się czujesz? – spytała zaniepokojona.

Opiekunka zgięła się w kolanach.

– Przestań! – krzyknęła do upiora. – Nie rób jej krzywdy!

Dziewczyna bezwładnie runęła na podłogę.

– Emma! – Sara rzuciła się ku niej i zaczęła potrząsać jej ramionami. – Obudź się! Pomocy! Niech ktoś jej pomoże!

Paul w asyście psycholog i sympatycznej policjantki dobiegli w mgnieniu oka i obrócili dziewczynę na plecy. Mężczyzna sprawdził puls, następnie zaczął ją cucić.

– Czy karetka już odjechała!? Wołajcie ich tu!

Wujek uniósł jej nogi. Niedługo potem kobieta poruszyła głową i otworzyła oczy. Zerwała się jak oparzona i usiadła. Wyglądała na oszołomioną. Złapała się za uszy, a twarz miała wykrzywioną z bólu. Zaczęła trzeć uszy, a po chwili ból ustąpił. Nadal spięta, przełknęła ślinę. Wyglądała na skołowaną, jak wybudzona z hipnozy. Sara rzuciła jej się w ramiona, przytulając mocno, ale Emma zrzuciła ją z siebie i odskoczyła w przeciwnym kierunku. Przyglądała się czemuś niewidzialnemu, kompletnie przerażona.

– Co się stało? – spytała wreszcie psycholog. – Źle się poczułaś? Bolą cię uszy?

– Mówiłem, że jej miejsce jest w szpitalu. Powinna zostać na obserwacji – odparł Paul.

– Nigdzie nie pojedzie! – zaprotestowała Sara.

Wuj podrapał się po głowie i zerknął zawiedzionym wzrokiem na Lauren.

– Nic mi nie jest – dodała po chwili Emma. – Potknęłam się. Zróbmy, co mamy zrobić i wynośmy się stąd.

– Czy na tym posterunku wszyscy kłamią? – wtrąciła psycholog. – Wszystko znajdzie się w raporcie, bardzo soczyście napisane. Włącznie z tym, że utrudniacie mi pracę. Już dawno powinnam być w drodze do domu, a nie oglądać ten cyrk.

– Zgadzam się – rzekł Paul. – Z pewnością wszyscy tu zgromadzeni chcieliby, aby znajdowała się pani w drodze do domu. – Po chwili dodał: – Skoro nikomu nic nie jest, proszę za mną.

Psycholog wyciągnęła rękę do dziewczyn wskazując im kierunek. Emma zerknęła na korytarz z celami, co nie umknęło uwadze Sary.

Dotarli do pokoju przesłuchań. Nastolatce kazano zostać przed pokojem, a opiekunka weszła do środka razem z wujkiem. Sara oparła dłonie o kolana i czekała. Patrzyła na skrzydło z celami, które nie dawało jej spokoju. Co takiego widziała tam Emma? – głowiła się. Wstała i wyjrzała za szybę. Dziewczyna rozmawiała z psycholog, która spisywała coś na kartce. Na komisariacie działy się typowe dla tego miejsca rzeczy – jedni drukowali dokumenty, inni rozmawiali przez telefon, policjantka, która wcześniej opatrywała Sarę przesłuchiwała teraz starszą panią przy biurku. Dziewczynka wstała i jakby nigdy nic poszła do miejsca, gdzie znajdowały się cele.

Drzwi były otwarte i nikt ich nie pilnował. Weszła do środka. W korytarzu było chłodniej, a odgłosy komisariatu jakby wygłuszone. Czuła się zestresowana, szła wzdłuż metalowych, starych krat, które gdzieniegdzie podgryzała rdza. Cele tutaj były puste. Dotarła do przedostatniej, gdzie leżał mężczyzna, który robił problemy, gdy ta czekała jeszcze przed recepcją. Sara zatrzymała się na końcu korytarza. Nie rozumiała zachowania opiekunki, miejsce było straszne, ale nie do tego stopnia, żeby patrzeć na niego z patosem.

– Zawiedziona?

Przestraszyła się, słysząc przepity głos dochodzący z celi. Facet miał na imię Igor, siedział na pryczy, gdzie nie docierało światło i patrzył na nią zaszklonymi, pijanymi oczami. Myślała, że śpi, nie odpowiedziała i szybkim tempem zaczęła wracać.

– Ej, ej, ej, nie uciekaj – zerwał się. – To ty jesteś tym dzieckiem, które przeżyło masakrę w domu? Wszyscy tu o tym mówią. – prychnął.

Zatrzymała się.

– Co ci do tego? – spytała.

– Złapali go?

Nie odpowiedziała.

– I nie złapią. Jest tylko jeden sposób, żeby go dorwać, bo tego chcesz, prawda? Chcesz zemsty? Mogę ci z tym pomóc. – Stał w punkcie, gdzie światło jedynie podkreślało jego sylwetkę. Sara zrobiła kilka kroków wstecz. – Niemniej najpierw ty musisz pomóc mnie. Słuchaj, będę z tobą szczery, ja go nie wytropię. Nie jestem łowcą ani mordercą. Ale są osoby, które zrobią to z przyjemnością, oczywiście nie za darmo. Za darmo to jest woda i to nie zawsze. Nie mam pieniędzy, ale mam coś, co jest warte fortunę. Niestety, ktoś próbuje to teraz odnaleźć, ale tylko ja wiem, gdzie jest ukryte. Jeżeli pierwsza to znajdziesz, sprzedaż wskazanej przeze mnie osobie i obiecasz się ze mną podzielić. Wtedy pokieruję cię do ludzi, którzy go wytropią. Powiem ci, gdzie to jest... ale czasu jest mało. Rano może już być za późno. – Zatrzymał się tuż przy kratach i oparł o nie czoło – To jak będzie?

Patrzyła na niego jakby trochę nieobecna. Przypomniała sobie masakrę w domu. Zaraz potem wyobraziła sobie, jak ktoś wymierza sprawiedliwość w niezbyt legalny sposób, robi coś, czego żaden policjant by się nie podjął. I poczuła się z tym dobrze. Komfortowo. Chciała, aby właśnie tak się stało. Złość się w niej gotowała, mieszała z bólem straty, tworząc niebezpieczną mieszankę.

– To boli prawda? Bezsilność. Chcesz coś zrobić, cokolwiek, ale nie możesz. Świat jest okrutny, wszyscy o tym wiemy, ale czasem to już przesada. Czasami mamy tego po prostu dość. Chcemy, żeby się skończyło, w taki czy inny sposób, ale muszę cię zmartwić. – zacisnął dłonie na kratach – To się nigdy nie skończy. Chyba, że sama to zrobisz, to jedyna szansa, by coś się zmieniło. Teraz jesteś ofiarą. Pytanie czy chcesz nią być do końca życia?

– Sara!? – Echem uniosło się wołanie jej wujka, który odnalazł ją w korytarzu z celami i po twarzy było widać, że nie podobało mu się to, co zobaczył. Dziewczynka spojrzała ostatni raz na Igora.

– Pamiętaj co ci powiedziałem, oni po to idą! Nie wyjdę stąd do rana, wtedy będzie już za późno!

Sara zniknęła z zasięgu wzroku Igora, a jej miejsce zajęła ręka Paula, który złapał go za szyję. Policjant docisnął go do krat, aż huknęło.

– Odezwij się do niej jeszcze raz, a twoja dupa nie wyjdzie z tej celi o własnych nogach.

– Człowieku, ała... tylko... tylko rozmawialiśmy – wystękał.

– Jeszcze raz – warknął mundurowy i zacisnął palce na szyi Igora – a posadzę cię za napaść na nieletnią.

Odepchnął go, a ten przewrócił się na twardą i zimną podłogę. Wracając, wujek złapał Sarę za rękę i mocno ciągnął ze sobą.

– Co tu robiłaś? – rzucił wyraźnie zdenerwowany.

– Puszczaj!

Zabrał rękę, po czym zatrzymał się i jednocześnie Sarę.

– Posłuchaj, uwierz mi, jako jedyna osoba na świecie, wiem co czujesz. Gdybyś nie zauważyła, ja też straciłem rodzinę tej nocy. Myślisz, że mnie to nie dotknęło? Myślisz, że jest mi z tym lekko? Cierpię tak samo jak ty, ale jedno z nas musi być ogarnięte. Musimy to przetrwać razem, bo mamy już tylko siebie. Nie oczekuję, że będziesz mnie pocieszać, ale przynajmniej nie utrudniaj tego jeszcze bardziej. – Wziął głęboki wdech i spuścił z tonu. – Pogadaj z psycholog i wracajmy do domu. Możesz to zrobić?

– Co z mordercą!? – Sara nie odpuszczała.

– Szukamy go.

– Kiedy go znajdziecie? – naciskała. – Kiedy ty chcesz rozmawiać z tą babą, on ucieka!

– Szuka go cała policja! Czego więcej chcesz!?

– Chcę żebyście go złapali, żeby nie zabił też mnie i Emmy!

Przerwali kłótnię, gdy zauważyli, że gapią się na nich wszyscy na komisariacie. Paul uniósł rękę w przepraszającym geście.

– On ci nagadał takich bzdur? – mówił półszeptem i wskazał palcem na cele. – Nie powinnaś go brać na poważnie. Z tym pijakiem mamy problemy niemal co noc. To wariat.

Dziewczynka spuściła wzrok.

– To zależy od ciebie, Sara. Chciałem cię zabrać do siebie, bo myślałem, że tam będziesz czuć się bezpiecznie. Jeżeli jednak tak nie jest, możesz jechać z psycholog do domu dziecka i kiedy zmienisz zdanie, postaram się ogarnąć papiery. Ale to nie będzie trwało dzień czy dwa. Twój wybór, zrobimy, jak zechcesz.

Nie odpowiedziała. Ruszyła w kierunku sali przesłuchań. W milczeniu dotarli na miejsce. Wujek otworzył drzwi. Kiedy zobaczyła go Emma, wstała z krzesła.

– Dziękuję – powiedziała Lauren wyciągając do niej rękę, ale ta zignorowała ją. Sara minęła się z opiekunką, unikając kontaktu wzrokowego. Weszła wraz z wujkiem do środka i zamknęli za sobą drzwi. Emma usiadła na ławce przed salą i oparła łokcie o kolana, trzymając głowę w dłoniach. Następnie wyprostowała się i wzięła głęboki wdech, spojrzała na wiszący zegar na ścianie; każdy ruch sekundnika oddalał ją od jej celu. Czas uciekał.

Spojrzała na drzwi prowadzące do holu z celami, próbując sięgnąć pamięcią do momentu, w którym zemdlała.

* * *

Kilka minut wcześniej

Emma zemdlała patrząc na upiora chowającego się nieopodal donicy. Otworzył oczy. Pomieszczenie oświetlone było jedynie lekką pomarańczową poświatą rzucaną z wysokich, zabezpieczonych drankami okien komisariatu. Wszystkie dźwięki zniknęły wraz z bólem i okaleczeniem na głowie. Posadzka była śliska i spękana, a biurka porośnięte starymi korzeniami.

Powietrze zgęstniało, cuchnęło octem i padliną, aż zakrył dłońmi nos. Wyprostował się i zaczął rozglądać, ale posterunek był pusty, żadnych duchów. Za donicą, w której jedynie wisiał zwiędły, martwy kwiat upiora nie było. Zaczesał włosy do tyłu, przetarł dłonie w ubranie i ostrożnie stawiał krok po kroku, nie spuszczając wzroku ze wszystkich cieni zgromadzonych gęsto po budynku.

Coś przykuło jego uwagę w korytarzu z celami, które oddzielały komisariat długim pasem czerni rzucanym przez oblepioną suchymi korzeniami kolumnę. Przeskoczył nad nim jednym skokiem i wolno ruszył dalej. Na korytarzu było trudniej, jedyne pomarańczowe kwadratowe punkty światła, jakie znalazł, padały z małych okien w celach. Dając nie więcej niż metr na metr bezpiecznej przestrzeni tuż przed kratami. Wskoczył na pierwszy punkt i zachwiał się. Włosy poleciały mu na twarz, zaczesał je za uszy.

Sam nie wierzył, że tyle ryzykuje dla zwykłego przeczucia, dla czegoś, czego nie potrafi wytłumaczyć. Jak uzależniony, po prostu musiał zajrzeć do ostatniej celi, jakby bezdźwięczny głos nakazywał mu to zrobić. Przywoływał go. Gdy chciał skoczyć na drugi kwadrat, zauważył ruch pod pryczą. Zatrzymał się i wymachując rękami starał się utrzymać równowagę. Jego oczom ukazał się duch mężczyzny, wystający od pasa z cienia pod łóżkiem. Czarne jak smoła ręce ciągnęły go wolno w głąb mroku, gdzie znikał jak w bagnie. Był przytomny – wskazywały na to lekkie podrygi ciała. Cień połykał go powoli niczym anakonda swoją ofiarę.

Przeraźliwy spektakl przerwała ukazująca się postura w świetle na końcu korytarza. Nie był to duch, nie przypominało również upiora – tych rani słońce Umbry. Kreatura rosła, zakrywając niemal cały dostęp światła. W ciemnych punktach zabłysły srebrne spojrzenia, a w powietrzu uniósł się czarny dym. Cień wchłaniający ducha podniósł wzrok na niego, przerywając posiłek.

Serce waliło mu jak młotem, ściśnięte gardło utrudniało przełknięcie śliny. Nie czekając ani sekundy, zaczął uciekać, póki było to jeszcze możliwe. Poczuł muśnięcie na plecach i odwrócił się widząc ciemnego i dużego upiora, który sięgnął po niego, ale on w ostatniej chwili uchylił się przed czarnym jak smoła łapskiem. Nie zatrzymywał się. Rzucił się susem przed siebie, czując jak cień tnie go przez łydkę. Upadł na oświetlonym punkcie, a upiory ledwo wyhamowały przed nim. Jak rozlewająca się ciecz, obeszły okrąg światła. Poruszały się płynnie, sięgając po niego czarnymi łapskami, sycząc przy tym i piszcząc. Był w potrzasku, ciało Emmy leżało dalej, nie miał możliwości do niego dotrzeć, nie mógł przez to wrócić do świata materialnego. Kucając na środku małego skrawka oświetlonego punktu nie miał żadnych szans.

Nagle wszystkie cienie zastygły w miejscu, jak na rozkaz, by spojrzeć w kierunku cel. Następnie w pośpiechu zaczęły zanurzać się w mroku, zostawiając po sobie jedynie czarne wężyki dymu.

Nie wiedząc co się właśnie wydarzyło, wstał, kulejąc przez ranioną łydkę. Wyprostował się i spojrzał w głąb korytarza. Wtedy usłyszał przeraźliwy dźwięk, jakiego jeszcze nie znał. Na początku był słaby, rósł jednak na sile, dając wrażenie nadciągającego końca, czegoś co przerażające i nie do zatrzymania. Wycie przeszywało na wskroś każdą materię w jego ciele. Zakrył uszy dłońmi – ból był nie do wytrzymania. Krzyczał, ale nie słyszał własnego głosu. Szybko, na tyle, na ile pozwalała mu boląca noga, podbiegł do punktu, gdzie zostawił ciało i położył się na podłodze.

Zamknął oczy.

* * *

Nie rozumiała tego, co wydarzyło się w Umbrze. Nigdy wcześniej nie słyszała takiego dźwięku. Jego siła była masywna, wręcz namacalna, świat cienia zagłusza wszelkie odgłosy, mimo to był horrendalnie głośny. Przetarła spocone dłonie w uda i zaczesała uciekające spod bandaża kosmyki włosów za uszy. Unosząc wzrok zobaczyła, że do komisariatu wchodzi ktoś, kogo kompletnie nie spodziewała się tutaj zobaczyć. Młoda dziewczyna o indiańskich rysach ubrana w białą sukienkę i czarną skórzaną kurtkę. Jej obecność sprawiła, że Emma cała zesztywniała. Nowoprzybyła wyssała z niej myśli, jakby stopniowo traciła siebie.

Drzwi do sali przesłuchań otworzyły się, a zza nich wyszła Sara w asyście wujka. Zbladła widząc, że Emmy nie ma w pobliżu. Zniknęła. Serce zabiło jej szybciej, zrozumiała co się właśnie wydarzyło. Zostawiła ją samą. Złamała dane słowo, że pomoże jej stąd uciec. Odeszła zostawiając na pastwę losu mężczyzny, który na jej oczach zamordował jej rodziców, a teraz dokończy zadanie. Zrobiło jej się słabo, żołądek podszedł do gardła. Słyszała stłumione poruszenie brakiem obecności jej opiekunki. Paul coś wołał, inni odkrzykiwali, ale Sara już tego nie słuchała, tonęła w najgorszych myślach.

– Wracamy do domu... – powiedział wujek, kładąc dłoń na jej ramieniu. Czarna postać wciąż skrywała się w mroku, obserwowała. Sara nie wytrzymała, coś w niej pękło. Nie chciała nigdzie iść, nie chciała czekać, nie chciała przeciągać tego ani sekundy dłużej. Zatrzymała się, a gdy wujek zrobił kilka kroków w przód, pochwyciła pistolet z jego niezabezpieczonej kabury i wycelowała wprost na odwracającego się do niej mężczyzny. Wszystko działo się teraz jak w zwolnionym tempie. Wujek wyciągnął do niej ręce, coś krzyczał z przerażeniem w oczach. Nie było to pierwsze takie spojrzenie, jakie widziała tej nocy. Pierwsze należało do jej mamy.

Pociągnęła za spust.

ROZDZIAŁ 3

Priorytety

Nadgarstki bolały od siły odrzutu, a w uszach wciąż piszczało od wystrzału. Było inaczej niż w filmach, pomyślała. Spuściła wzrok patrząc na swoje, o dziwo, opanowane ręce, na broń precyzyjnie trzymaną w drobnych dłoniach. Czy to normalne? – zastanawiała się. Wujek leżał przed nią na podłodze. Gdy podniosła głowę zobaczyła wycelowane w nią bronie wszystkich mundurowych. Okrążali ją. Nikt nie podbiegł do Paula. Domyślała się, że coś krzyczą, widząc ruchy warg, ale niczego nie słyszała, prócz nieustającego pisku. Pistolet wydawał się zupełnie stracić swoją wagę. Zastrzelą mnie? – snuła refleksję. Psycholog stała w miejscu, obejmując z całej siły notatnik. Miała zamknięte oczy, chyba się modliła. Zapewne sama będzie potrzebowała terapii po tej nocy. Sara nigdzie nie widziała jej asystenta, pewnie uciekł.

Policjantka kucnęła przy Paulu z uniesionymi rękoma; przyłożyła palce do jego szyi, by sprawdzić puls. Czy teraz jej rodzice mogą odpoczywać spokojnie? Czy Emma i ona sama jest już bezpieczna?

Ktoś wykręcił jej rękę, pistolet upadł na podłogę. Krzyki przerażenia psycholog zaczęły przedzierać się do jej uszu. Przybierały na sile, kobieta wrzeszczała jak opętana. To jedyne, co zdołało przebić się przez pisk w uszach. Pozostali wciąż do niej celowali. Wiedziała, że tak musi być, że w obecnej sytuacji nic innego nie mogli robić.

Powalono ją na podłogę i spięto kajdankami. Następnie zaprowadzono do celi. Dwie dalej osadzony był Igor, kucający teraz w kącie i struchlały odgłosami, jakie słyszał. Krata się zamknęła. Od momentu wystrzału Sara nie rejestrowała dobrze otoczenia, jakby znalazła się we mgle, która wyciszyła wszystko wokół. Zza otwartych drzwi widziała biegających w panice ludzi.

Usiadła na pryczy i spojrzała na swoje dłonie, wciąż czuła na nich moc odrzutu. Spojrzała w prawo na ciemny punkt korytarza, w którym stała czarna kreatura, świecąc srebrnymi oczami.

– Zadowolony jesteś? – mruknęła. – Tego chciałeś, prawda?

Czarna postać zniknęła w cieniu.

– Do kogo ty mówisz? – zapytał Igor, spoglądając na nią jak na wariatkę. Sara usiadła wyżej na łóżku. Oparła się plecami o zimną ścianę i podciągnęła kolana. Objęła je i zatonęła twarzą między nimi. Minęło trochę czasu, nie umiała powiedzieć ile. Igor ściągnął z pryczy koc i poduszkę, następnie ułożył je pod ścianą, w najdalej wysuniętym miejscu od dziewczynki. Siedzieli bez słowa przez dłuższą chwilę. Igor zauważył jej częste zerkania w ciemny punkt. Sam jednak nie mógł niczego tam dostrzec.

– Znałem raz kogoś, kto patrzył w mrok dokładnie tak samo jak ty teraz. – W pozornie spokojny ton, wplótł szorstką, brudną nutkę ostrzeżenia. – Bredził o rzeczach, które nie istnieją. Tragicznie przez to skończył, nie oszczędziło to również jego najbliższych. Weź się w garść, póki nie jest za późno, dobrze ci radzę.

– Już jest za późno – odparła patrząc nieruchomo w jeden punkt, jakby było jej już wszystko jedno.

Ciszę przerwał odgłos uderzających podeszew o betonową powierzchnię. Ktoś się zbliżał. Uniosła głowę i zobaczyła stojącego przy drzwiach celi wujka z owiniętym prawym ramieniem. Otworzyła szeroko oczy i pierwsze, o czym pomyślała, to że jej się nie udało. Spojrzała na Igora, ale ten odwrócił wzrok.

– Musisz się czuć zawiedziona widząc mnie żywego – rzekł Paul zmęczonym głosem.

Sara położyła sobie poduszkę na kolanach i oparła na niej głowę, zakrywając się rękami. Wujek poprawił grzywkę ruchem głowy.

– Dlaczego to zrobiłaś?

– Wiesz dlaczego – odpowiedziała i odwróciła się do niego plecami.

– Wiem? – oparł się bokiem o kraty. – Przyszłaś do mnie po pomoc i ci jej udzieliłem. Chciałem zabrać cię do siebie do domu, żebyś była bezpieczna. Chronię cię przed domem dziecka, a ty mi się odwdzięczasz kulką w ramię. Wybacz, ale będziesz musiała mnie oświecić.

– Chronisz mnie!?

Zdenerwowana uderzyła ręką w łóżko i spojrzała mu w oczy.

– Chcesz dokończyć robotę, tyle!

– Co... o czym ty...

– Nie kłam!

Rzuciła poduszką w kraty.

– Sara spójrz na mnie! – Potrząsnął głową, nagle oniemiały. – Musisz mi powiedzieć o czym ty, do cholery, mówisz. Jaką robotę miałbym dokończyć?

– To byłeś ty! Rana na twojej dłoni – wskazała palcem. – dokładnie taką samą ranę miał napastnik, który zabił mi rodziców. Jak mogłeś to zrobić!? Jesteśmy rodziną. Co oni ci zrobili!?

– Tę ranę zrobiłem sobie jadąc w panice na komisariat, gdy się dowiedziałem co się stało...

– Tak? Powiedzieli, że powinieneś być tutaj całą noc, a pojawiłeś się dopiero po moim przybyciu. Gdzie byłeś?

Zamknął oczy i oparł głowę o metalowe dranki. Wziął kilka głębokich wdechów i sięgnął po telefon komórkowy. Następnie wybrał jakiś numer i wcisnął głośnomówiący.

– Kochanie? – rozległ się kobiecy, zaspany głos.

– Hej, przepraszam, że cię budzę. Dzwonię, żeby przeprosić, że wybiegłem tak znienacka. Wiem, że ta noc miała być tylko dla nas.

– Daj spokój, musiałeś jechać. Odbijemy to sobie innym razem. Jak twoja dłoń?

– Wyliżę się. Chciałem cię tylko usłyszeć, zadzwonię później.

– Mam nadzieję. Do usłyszenia.

– Pa.

Rozłączył się.

– Teraz już wiesz, gdzie byłem – dodał patrząc na Sarę. – Dalej mi nie wierzysz?

Jej oddech przyspieszył, a oczy się zaszkliły. Wolno docierało do niej co się właśnie prawie stało, i to z jej ręki. Wyciągnął do niej dłoń, a ta wyskoczyła z łóżka i wtuliła się w niego przez kraty.

– Przepraszam, myślałam...

– Nic nie mów.

Przytulali się do siebie przez moment, dopóki inny policjant nie przerwał tej chwili.

– Czas się zbierać. Już tu są.

– Co się dzieje? – spytała zaniepokojona.

– Sara, posłuchaj. – Wujek mocno spoważniał. – Mieliśmy jechać do mnie do domu, ale mimo, iż przeżyłem i powiedziałem, że był to przypadek zostaniesz oskarżona o usiłowanie zabójstwa. Sięgnęłaś po moją broń i strzeliłaś prosto we mnie. Całe szczęście słabo celujesz. Kula przeszła na wylot i nie uszkodziła żadnego ważnego organu. Mniej szczęścia miał asystent pani psycholog, kula wylatująca z mojego ciała trafiła w serce uciekającego chłopaka. Zmarł na miejscu i zostaną ci za to postawione zarzuty nieumyślnego spowodowania śmierci.

– Co teraz ze mną będzie? – drżała.

– Zostaniesz przewieziona do aresztu w policyjnej izbie dziecka, gdzie przetrzymuje się nieletnich, a o twoim losie zadecyduje sąd rodzinny. Przykro mi.

Do Sary dotarła powaga sytuacji. Siedziała na pryczy z sercem zaciśniętym strachem. Czuła, jak krew zastyga w jej żyłach, a nadzieja opuszcza ją w długim i bolesnym pożegnaniu.

– Przykro mi – zmarszczył twarz. – Zrobię co w mojej mocy, ale po tym, co ty zrobiłaś, niewiele mogę. Bądź silna.

Wstał i odszedł. Sara złapała się za głowę i usiadła skulona na łóżku. Położyła się w pozycji embrionalnej, przodem do ściany i płakała. Igor, widząc to, uniósł rękę do góry.

– Pamiętaj o mojej propozycji – rzucił. – To odmieni twoje życie, a z tego, co słyszę, to może być twoja jedyna i ostatnia szansa na normalne funkcjonowanie.

Podniósł się i usiadł na swojej pryczy.

– Mój brat zostawił mi wskazówki, miejsce odbioru księgi, która znajduje się w naszym starym domu rodzinnym. Zobacz. – Pokazał jej kartkę z zapisanym adresem, na który jedynie zerknęła, ale na tyle długo by zapamiętać miejsce. – Na pewno ją znajdą i tyle z tego będzie, ale jeżeli zgarniemy ją przed nimi i sprzedamy... podzielimy się zyskami po połowie. Zastanów się.

– Po co mi to mówisz? Teraz ty wyjdziesz stąd szybciej niż ja.

– Rzeczywiście. Nie pomyślałem o tym. – Podrapał się po tłustej brodzie. – No nic, w takim razie oferta nieaktualna.

Wrócił wujek w asyście dwóch innych funkcjonariuszy i otworzyli celę. Huk przekręcającego się klucza był dla niej równie głośny i straszny co wystrzał z pistoletu.

– Powodzenia – dodał na koniec Igor.

Skuli ją i wyprowadzili. Po drodze zderzyła się z wieloma pogardliwymi spojrzeniami. Widziała psycholog siedzącą na fotelu, okrytą kocem – wyglądała teraz jak ona sama, po przybyciu na komisariat. Sara, zmiażdżona świadomością swojej przyszłości oraz kartoteki kryminalnej wiedziała, że w życiu nie będzie miała lekko. Jeszcze kilka godzin temu, miała kochającą rodzinę i praktycznie żądnych problemów. Teraz czekał ją sąd oraz poprawczak.

Zatrzymali się minąwszy recepcję. Sara uniosła głowę i zobaczyła, że przejście taranuje im najstarszy z posterunkowych.

– Czego? – bąknął niemiło wujek.

– Nie popisuj się, za stary na to jesteś.

Starzec odsunął Paula i kucnął przed dziewczynką. Jako jedyny obdarował ją życzliwym uśmiechem. Przetarł jej mokre policzki.

– Przepraszam – powiedziała łamiącym głosem.

– Wiem. Nie pozwól, by to ściągnęło cię na dno. Pracuję tu całe życie i widziałem jak paskudne osoby wychodziły na ludzi. A ty jesteś dobrą osobą, tylko znalazłaś się w sytuacji, która cię przerosła. Nie masz wpływu na to, co się stało, ale masz wpływ na to, co z tym zrobisz. Głowa do góry, pewnego dnia wszystko ułożysz na nowo, ale musisz w to wierzyć. Samo się nie stanie. Ja w ciebie wierzę.

– Nie wiem, jak miałabym to zrobić, tego jest za dużo – zagryzła wargi.

– Bardzo prosto – pogłaskał ją, a ona spojrzała mu w oczy. – Po kolei, jeden problem po drugim.

– Dziękuję.

– Dobra, nie mamy na to czasu – ponaglał drugi policjant.

– Nie zapomnij o tym, co ci powiedziałem. Trzymaj się.

Starzec podniósł się i ustąpił. Ruszyli dalej. Sara odwróciła się za siebie, by ostatni raz spojrzeć na miejsce, gdzie zrujnowała sobie życie. W ciemnym punkcie poczekalni, tuż pod spaloną lampą siedziała dziewczyna w białej sukni, o indiańskiej urodzie. Ich spojrzenia się spotkały, dziewczynka od razu poczuła, że nie była to przypadkowa osoba. Znała ją wcześniej? Spotkały się kiedyś? Nie umiała sobie odpowiedzieć. Odprowadzała ją wzrokiem, aż do samego końca. Przed budynkiem czekał duży radiowóz policyjny z otwartą paką. Wsiadła do środka. W ostatniej chwili wskoczył wujek i usiadł naprzeciwko niej. Drzwi zamknęły się z hukiem, Paul uderzył pięścią w blachę, a samochód ruszył. Dziewczyna w białej sukience i ciemnych włosach słyszała odjeżdżający pojazd, czekała aż się oddali, a gdy dźwięk silnika zniknął na dobre, wstała i stanęła przed recepcją. Nic nie powiedziała, rozglądała się szukając kogoś. Jej twarz nie zdradzała żadnych emocji. Policjant patrzył na nią zaciekawiony, unosząc brwi ku górze. Jej obecność bardzo go drażniła, śmierć na komisariacie plus los, jaki spotkał małą dziewczynkę go dobijał.

– W czymś mogę pomóc? – spytał mierząc ją bacznym spojrzeniem, nie wyglądała na kogoś kto potrzebował pomocy.

Dziewczyna spojrzała w ciemny punkt komisariatu, gdzie stała duża donica. Funkcjonariusz widział, że ta nie reaguje, po prostu patrzy.

– Młoda damo, to nie hotel. Jeżeli chce pani coś zgłosić to zapraszam, jeżeli nie to będę musiał panią prosić o opuszczenie posterunku i udanie się do domu. Osoby w pani wieku powinny być teraz w łóżku.

– Szukam kogoś – wtrąciła z ciepłym wyrazem twarzy.

– Rozumiem. Ktoś zniknął? Kiedy to się stało? – policjant zaczął klikać na klawiaturze.

– Kilka dni temu.

– Dobrze – przeciągał słowa w trakcie wklepywania tekstu. – Co dalej? Wyszedł z domu i nie wrócił? Pokłóciliście się? Jest rodziną? Jakby mogła pani przybliżyć jego status.

– On nie żyje.

Policjant zmarszczył czoło i zastygł na chwilę.

– Mówiła pani, że zaginął. Skąd pomysł, że nie żyje? Niektórzy ludzie po prostu uciekają. Cierpliwości, znajdziemy go.

– Zginął w więzieniu, został zamordowany w brutalny sposób. – dziewczyna, mimo iż odpowiadała, nie spuszczała wzroku z ciemnego punktu komisariatu. – Teraz go szukam.

Funkcjonariusz wziął głęboki wdech, wiedział o jakiej sprawie mówi dziewczyna. Trąbili o tym w całym kraju. Otworzył usta, by kontynuować rozmowę, ale uprzedziła go.

– Czy mogę skorzystać z toalety? – Tym razem spojrzała mu w oczy, nie zrzucając z twarzy pogodnej miny. – Bardzo mi się chce.

– Drugie drzwi na lewo.

Machnął ręką od niechcenia, wskazując jej drogę. Ta szybkim krokiem minęła go i weszła do łazienki. Rozglądała się uważnie – kafelki, schlapana umywalka oraz lustro, otwarta jedna kabina, analizowała pomieszczenie, szukała wskazówek. Stanęła przed lustrem uderzając rękoma o umywalkę. Była zdenerwowana, wiedziała, że się spóźniła. Czy to była ta dziewczynka, którą wyprowadzali? – zastanawiała się, patrząc ze zmarszczonymi brwiami w jeden punkt. W kieszeni zawibrował telefon. To był ten sam numer, który wydzwaniał do niej.

Puściła wodę w kranie i przemyła twarz, następnie wytarła ją w papierowy ręcznik, a gdy chciała go wrzucić do kosza, zauważyła gumkę z kilkoma wyrwanymi z głowy włosami, leżącą na podłodze. Podniosła ją, po czym wyprostowała się i zobaczyła w lustrze czarną postać ze srebrnymi oczami, stojącą w kabinie. Odwróciła się prędko, ale nikogo tam nie było, w odbiciu lustrzanym również. Westchnęła. Po chwili odstawiła plecak na podłogę i wyciągnęła z niego mapę, którą położyła na kafelkach. Usiadła tuż przed nią, ściskając w dłoni gumkę. Uspokoiła się.

Zamknęła oczy. Dwa wolne i spokojne wdechy, szum wody z kranu, gwiżdżący przeciąg spod zbyt wysoko umocowanych drzwi, oraz odgłosy z komisariatu – wszystko ucichło, zniknęło. Opuściła otwartą dłoń, koniuszkami palców przejechała po szorstkich kafelkach, porośniętych twardymi i zimnymi wężykami. Pomarańczowa poświata zakuła w oczy. W prawej dłoni trzymała znalezioną frotkę. Na całe szczęście udało się ją tutaj przenieść. Położyła ją na mapie. Gumka wolno zaczęła drgać i przesuwać się, raz w jedną, raz w drugą stronę, tak jakby nie była pewna, w którym punkcie ma się zatrzymać. To na nic, zrozumiała szybko. Wyprostowała się i zamknęła oczy, by wrócić do świata materialnego, lecz wtedy do jej uszu dobiegł dziwny dźwięk.

Wstała i spojrzała na zamknięte drzwi do łazienki, które spowijał teraz czarny cień. Wolno, małymi kroczkami zbliżała się do nich. Odgłos czegoś w rodzaju syreny nasilał się, przypominał coś, czego obawiała się najbardziej. Serce jej przyspieszyło. Bała się, a robiła to bardzo rzadko. Zbliżając się do wyjścia, sięgnęła po klamkę, jednocześnie odgłos się wzmocnił, a w najbliższym cieniu pojawił się upiór. Dziewczyna odskoczyła, przewracając się na plecy i doczołgała szybko do mapy. Kreatura trzymała się jedynie ciemnych punktów, nie ryzykowała spotkania z oranżową poświatą. Rzucała się po kabinie, obijając o jej ściany, jak rozwścieczony tygrys w zbyt małej klatce. Rzadkie zachowanie upiora w Umbrze, musiało mieć związek ze słyszanym dźwiękiem. Dziewczyna zamknęła oczy, usiłując się wyciszyć.

– Przepraszam.

Serce jej stanęło, słysząc obcy głos. Otworzyła oczy i zobaczyła stojącego obok niej młodego mężczyznę w czarnym, za dużym garniturze. Był nim asystent pani psycholog, który niedawno zginął od postrzału. Wyglądał na skołowanego.

– Nie chciałem cię przestraszyć – wymamrotał. – Możesz mi pomóc? Nie wiem jak się tu znalazłem ani gdzie... gdzie są wszyscy? – Zbliżył się do niej, zdezorientowany. – Nikogo tu nie ma, a poza komisariatem jest dziwacznie pomarańczowo, przez mgłę nic nie widać. Przysiągłbym, że jeszcze przed chwilą był środek nocy, nie pamiętam dokładnie... jak... dlaczego muszę krzyczeć, żeby słyszeć swój głos?

Dziewczyna wstała i spojrzała mu w oczy.

– Odpowiem na twoje pytania, jeżeli ty wpierw odpowiesz na moje.

Mężczyzna napotkał jej przenikliwe i nieco zgorączkowane spojrzenie. Była jedyną osobą, którą jak dotąd spotkał w tym miejscu. Przytaknął.

– Dlaczego jesteś na komisariacie? Pamiętasz? – spytała.

– Doszło do morderstwa. Młoda dziewczyna została osierocona. Dostaliśmy wezwanie, by się nią zaopiekować. Napotkaliśmy jednak problemy...

Zmarszczył czoło i zaczął się rozglądać, jakby tonął w złych myślach. Na jego twarzy wymalował się dziwnie wredny wyraz.

– Hej, hej. – Pstryknęła palcami, a on wrócił. – Skup się, proszę. Jakie problemy?

– Tak, przepraszam. – Potrząsną głową. – Problemy tyczyły się jej wujka, nie chciał nam jej oddać. Jest funkcjonariuszem pracującym na tym posterunku, co dodatkowo utrudniało relację. Blondyn z grzywką rzuconą na prawo, może go widziałaś. Później okazało się, że jej opiekunka jednak przeżyła, mimo iż dziewczyna twierdziła, że napastnik ją również zamordował. Mogła być w szoku, natomiast...

– Gdzie ona jest? – Zrobiła krok w jego stronę, wyraźnie poruszona. – Opiekunka, jest w tym budynku?

– Ona... ona...

Znów odpływał, więc zdzieliła go z otwartej ręki w twarz.

– Nie wolno ci się rozkojarzyć. Musisz zostać ze mną. Powiedz mi, gdzie jest opiekunka.

– Nie wiem. Miała czekać na małą, gdy spisywaliśmy zeznania, ale po wyjściu z sali przesłuchań już jej nie było. Potem... potem... było zamieszanie, stało się coś bardzo złego... ale nie wiem...

– Umarłeś – dokończyła za niego. – Ktoś cię zastrzelił.

Wskazała palcem na jego pierś z dziurą w ciele i zalanym krwią garniturze. Krzyk przerażenia opuścił jego gardło. Odskoczył i złapał się za ranę postrzałową. Gdy uchylił dłonie, rany już nie było, a garnitur był czysty. Zdyszany jak po maratonie zdusił się ciężkim i śmierdzącym powietrzem Umbry. Kaszlał i pluł na podłogę, podczas gdy dziewczyna ze spokojem składała mapę.

– To miejsce zwane jest Umbrą – powiedziała twardo. – Trafiają tu niektóre duchy osób zmarłych i nie tylko. Ty jesteś jednym z tych nieszczęśników.

– Zmarłych? Ale przecież ja... – Złapał się za klatkę, w miejscu, gdzie trafiła kula, zaczął sobie przypominać. – Ale to było tak dawno. Czy to znaczy, że nie żyję? Nie! Nie mogę! Moja dziewczyna jest w ciąży, za dwa miesiące zobaczę swoje dziecko.

Nie skomentowała tego. Kucała, trzymając w objęciach mapę.

– Unikaj ciemnych punktów, w mroku żyją upiory. Choćby nie wiem co, nie pozwól im się złapać.

– Czy to piekło!? – Stanął tuż nad nią.

– Jest więcej takich miejsc, a to jest najłagodniejsze i to jedyna dobra wiadomość. Nasi przodkowie sądzili, że to coś w rodzaju piekła, jednak z biegiem czasu zdali sobie sprawę, że uczynki nie mają wpływu na to, kto tu trafia.

Dziewczyna usiadła na podłodze i zamknęła oczy.

– Co robisz? – spytał z wyraźnym niepokojem w głosie.

– Wracam.

– Weź mnie ze sobą – kucnął przed nią spanikowany.

– To niemożliwe. Aby wrócić musiałbyś posiadać puste ciało, do którego mógłbyś wejść.

– Mam swoje ciało!

– Ciało z kulką w sercu nie utrzyma w sobie ducha.

– Musi być sposób! Błagam cię!

– Przykro mi. – Spojrzała na niego – Twoje dziecko będzie się wychowywać się bez taty.

– Nie...

– Nie ma innej opcji.

Wrzasnął przeraźliwie i rzucił się na dziewczynę, powalając ją na kafelki. Szarpali się. Chłopak był gotowy zrobić wszystko, byleby tylko nie zostać w tym miejscu. Przez atmosferę Umbry, odgłosy walki przypominały dźwięki, jakie słychać, kiedy nurkowie przeczesują skaliste dno jeziora.

– Jeżeli nie mogę wrócić, to na pewno nie zostanę tu sam!

– Puść! – zajęczała rozdzierająco.

Siadł na jej brzuchu i złapał za szyję. Dziewczyna kopała, jej nogi chaotycznie ślizgały się po wilgotnych kafelkach. Wierzgała i rzucała się jak ryba wyciągnięta z wody. Oczy szaleńca i zaciśnięte zęby były dla niej oczywistym świadectwem tego, że jest gotów posunąć się do najgorszego. Próbowała sięgnąć ręką po korzeń biegnący niedaleko po podłodze i gdy jej oczy zaczęły wywracać się pod powiekami, kłącze pękło, a dziewczyna z impetem trzasnęła nim w głowę napastnika. Zbutwiały korzeń roztrzaskał się na dziesiątki kawałków, sypiąc szarym pyłem. Obraz przed oczami chłopaka zawirował, odpłynął. Dziewczyna ostatkami sił pchnęła go do kabiny, gdzie od razu pochwycił go upiór, wyginając jego ręce i nogi. Następnie kreatura zawyła przeraźliwie i porwała go zanurzając się w cieniu, zostawiając po sobie jedynie wężyk dymu.

Dziewczyna nie tracąc czasu usiadła prędko na podłodze w miejscu, gdzie leżało jej ciało i zamknęła oczy. Jak tylko usłyszała gwar policjantów, przeciąg spod drzwi oraz szum wody z kranu, od razu otworzyła oczy i zachłysnęła się świeżym powietrzem. Powrót do świata materialnego sprawił, że odetchnęła z ulgą i padła na plecy, ciężko dysząc. Leżąc tak patrzyła na kabinę, do której pchnęła chłopaka. Wciąż uchylone drzwi delikatnie się przymykały, aż w końcu zupełnie się zamknęły.

Zabrała plecak i wychodząc z łazienki zawahała się czy sięgnąć za klamkę. Otworzyła drzwi, zza których nie dochodził ten dziwny dźwięk, jaki słyszała po drugiej stronie. Policjanci wydawali się przygnębieni, teraz wiedziała z jakiego powodu. Ciało chłopaka, którego spotkała w świecie cienia, leżało przykryte czarną folią na końcu komisariatu. Jej wzrok powędrował na dymiący cień za donicą. Już wiedziała, dlaczego po wejściu na komisariat akurat tam skierowała swój wzrok, wszystko zaczęło się układać w jedną całość. Upiór potrafił wchodzić do Penumbry, by zerkać do świata materialnego. Niewielu cieni posiada tę umiejętność. Penumbra jest miejscem pomiędzy światem materialnym, a Umbrą. To dzięki niej ludzie widują duchy. Nie miała więcej czasu do stracenia. Minęła recepcję i zaczęła wychodzić w pośpiechu.

– Halo! Proszę pani!? – zawołał policjant.

– Dziękuję za pomoc.

Po czym wyszła.

* * *

O tej porze miasto było puste. Ludzie odsypiali miniony dzień, by nabrać sił na kolejny. Latarnie paliły się, oświetlając jezdnię białym światłem, a sygnalizacja świetlna wciąż mrugała żółtą diodą. Kogut na dachu pojazdu puszczał niebieskie flesze na budynki, ale syrena była zbędna – i tak nie było nikogo, kto mógłby ją usłyszeć. Wóz policyjny wjechał twardo w dziurę na starej ulicy, podbijając wszystkich w powietrze.

– Ślepy jesteś!?

Wujek już któryś raz uderzył pięścią w wóz.

– Jak miałem ją widzieć, skoro jest ciemno!? – oddał równie zdenerwowany kierowca. – Może się zamienimy!?

– Świateł nie masz!? Patrz na drogę!

Paul pokręcił głową, zniesmaczony zachowaniem kierowcy. Poprawił się na siedzisku stękając z bólu. Dla niego każda nierówność była wyjątkowo dotkliwa przez świeżą ranę postrzałową. Spojrzał na Sarę, która od wyjazdu spod komisariatu policji, patrzyła pusto pod nogi. Wóz był stary i zimny, wiszący na ścianach sprzęt policyjny klekotał, uderzając o blachę. Czuła mocny odór gumy i potu, w środku nie było klimatyzacji. Kratki przy zabitych oknach drgały przez całą podróż, sprawiając wrażenie, jakby zaraz cały samochód miał się rozsypać. Już tutaj czuła się jak w więzieniu.

– Saro – podjął wujek. – Postaraj się tyle nie myśleć. To nie pomoże. Pogadajmy o czymś innym. Powiedz mi, o jakiej książce mówił ten pijak z celi?

– To najgorsza noc w moim życiu – mamrotała przez zaciśnięte gardło. – Jedyne, co mnie czeka to więzienie. Jak mam nie myśleć?

– Nie trafisz tam, masz dopiero czternaście lat, nie zostaniesz osądzona jak dorosła. Do tego byłaś niecałe dwie godziny po tragedii, jaka cię spotkała. Z traumą będziesz sobie musiała poradzić, zapewne otrzymasz nadzór psychologa, ale nie pójdziesz za kratki.

– Ale powinnam, zrobiłam coś strasznego – zakryła dłońmi twarz i oparła łokcie o kolana. – Nie różnię się od tego potwora, który zaatakował nasz dom.

Paul wziął wdech, a ostry ból przeszył jego ranę, gdy auto znów wjechało w dziurę. Spojrzał groźnie na kierowcę, który patrzył na niego w lusterku wstecznym czekając na reakcję. Tym razem jednak przełknął wszystko co miał powiedzieć, spoglądając zarówno na policjanta siedzącego na fotelu pasażera jak i tego z nim i Sarą z tyłu. Wiedział, że przysłuchują się rozmowie. Wrócił do swojej bratanicy.

– No więc? Jaką książkę może czytać ktoś taki jak on?

– Powiedział tylko, że musi ją odnaleźć zanim zrobi to ktoś inny. Nie wspominał tematyki. Nazywał ją księgą, nie książką. Pewnie to różnica.

– Kto chciałby ją odnaleźć?

– Nie wiem.

– Skup się – poprosił wujek. – Przypomnij sobie.

Uniosła wzrok.

– Naprawdę nie wiem...

– Chcę pomóc, skupienie uwagi na czymś innym przyniesie ulgę. Zaufaj mi.

– Mówił, że ma czas do rana, że jeżeli mu się nie uda, to stanie się coś strasznego. Wspominał o jej dużej wartości i złych ludziach. To bez sensu, nie chcę o tym rozmawiać.

Wujek wyjrzał przez okno, widział, że są już blisko więzienia dla nieletnich. Policjant siedzący obok Sary patrzył na Paula skołowany tą rozmową.

– Zaraz będziemy na miejscu. No więc? Gdzie jest ta księga? Podał ci lokację?

Pokiwała głową przecząco.

– Na pewno ci mówił – warknął nagle. – Cokolwiek, czy to daleko od posterunku? Blisko? W bloku? W domu?

– Podobno jego brat zostawił mu liścik na wypadek, gdyby stało mu się coś złego i tam wszystko opisał. Nie zdradził, gdzie jest księga, tylko gdzie schował liścik.

– No i gdzie to jest? – znów wyjrzał przez okno. – Gdzie, Saro!?

Sposób, w jaki zachowywał się jej wujek sprawił, że znów zaczęła mieć wobec niego podejrzenia. Na początku mówił o tym, że chce jej pomóc, ale fakt, że podnosi głos za każdym razem, gdy ta zaczyna być blisko wyjawienia adresu położenia liściku, był zastanawiający. Spojrzała na jego dłonie schowane pod rękawiczkami. Po co mu one? – głowiła się. Co prawda wujek udowodnił, że był wcześniej u swojej dziewczyny, ale nie podali, o której godzinie od niej wyszedł. Mógł przyjść do ich domu z tą raną, nie musiało się to stać podczas zabijania jej rodziców, jak na początku założyła.

– Skręć w tę uliczkę, będzie szybciej – nakazał Paul.

Kierowca posłuchał. Sara wzięła głęboki wdech, nie chciała popadać w paranoje. Już raz ktoś stracił życie przez jej domysły i oskarżanie wujka.

– Sara – uniósł głos. – Twoja matka stygnie teraz na schodach, a ty nie potrafisz przypomnieć sobie pieprzonego adresu!?

Paulowi puszczały nerwy, kręcił głową i co chwilę wyglądał przez okienko.

Nastała cisza.

Wuj zmieszał się. Sara zaś patrzyła na niego wybałuszonymi oczami. Była absolutnie przerażona i blada.

– Skąd... – zająknęła się. – Skąd wiesz, że mama leży na schodach? Nigdy ci tego nie powiedziałam.

Patrzyli na siebie w milczeniu. Wtedy wjechali w kolejną dziurę, aż wszystkimi zatrząsnęło.

– Kurwa, czy ty to robisz specjalnie!? – krzyknął Paul do kierowcy.

– Ratunku! To on zabił moich rodziców! Zabierzcie go ode mnie! Pomocy!

Sara krzyczała, zapłakana, błagając o ratunek. Poczuli jak samochód się zatrzymuje, a gdy tylko koła znieruchomiały, Paul wyciągnął pistolet i zastrzelił funkcjonariusza obok Sary, a następnie siedzącego na fotelu pasażera. Krew chlusnęła na przednią i boczną szybę. Po chwili posłał kilka kulek w kierowcę, który nawet nie zdążył sięgnąć po broń. Lepkie kawałki skóry i mózgu wolno spływały po oknie, a ciało kierowcy zawisło bezwładnie na kierownicy dociskając klakson, który wył na całą ulicę. Wujek sięgnął ręką przez okienko i przyciągnął go. Wszystko ucichło.

Odwrócił się do Sary i nachylił się do niej. Ręką, którą trzymał pistolet zaczął wycierać krople krwi z twarzy. Przetarł palcem ucho, które piszczało od huku w zamkniętej kabinie. Włożył broń do kabury i oparł się o blachę. Jeden z martwych funkcjonariuszy zsunął się właśnie z ławki.

– Kurwa mać – skomentował, patrząc na przerażoną dziewczynkę. – Widzisz do czego doprowadziłaś? Jesteś tak samo głupia jak twoi rodzice, wszystko mogło odbyć się bez problemu, ale wy zawsze jesteście mądrzejsi. Wystarczyło, żeby wydali mi księgę, tak jak o to prosiłem i teraz wszyscy by żyli. No cóż... – westchnął unosząc ramiona. – Skoro nie chcesz mi powiedzieć, gdzie ona jest, to mnie tam zaprowadzisz. Jeżeli odmówisz, zabiję ciebie i tak cenną dla ciebie opiekunkę. Mam dość tego pierdolonego cyrku. Albo dostanę to czego chcę, albo kończę to tu i teraz.

Zrobił ruch w jej stronę, ale ta zaczęła go kopać i rzucać się z całych sił. Zdzielił ją pięścią w twarz, aż huknęło, następnie zawył z bólu. Wrócił na siedzisko i złapał się za postrzelone ramię. Nachylił się nad leżącą w bezruchu, ale wciąż przytomną dziewczyną i odkuł ją od łańcucha zabezpieczającego. Wyprowadził ją z auta i zarzucił na nią swoją prywatną kurtkę, tak by nie było widać spiętych za plecami rąk.

– Teraz prowadź. Zabiorę księgę, a wtedy ty i twoja durna opiekunka już więcej mnie nie zobaczycie. Proste? Proste. Ruszaj.

Pchnął ją, a zapłakana Sara ruszyła chodnikiem. Wujek rozejrzał się jeszcze czy nie było świadków, ale nikogo nie widział. Alejka była na uboczu pomiędzy budynkami, miał szczęście, że zaproponował skrót. Zatrzasnął drzwi do policyjnego wozu i poszedł za Sarą, nie spodziewając się, że w ukryciu znajdowała się para oczu, obserwująca całe zajście.

ROZDZIAŁ 4

Bliskie spotkanie

Miasto wydawało się być wyjątkowo spokojne.

Idąc pieszo nie widzieli ani jednego samochodu, nawet nietoperzy zabrakło. Spokojna chwila czy cisza przed burzą? – zastanawiał się Paul. Wujek szedł za nią masując obolały bark. Tabletki przeciwbólowe robiły swoje, ale rana nie pozwalała o sobie zapomnieć. Nie chciał ruszać ramieniem, gdyż ruch wzmagał ból, jednak im bardziej zastaną miał kończynę, tym mocniej doskwierała, gdy postanowił znów jej użyć. Czuł, że opada z sił, stracił sporo krwi. Z wiedzy, jaką posiadał o księdze, to ona sama decydowała o tym, w czyich rękach się znajduje. Traktował to jako puste słowa, ale teraz podsumowując wszystkie wydarzenia z nocy, zaczynał w to wierzyć. Brat nigdy wcześniej mu się nie postawił, nie należał do odważnych. Czternastolatka przed nim ucieka, opiekunka wstaje z martwych i pierwszy raz w życiu nie zabezpieczył broni w kaburze. Jakby tego było mało, nieletnia w szoku pourazowym łączy fakty, niczym utalentowany detektyw. Jak inaczej wyjaśnić ten szereg zdarzeń niż ingerencję siły nadprzyrodzonej? Co sprowadzało się do jednej konkluzji – nie ważne, co by zrobił, i tak jej nie znajdzie, dopóki to księga tego nie zechce. Ta myśl psuła mu humor.

Sara zaczęła narzucać tempo, które do tej pory z trudem utrzymywał.

– Zwolnij – rozkazał.

Nie zareagowała. Podbiegł i złapał ją za ramię.

– Powiedziałem, zwolnij – warknął. – Nie prowokuj mnie.

Nie odniosła się, po prostu zrobiła jak kazał. Paul przyglądał się bratanicy. Miała spuszczoną głowę i gapiła się w chodnik.

– Odkąd przemieszczamy się na nogach, nie uniosłaś głowy ani razu. Skąd wiesz, którędy iść?

– Wiem.

– Jaki to adres? Możemy wziąć taksówkę, będzie szybciej. – Nie odezwała się. – Sara!

Złapał ją i odwrócił do siebie.

– Jeżeli ci powiem, to mnie zabijesz.

– Nie, nie, nie. Zabiję cię, jeżeli mi nie powiesz. To różnica.

– Miałam cię tam zaprowadzić i to zrobię, wtedy puścisz mnie wolno. To twoje słowa.

Bratanica szarpnęła barkiem wyrywając się z ręki wujka i poszła dalej. Ten wywrócił oczami, wziął głęboki wdech rześkiego powietrza i ruszył jej śladem.

– Co takiego ważnego jest w tej księdze, że wszyscy o niej mówią? – spytała.

– Wszyscy? Kto poza Igorem... A, no tak, Emma. Ona też? dlatego zniknęła?

Zaśmiał się chamsko, był wyraźnie z tego faktu niezadowolony.

– No więc? – nie odpuszczała.

– To nie twoja sprawa – odparł od razu, twardo, z gniewem niemal.

– Chcę wiedzieć.

Wujek masował okolicę rany, podnosiła mu się temperatura, a ciało zaczęło zalewać się potem. Wziął głęboki wdech i podjął.

– Nie wiem, dlaczego jest aż taka ważna. Widziałem ją raz w życiu. Napisano ją w nieznanym mi języku. Podobno zawiera wiekowe mądrości i wiedzę na tematy zakazane, jakkolwiek to rozumieć. Twoi rodzice albo ją ukrywali, albo znali jej położenie, to pewne. Jeżeli do rana nie zostanie oddana jej właścicielom, wszyscy zginiemy. Nie mieli zamiaru jej oddać, więc przyszedłem przemówić im do rozumu.

– I przy okazji ich zabiłeś.

– Nie mam zamiaru ginąć dla kilku kartek! – krzyknął – Nie masz pojęcia jacy są ci ludzie... nie potrafiłabyś sobie nawet wyobrazić. To się musi skończyć dzisiaj. Gdy się zjawią mam zamiar przekazać im księgę i nie chcę mieć z nimi nic więcej do czynienia.

Dalej szli bez słowa, w jej oczy rzucił się pełzający po asfalcie ślimak, który starał się przejść na drugą stronę chodnika. Dziewczynka przystanęła nagle, omal nie zderzając się z wujkiem. Kucnęła nad ślimakiem, złapała go za skorupkę, po czym zaczęła przenosić na drugą stronę chodnika, by go tam odłożyć. Przyglądający się wszystkiemu Paul zdzielił jej dłonie tak, że upuściła ślimaka. Wujek rozdeptał go z premedytacją, po czym wytarł podeszwę o chodnik. Następnie pchnął dziewczynę, wymuszając dalszy marsz.

– Potraktuj to jako lekcję – chrząknął. – Nieproszona pomoc często kończy się odwrotnością. Musisz być ostrożna przy ludziach oferujących ci ją, gdy jej nie potrzebujesz. Ślimak najwyraźniej o tym nie wiedział.

Sara zaczęła zwalniać.

– Chcę żebyś zginął najgorszą z możliwych śmierci – powiedziała najpoważniej, jak tylko umiała i stanęła do niego przodem. Wujek, widząc złość zalewającą jej twarz, wyciągnął pistolet i wycelował w jej czoło.

– Powiedziałem. Dość. Gierek – zaakcentował dobitnie. – Zatrzymaj się jeszcze raz i kończymy ten spacer.

Nie odpowiedziała, a on podszedł bliżej.

– Ogłuchłaś?

Sara zerwała się nagle i trzasnęła głową prosto w ranę postrzałową mężczyzny. Pistolet wystrzelił w powietrze, a Paul zawył z bólu jak ranny jeleń. Upadł na chodnik, a dziewczyna przebiegła na drugą stronę ulicy, wbiegając poza zasięg latarni. Park był zalany czernią, łatwo było się tutaj schować. Na jego teren wskoczyła przez niski żywopłot, który bez większego oporu wpuścił ją do środka. Biegnąc po miękkiej i wilgotnej ziemi usłyszała pisk i zobaczyła zimny ruch czegoś, co czmychnęło na drzewo. Być może była to wiewiórka, ale nie widziała dobrze, gdyż jej oczy nie zdążyły się jeszcze przyzwyczaić do ciemności. Gałęzie strzeliły ją w twarz i wybiegła na wylaną betonem ścieżkę. Musiała jak najszybciej się ukryć, więc kucnęła za jednym z pobliskich drzew. Kora była zimna, ale teraz jej to zupełnie nie przeszkadzało.

Kucając czekała cierpliwie, lecz w myślach szarpała się jak szalona. Stres szamotał jej wnętrzności. Wokół nocne zwierzęta dawały o sobie znać skwiercząc i zgrzytając, szeleściły liście popychane lekkim wiatrem. W następnej kolejności dotarł do niej odgłos ciężkich butów uderzanych o beton, po chwili słychać już było łamane pod podeszwą gałęzie. Słyszała jak sapie i stęka, nie było zagadką, że cierpiał.

– Sara! Wyłaź, mała suko!

Słyszała jego krzyk rozpaczy. Był wściekły, zipał i buchał jak rozwścieczony goryl. Biegał na wszystkie strony, kopał krzaki i kwietniki, celował pistoletem, gdzie popadnie. Prędzej czy później uda mu się ją odnaleźć, wiedziała o tym. Zdawała sobie sprawę z tego, że musi uciec, to była jej jedyna szansa. Wyjrzała i zobaczyła, jak stoi kilka metrów od niej, odwrócony plecami. Znieruchomiała, nie chciała wydać najmniejszego odgłosu. Gdy tylko nadarzyła się okazja, najciszej, jak to możliwe, kucając weszła w dość wysokie krzaki. Niestety, jeden z nich zaczepił się o kajdanki i złamał, wydając odgłos, demaskując jej kryjówkę.

– Tu jesteś! – rozległ się okrzyk zadowolenia.

Słysząc to, dziewczyna rzuciła się do ucieczki. Pędziła, ile sił w nogach, pełna lęku wizjami tego, co się stanie, jak ją złapie. Paul jednak był szybszy. Dobiegł do niej i w momencie, gdy sięgnął po nią ręką, potknął się i wpadł na nią, przewracając oboje. Sara uderzyła głową o ławkę.

* * *

Gdy upadła był już dzień. Złota godzina tuż przed zachodem słońca. Ostre złotoczerwone światło przebijało się pomiędzy gęstymi, ciemnymi chmurami. Pomarańczowa poświata otulała cały park. Nie było wiatru, nie było też słychać żadnego odgłosu, jakby ktoś zatrzymał czas.

Wstała z brudnej i śliskiej ziemi. Ubranie kleiło się do skóry. Jej ręce były wolne, kajdanki wyparowały. Nie tylko to ją zdziwiło. W pobliżu nie było również jej wujka. Kaszlnęła. Powietrze było ciężkie i śmierdzące. Ból zniknął, a uczucie strachu i zmartwienia stało się jakby nieważne. Oranżowe, rażące słupy światła z głębi parku kłuły oczy. Co to za dziwne słońce? – dziwiła się.

Światła były trzy. Jakby trzy ogromne lampy, rzucające cienie.

– Halo! Jest tu kto!?

Z trudem usłyszała własny głos. Spróbowała jeszcze raz, pełnym gardłem, ale efekt był podobny. Osoba stojąca pięć metrów dalej by jej nie usłyszała. Była niemal pewna, że nie żyje. Że ten drań zabił ją, tak jak rodziców...

Ruszyła w stronę ulicy. Zaczęła przedzierać się między drzewami, licząc na to, że w mieście będą ludzie. Patrzyła jak gałęzie oraz suche liście łamią się pod jej podeszwami, ale nie słyszała ich. Zaciągnęła się mocniej powietrzem, który zdusił ją ciężko, jakby płuca wzięły sobie wolne. Kaszlnęła. Było ciepło jak w letni dzień. Kory drzew były porośnięte czymś w rodzaju obślizgłych kabli, to one były odpowiedzialne za śluz rozlany na ziemi. Nie była sama, poczucie niepokoju nie odstępowało jej na krok. Tkwiło w niej ciągłe wrażenie bycia obserwowanym.

Wtedy jej oczom ukazał się punkt, w którym świat mienił się niczym rozgrzane powietrze na pustynnym horyzoncie. Przyciągało do siebie jak magnes, w ułamku sekundy wszystko inne straciło znaczenie. Stała przez krótką chwilę wahając się, ale ciekawość wygrała, Sara zmieniła kierunek drogi. Odległość między nimi malała, a z każdym krokiem uczucie niepokoju się nasilało. To coś było jego źródłem. Dzieliło ich już tylko kilka kroków. Wyciągnęła dłoń, mając wrażenie, jakby sama śmierć dmuchała jej teraz w kark, mimo to nie umiała przestać. Usłyszała znany jej głos, na początku niewyraźny. Ciepłe powietrze zgęstniało i zaczęło lekko świecić. Nie miała wątpliwości do kogo należała barwa tego głosu. Poznałaby go wszędzie.

– Mamo!? – uniósł się stłumiony krzyk, otulony nadzieją – To ty!?

Matka odpowiedziała, ale dziewczyna nie rozumiała jej słów. Przyspieszyła kroku, by usłyszeć je wyraźniej. Głos stawał się głośniejszy, ale słowa były równie niewyraźne. Mieniący się kolorami punkt, jak benzyna w kałuży, kręcił się do środka, hipnotyzował, dawał wrażenie posiadania własnej grawitacji, ciągnął do siebie. Zatrzymała się na ugiętych nogach, odchylona, by nie dać się wciągnąć. Mieniąca się postać nabierała kształtów, materializowała się. Sara rozszerzyła oczy w nadziei, że za moment znów zobaczy najcenniejszą dla niej osobę. Wtedy w mroku uniósł się dym, a w nim ukazała się chuda, czarna postać. Kątem oka dostrzegła srebrne oczy. Skoczyli w tym samym momencie. Dziewczyna padła na plecy unikając czarnej jak smoła, długiej ręki.

Cofnął się do mroku, raniony przez światło i wskoczył na drzewo. Nie odpuszczał jednak, próbując złapać ją od góry. Sara, przylegając do ziemi, zaczęła się czołgać. Cień zatonął w ciemnym punkcie drzewa i wyłonił się pod korzeniem z drugiej strony, piszcząc wściekle. Zatopił swe pazury w jej kurtce i pociągnął do siebie. Dziewczyna złapała się kurczowo korzenia i trzymała wrzeszcząc z przerażenia.

Odgłos rozdartego materiału uniósł się głucho, a Sara spojrzała na kreaturę, która wyłoniła się niczym z jej najgorszych koszmarów. Upiór pulsacyjnie szarpał ją do siebie, jak pies rwący szmatkę. Kurtka puściła w szwach i poluzowała. Dziewczyna wyprostowała się i wyciągnęła ręce w tył, a ubranie zsunęło się z niej, powalając upiora na plecy. Wybiegła z gęstwiny gałęzi na asfaltową ścieżkę, gdzie w pełni sięgało oranżowe światło. Cień zanurkował w mroku, zostawiając po sobie jedynie wężyk dymu.

Sara kaszlnęła. Zdyszana oparła ręce o kolana. Nie miała jak zaczerpnąć wystarczającej ilości powietrza, choć bardzo tego pragnęła. Błądziła wzrokiem, doszukując się potwora. Z oddali patrzyła na mieniący się okrąg. Z tej odległości uczucie niepokoju było słabsze, nie czuła również przyciągania. A co gorsza, nie słyszała już głosu mamy.

Spojrzała nad siebie. Czarna kreatura skrywała się między gałęziami drzew, otulając konar. Wolnymi ruchami schodziła głową w dół, świecąc srebrnymi oczami. Usłyszała jakieś dudnienie. Dostrzegła kolejnego upiora, masywniejszego i z wyglądu groźniejszego od tego na drzewie. Jedną rękę miał zdecydowanie dłuższą. Biegł jak ogromny zwierz, nurkując w cieniu i wyłaniając się za linią światła napotkaną na drodze. Nie był zainteresowany dziewczynką, pędził w kierunku domu, w którym ukryta była księga.

Spojrzała ku górze, ale upiór zniknął. Nie wiedziała, którędy ani dokąd biec. Niedaleko trasy pędzącego upiora znajdowała się ulica. Jednak oddzielał ją spory, spowity mrokiem teren. Nie widząc nigdzie cienia, domyślała się, że ten musiał odpuścić i wrócić do parku. Może chciał teraz zaatakować mamę? Czuła, że to błąd, ale nie miała zamiaru jej tam zostawić, musiała ją stamtąd wyciągnąć. Zbliżyła się do linii drzew, zerkając w głąb, chcąc cokolwiek zobaczyć.

– Mamo! – krzyknęła z całych sił – Błagam, odezwij się!

Idę po ciebie, dokończyła w myślach. Przełknęła ślinę, która przez zgniłe powietrze miała kwaskowaty posmak. Ostrożnie stawiała kroki na śliskiej i podmokłej glebie. Była gotowa zaryzykować wszystko, by choć ostatni raz móc przytulić mamę. Zrobiło się cieplej, ubranie lepiło się do spoconego ciała. Zbliżała się do okręgu, a uczucie niepokoju powróciło. W mieniącym się powietrzu zobaczyła bardziej wyraźną, kobiecą sylwetkę. Matka wyciągnęła do niej ręce, a Sara bez opamiętania wybiegła z ukrycia i popędziła do niej. Emocje wzięły górę, łzy pociekły po policzkach. Po drodze została pociągnięta za nogę i upadła. Upiór trzymał ją mocno za kostkę i ciągnął do siebie w głąb drzew, gdzie mrok zakrywał absolutnie wszystko. Starała się łapać czego popadnie, ale śliska wydzielina uniemożliwiała uchwyt.

– Mamo, ratuj mnie! Błagam!

Wołania nie poskutkowały. Kopała i rzucała się, lecz wszystko na nic, bo właśnie zaczęła przekraczać granicę mroku. Zatopiła się w czerni do piersi i ostatni raz spojrzała na mamę.

– Ratuj się! – krzyknęła do niej, zmartwiona jej losem bardziej niż swoim. Upiór wyłonił się spod tafli cienia tuż przed nią, po czym wydał z siebie rozdzierający pisk, otwierając przy tym szeroko gębę. Złapał ją za twarz i gwałtownie wciągnął głębiej. Czerń i głucha cisza zakryła wszystko inne. Sam upiór również wydawał się zniknąć. Miała wrażenie jakby dryfowała na dnie czarnego basenu. Na tafli były zanurzone korzenie drzew, a pomarańczowe słupy światła wdzierały się do cieczy, sięgając płytko. To miejsce przenikało ją na wskroś, zalewało jej ciało i umysł niczym lodowata woda. Płuca parzyły, bolały nawet opuszki palców. Ciecz gęstniała, poruszanie się zaczynało stwarzać opór.

Przeniosła się do swojego domu sprzed kilku godzin. Przeżywała te straszne chwile raz jeszcze. Odgłosy w salonie, obrazy patrzące wprost na nią, mordujący jej mamę napastnik. Lecz tym razem był tam ktoś jeszcze. Stał z boku i przyglądał się. Nie umiała rozpoznać twarzy, było zbyt ciemno. Okrutne wspomnienia odgrywane w pętli, raz za razem. Kim on jest? Co tam robił? To znaczyło, że wujek miał wspólnika? Obrazy sprzed jej oczu zniknęły, a ona wróciła do basenu i czerni. Znajdowała się głębiej, korzenie były już ledwo widoczne. Zauważyła dryfującą posturę na horyzoncie. Cała się spięła, gdy uświadomiła sobie, że to morderca jej rodziny. Odwrócił głowę wprost w jej stronę i zaczął płynąć ku niej. Na głowie miał kominiarkę, a w ręce trzymał nóż.

Była sparaliżowana. Znalazł się tuż przed nią i wziął zamach. Wbił ostrze w jej brzuch. Poczuła przeszywający ból rozcinanej tkanki.

Białe światło wybuchło między nimi, odrzucając napastnika. Ktoś ją złapał za rękę i pociągnął w górę. Chwilę później leżała już na asfaltowej dróżce. Dyszała. Kobieta w białej sukience i skórzanej kurtce oświetlała mrok światłem z latarki. To ona ją uratowała. Sara zwymiotowała czarną smołą i odwróciła się na brzuch. Zrobiła koci grzbiet patrząc na własne ciało. Zacisnęła dłoń na brzuchu i zaczęła sunąć na czworakach w kierunku mieniącego się okręgu. Kobieta złapała ją za rękę i zsunęła po drodze, do miejsca, gdzie w świecie materialnym leżało ciało dziewczyny.

– Połóż się pod ławką! – krzyknęła odganiając chmarę czarnych kreatur, świecąc na nich latarką.

– Nie... moja mama... – ledwo mówiła, była słaba.

– Kładź się!

Kobieta pomogła jej położyć się w odpowiednim miejscu i dmuchnęła w nią jakimś pyłem. Sara kaszlnęła, bo zadrapało ją w gardle. Znów odpływała.

– Zamknij oczy.

– Nie chcę. – dziewczyna chciała wstać, ale tamta ją przytrzymała. – Muszę iść po mamę. Muszę ją... ura... tować...

Obraz zawirował i sczerniał, a ciało stało się wiotkie. Zasnęła.

* * *

Poczuła powiew zimnego wiatru, a do jej uszu dotarło stękanie wujka. Gdy otworzyła oczy zobaczyła cienki księżyc na pochmurnym, grafitowym niebie. Ziemia była mokra i lodowata, piach spod ławki lepił się do jej włosów, policzka oraz ust. Ból głowy był nie do wytrzymania, poczuła ciepłą ciecz spływającą po jej twarzy. Gdy zobaczyła krew na chodniku przypomniała sobie, co się stało. Przez unieruchomione ręce nie mogła stwierdzić jak poważna jest rana. Paul również podnosił się z ziemi. Nie wyglądał lepiej od niej, krew z rany postrzałowej zabarwiła sporą część koszuli. Nic z tego nie rozumiała, przecież dopiero był dzień... i te stwory. Gdzie nieznajoma z latarką? Rozglądała się z przymrużonymi oczami. Przecież ona wędrowała po parku, a w zjawisku, jakie się wytworzyło dostrzegła swoją matkę. No i uciekała przed potworem. Jak to w ogóle możliwe? To był sen? Próbowała logicznie podejść do pytań, ale nie potrafiła.

– Głupia suka... – rzucił Paul, stękając. Był wściekły. Twardo postawił stopy na ziemi trzymając się za przestrzelony bark. Cofnął głowę marszcząc czoło i rozciągnął czerwony od krwi bandaż, zerkając do środka. Zgrzytnął zębami, wypuścił powietrze z płuc patrząc w tylko jemu znany punkt, jakby próbował się z czymś pogodzić. Ostrożnie przykleił z powrotem bandaż.

– Kurwa mać... – skomentował cicho przez zaciśnięty ze złości zgryz.

Sara siedziała w milczeniu, skupiona na własnych problemach. Kręciło jej się w głowie, była lekko otumaniona. Nagle wuj podszedł do niej i wycelował w nią z pistoletu.

– Mam dość! – krzyknął. – Podaj adres!

– Nie ujdzie ci to na sucho – burknęła.

– Tak uważasz? Nie kiedy cię teraz zabiję – Uśmiechnął się jak psychopata. – Szalona dziewczyna, która postradała zmysły po tym jak była świadkiem zamordowania jej rodziny. Zabija z zimną krwią pracownika rządowego, który przyjechał, aby jej pomóc. Następnie przewożona do więzienia dziecięcego morduje trzech kolejnych, czwarty, który również był rodziną wariatki ścigał ją przez park i nie mając innego wyjścia, w obronie własnej, strzela... Jak wykaże śledztwo, nóż, którym zabito twoich rodziców zostanie znaleziony na miejscu zbrodni z twoimi odciskami palców. Więc na koniec zostaniesz osądzona o morderstwo własnej rodziny i tak zostaniesz zapamiętana! Jako wariatka! Opiekunka nigdy nie zostanie odnaleziona, już ja o to zadbam – zaciągnął mechanizm spustowy kciukiem. – Adres wyciągnę z Igora. Od razu trzeba było tak zrobić.

Sara spojrzała w stronę, gdzie wcześniej widziała mamę. Myślała o niej, o tacie, o Emmie, tylko oni byli teraz w jej głowie. Jednak nic się nie działo. Wróciła spojrzeniem niespiesznie i dostrzegła, że wzrok jej wujka skierowany jest za nią, a jego oczy były wybałuszone. Mamrotał coś pod nosem, zaprzeczał czemuś kręcąc głową. Pistolet trzymał w swoich ustach. Sara się odwróciła i ujrzała ten sam cień z komisariatu, skryty w gąszczu zarośli, z których widać było tylko parę srebrnych ślepi. Słyszała szepty, ale nie były adresowane do niej.

– Nie słuchaj go, uciekaj! – krzyknęła, a on pociągnął za spust. W parze z hukiem poszedł piskliwy wrzask dziewczyny, która wstała na równe nogi i zaczęła się cofać. Trysnęła krew, a mężczyzna zwalił się na ziemię. Jego ciało drgało, szarpane nerwami.

Sara zacisnęła mocno powieki, nie mogąc na to patrzeć. Odwróciła się do niego plecami.

Po chwili poczuła ciepłe, miękkie dłonie na swoich ramionach. Ktoś usiadł obok niej. To była kobieta w białej sukience i czarnej skórzanej kurtce, którą widziała w Umbrze. Uśmiechała się do niej, głaszcząc po głowie. Sara zorientowała się, że siedzi na ławce. Nie pamiętała, kiedy to się stało.

– Chcę do Emmy – powiedziała zapłakanym głosem. – Tylko ją mam.

– Już dobrze. Zaprowadzę cię do niej.

Sara przytaknęła i chciała wstać, ale kobieta ją zatrzymała.

– Pozwól, że najpierw – wskazała na kajdanki – pozbędziemy się tego.

Dziewczyna usiadła tyłem do niej. Po krótkiej chwili usłyszała metalowe kliknięcie, a kajdanki zsunęły się z jej nadgarstków. Kobieta wstała i wyciągnęła do niej dłoń, ta ją złapała i razem ruszyły w drogę. Niebo zaczynało przybierać fioletowy odcień, jaśniało. Dzień był tuż za rogiem. Czuła podnoszącą się temperaturę, gdzieniegdzie unosiła się mgła od parującej rosy, przez co powietrze było wilgotne. Dzięcioł walił dziobem o pień drzewa, a inne ptaki rozpoczynały swój śpiew. Park budził się do życia. Szły we dwie, wtulone w siebie, ofiara i nieznajoma. Kobieta sięgnęła do plecaka i wyciągnęła z niego butelkę wody.

– Masz, napij się.

Sara posłusznie przytaknęła i zaczęła pić, dopiero gdy płyn dotknął jej ust zrozumiała, jak bardzo była spragniona. Wypiła niemal całą zawartość butelki, po czym oddała ją kobiecie. Nie wróciła do przytulania, objęła się rękoma i szła dalej obok nieznajomej.

– Naprawdę wiesz, gdzie jest Emma? – spytała po krótkiej chwili.

– Jestem tego pewna – uśmiechnęła się i wskazała na jej głowę. – Zakładam, że nie pamiętasz, jak cię opatrzyłam?

Dotknęła swojego czoła, pod palcem poczuła plaster.

– Siedziałaś na ławce jak zahipnotyzowana. Zmyłam krew i zakleiłam ranę, była na tyle mała, że nie trzeba było szyć. Za to guz szybko nie zejdzie.

– Dziękuję. – Sara odwróciła wzrok. – Kiedy uderzyłam głową, chyba zasnęłam. Byłam w moim śnie, słyszałam mamę. Był tam też potwór, który próbował mnie złapać, ale potem pojawiłaś się ty. Mówiłaś do mnie, pokazywałaś... – Spuściła wzrok. – Pewnie gadam jak jakaś wariatka.

– Nieprawda. – Nieznajoma uśmiechnęła się do niej. – Nic z tego, co mówisz nie jest wariactwem. Nie, kiedy jest prawdziwe.

Sara spojrzała na nią rozszerzając oczy ze zdziwienia.

– To, o czym mówisz nie było snem – kontynuowała kobieta. Trafiłaś do miejsca, które nazywa się Umbra. Bywam tam aż zbyt często, jest to bardzo niebezpieczne miejsce. Zwłaszcza teraz. Przez to, co nadciąga, coraz więcej ludzi trafia tam przypadkowo, granice się zacierają i pewnie to rozjudza jej mieszkańców. Upiory, które spotkałaś są niebezpieczne, dlatego wszyscy unikają ciemnych miejsc. Gdy już się ciebie uczepią, potrafią współpracować bądź zastawiać pułapki. Nieczęsto się jednak zdarza, by atakowały ryzykując spotkanie ze światłem. Niegdyś były duchami, chcą być zostawione w spokoju, ale agresja wobec obcych jest od nich silniejsza. Umbra jest niestabilna, radzę ci tam nie zaglądać w pojedynkę. Poczekaj aż to wszystko się skończy.

– Niby jak? Nie wiem nawet jak tam trafiłam – odparła dziewczynka. – Wiem tyle, ile mi powiedziałaś. Ale skoro to wszystko prawda, to musimy tam wracać, moja mama jest tam uwięziona!

Sara na nią naskoczyła, złapała ją za rękę i zaczęła krzyczeć. Indianka wzięła głęboki wdech, po czym powoli odpowiedziała:

– Muszę cię zmartwić, ale jej tam nie było. Choć rozumiem, jak bardzo chciałabyś, aby było odwrotnie.

Kiedy kobieta skończyła mówić, ruszyła przed siebie. Ot tak, bez słowa. Zaskoczona dziewczynka spojrzała na nią, ale nie potrafiła się odezwać. Miała wrażenie, że błądzi wśród własnych myśli. W końcu kobieta zorientowała się, że nastolatka czeka z zaciekawieniem na więcej. Zatrzymała się.

– Ale... – wtrąciła Sara – Nigdy niczego takiego nie doświadczyłam. Czułam jej obecność, nie widziałam wyraźnie, ale mogłabym przysiąc, że to była ona.

– Wiem, ale nie było to niczym innym jak pułapką zastawioną na ciebie przez upiora. Przykro mi. Co do samej Umbry, gdyby nie ten czas, to byś zapewne jej nie doświadczyła. – Nieznajoma wzięła głęboki wdech. – To, o czym właśnie ci opowiedziałam, jest czymś, do czego dostęp mają nieliczni, choć jest ich sporo na świecie. Nikt o tym otwarcie nie mówi, bo każdy wie, że brzmi to wszystko jak jakieś wyssane z palca opowieści. Z reguły jest to ich jedyne i ostatnie spotkanie z czymś, co występuję poza światem, jaki znają. My to nazywamy doświadczeniem pozacielesnym, bądź paraliżem snu, a nawet kanashibari. To zależy kogo spytać i kiedy.

– Nie rozumiem – stwierdziła Sara, dotykając plastra na głowie.

– Zdołałaś odseparować duszę od ciała i stanąć w formie astralnej.

Rzuciła jej spojrzeniem, nie wymagającym komentarza. Sara nie rozumiała co to znaczy.

– Byłaś duchem. – kobieta uśmiechnęła się – W Umbrze, inaczej nazywanym światem cienia. W miejscu, gdzie mieszkają zabłąkane duszę oraz upiory, które skrywają się w mroku. Jednego już poznałaś.

– On nie jest tylko tam, widzę go również tutaj.

– To jest Penumbra.

– Penumbra?

– Tak. To świat, który występuje przed Umbrą, przecina się przez Umbrę i świat materialny. Za każdym razem jak słyszysz o tym, że ktoś widział ducha, albo kogoś bliskiego, który już nie żyje, to znaczy, że te osoby doświadczyły spotkania z Penumbrą. Upiór dostaje się do ciebie przechodząc do tego właśnie wymiaru. Uwięzionym duchom, produkującym ogromną ilość emocji, połączonymi ze światem materialnym, jak niedokończona sprawa bądź brak pożegnania wystarczy, by na moment przedrzeć się do Penumbry. Jednak dla upiora to rzadkość.

– Ale on nie tylko się pojawił. – Sara pociągnęła nosem. – Namówił wujka do samobójstwa. Wiem, bo mnie też wcześniej namawiał do czegoś strasznego. Skąd on się wziął?

– Powiedziałam ci. Z Umbry. – Kobieta spojrzała jej w oczy. – Nasz świat nie jest jedynym światem, kiedyś wszyscy o tym wiedzieli. Potem nauka zaczęła się rozwijać w zastraszającym tempie i zaczęliśmy wszystko tłumaczyć. Ludzie niestety nie rozumieją, iż jeśli możemy coś wytłumaczyć, to wcale nie znaczy, że nadal nie jest poza naszym zasięgiem. Poprzez naukę ludzie zmieniają nazewnictwo tego, co duchowe. Nie mówimy już o duchach, a o postaciach astralnych. Inne światy natomiast nazywamy przeciwnymi rzeczywistościami. Jakby tego nie nazwać, jest to częścią świata, w jakim żyjemy, niezależnie od tego, czy go w pełni rozumiemy czy nie. Światów jest kilka. Ten, w którym żyjemy już znasz, następny to Penumbra, czyli świat, który przebija się pomiędzy tym, a kolejnym znanym jako Umbra. Umbra to miejsce, gdzie trafiają nieliczni po śmierci, świat cienia, świat duchów. Kryją się tam upiory. Czają się w cieniach i polują na inne duchy. Kolejny jest Horyzont, to trzeci świat. Jednak nikt nie wie, jak on wygląda, gdyż każdy widzi go inaczej, więc albo jest ich wiele, albo ukazuje się każdemu według jego lęków. Jest to świat straszny i okrutny, nie dający odpoczynku i starający się doprowadzić do szaleństwa osoby go odwiedzające. Czwartym...

– Dość! – przerwała jej dziewczynka – Już wystarczy. Tego jest za dużo jak na jeden... uwaga!

Sara pchnęła kobietę w bok i schowały się za przystankiem autobusowym. Przejechały dwa radiowozy na sygnale. Kierowały się w miejsce, gdzie został porzucony samochód z martwymi funkcjonariuszami. Było już widno, ludzie wychodzący wcześnie do pracy zapewne zauważyli porzucony pojazd policyjny, a zachlapana krwią przednia szyba była wręcz nie do zlekceważenia. Dziewczynka dziwiła się, że po tym wszystkim jeszcze nie zwariowała. Oparła się plecami o przystanek, a łzy znów napłynęły jej do oczu, co nie umknęło uwadze Indianki.

– Tym razem ja mówię dość – powiedziała rozkazującym tonem. – Wystarczy tego płakania. Wylejesz łzy, kiedy będzie na to czas. Teraz musisz uratować swoją opiekunkę, tak? Więc weź się w garść. Idziemy.

Sara przez moment spoglądała na nią zaskoczona. Kobieta ruszyła dalej, a ona poszła jej śladem. Gdy ją dogoniła, nie płakała już. Była dzielna, napędzana myślą o ratowaniu jedynej bliskiej jej osoby.

– Ostatnia sprawa – wróciła do tematu Indianka. – Jeżeli znów się znajdziesz w Umbrze, pamiętaj, że nie wolno ci odejść zbyt daleko od ciała. Ciało i duch są połączone srebrną nicią, jeżeli pójdziesz zbyt daleko nić się zerwie, a ciało umrze i zostaniesz tam uwięziona na zawsze. Rozumiesz?

– Rozumiem. – wydusiła Sara – Ja również mam ostatnią sprawę. Dlaczego nie możemy wrócić po moją mamę? Widziałam ją.

– To nie była twoja mama. Czasy są szalone i sama Umbra zachowuje się nieszablonowo, ale szanse, że to rzeczywiście była ona są nikłe. Już ci mówiłam, to był upiór. One umieją naśladować barwę głosu osób nam bliskich, by ściągnąć nas w pułapkę. Następnym razem nie zbliżaj się tam, jeżeli nie będziesz jej widziała i nie będziesz miała stuprocentowej pewności, że to ona. Nie wolno ci ryzykować.

– Odgłos dochodził z tego mieniącego się miejsca. Może...

– To mieniące się miejsce jest punktem, w którym zgromadziła się duża ilość złych emocji. Tym właśnie żywi się Umbra. Jeżeli w danym miejscu w naszym świecie stanie się coś strasznego, ogromna ilość złych emocji skumuluje się tam i odbije piętno w Umbrze. Później w tych miejscach dzieją się dziwne rzeczy. Ludziom przydarzają się niefortunne wypadki, zapadają na różne choroby albo po prostu czują się tam źle, co prowadzi do depresji i gorzej. Na pewno słyszałaś o przypadkach, kiedy ktoś wiedzie dobre życie, niczego mu nie brakuje, a jednak jest nieszczęśliwy, wręcz na skraju załamania. Albo o z pozoru prostej i bezpiecznej drodze, na której dochodzi do wielu poważnych wypadków. Jest to efekt złej energii, jaka wydobywa się ze zgromadzonych punktów.

– Skąd to wszystko wiesz?

Kobieta uśmiechnęła się, ale nie odpowiedziała.

– Kiedy to wszystko się skończy, chętnie ci opowiem – odparła po dłuższej chwili.

– Kiedy co się skończy?

Cisza.

– Jestem Sara – nastolatka wyciągnęła do niej rękę.

– Muna.

Uścisnęły sobie dłonie.

– Ładne imię, nie słyszałam o takim – dodała Sara.

– Muna?

– Tak.

– Naprawdę ładne. I dziwne.

– Nie pochodzę stąd. – Kobieta wskazała palcem na drzwi. – Jesteśmy na miejscu.

Zatrzymały się przed schodami do jednego z domów szeregowych w stylu brytyjskim. Sara zacisnęła pięści, przełknęła ciężko ślinę.

– To naprawdę tutaj? – spytała.

– Wejdźmy i sprawdźmy.

Weszły po stopniach i stanęły przed drzwiami. Muna sięgnęła dłonią klamki. Jednak osoba, która otworzyła im drzwi nie była tą, której się spodziewały.

ROZDZIAŁ 5

Wybór

Godzinę wcześniej

Miasto wolno budziło się do życia. W oknach domów rozbłysły pierwsze światła. Hektolitry kawy przelewały się właśnie przez zaschnięte po nocy gardła sąsiadów. Tysiące pękających skorupek jajek, skwierczących boczków na rozgrzanych patelniach, zapach świeżo krojonego chleba, odgłos lejącej się wody w kabinach prysznicowych. Miasto grało swą cichą symfonię, jak ptaki na widok prześwitów słońca. Jednak w jednym z domów było ciemno, żadna żarówka się nie paliła, nie pękały skorupki ani nikt nie kroił chleba. Po pustej, ciemnej kuchni przeleciała mucha, usiadła na wysuszonym i wygiętym na narożnikach plasterku sera po niesprzątniętym talerzu z kolacji. W pokoju na drugim piętrze siedział w swym łóżku młody chłopiec. Opierał się plecami o ścianę, jego ramiona były skulone, a dłonie wyciągnięte przed twarz.

Był gotowy zabić. Wstrzymał oddech koncentrując się. Wyczekiwał odpowiedniego momentu. Strzelił, a kula przebiła głowę na wylot.

– Mam go! – krzyknął i od razu wychylił się zestresowany na korytarz, upewniając się, że nie obudził drugiego domownika. – Mam go – powtórzył cicho przez mikrofon.

– Obudziłeś go? – usłyszał przez słuchawki.

– Nie, chyba śpi. Która jest?

– Godzina headshot’a! – zaśmiał się kumpel. – Już po piątej, mama mnie zabije. O ósmej mamy pierwszą lekcję. – Chyba lepiej się już w ogóle nie kłaść.

– Masz rację... – Bateria z jego konsoli była na wykończeniu. – Cholera.

– Co się stało? idą następni!? – spytał kolega po drugiej stronie.

– Nie, bateria mi pada. A kontakt jest przy biurku.

– Nie masz kontaktu przy łóżku? Jak ty funkcjonujesz?

– Dobre pytanie. Chyba jednak skończy się krótką drzemką, po takiej grze zasłużyliśmy. Do zobaczenia w szkole. Fajnie się grało.

– Cieszę się, że się zdecydowałeś, Max. Nie odzywałeś się, odkąd straciłeś mamę i brata. Martwiliśmy się w szkole. Nawet ta nienormalna pani Marcel kazała cię pozdrowić.

– Z jej ust brzmi to jak groźba.

– No – parsknął śmiechem. – Bez kitu.

– Dzięki. Bez odbioru.

– Jasne. Bez odbioru.

Rozłączył się i odłożył konsolę. Ustawił budzik i widząc, że zostały mu niecałe dwie godziny snu, westchnął jedynie. Następnie położył się do łóżka, ale nie mógł zasnąć. Gapił się w sufit, co chwila pocierając zmęczone oczy. Zaciągnął pościel pod szyję i spojrzał jeszcze na cień w kącie pokoju. Wyczekiwał ruchu. Po chwili odwrócił się przodem do ściany, ułożył się w pozycji embrionalnej i zamknął oczy.

Usłyszał jakieś stuknięcie, ale kompletnie się tym nie przejął. Dopiero powtarzający się odgłos nieregularnego stukania sprawił, że zareagował. Wsparł się na łokciach i spojrzał na ciemny korytarz, skąd dochodziło podejrzane brzmienie. Każdy dom ma swoje odgłosy, drewniane meble strzelają przy zmianie temperatury, stare rury w ścianach przepychały niekiedy resztki po jedzeniu, które nie powinny tam trafić, jednak to było coś innego.

Max po cichu zszedł z łóżka i na palcach wyszedł na korytarz. Panowała tam nieprzenikniona ciemność. Gdy mijał sypialnie, zaskrzypiał stary parkiet. Carl był właścicielem domu, chłopiec mieszkał z nim, ponieważ ten adoptował go po śmierci jego matki. Widział, że hałas go nie obudził. Niech śpi – pomyślał, nie chcąc go martwić bez powodu.

Wolno pokonywał stopnie, wychylając się przy tym uważnie. Coś uderzyło o szybę i zastukało. W kuchni było pusto, z tego miejsca miał na nią dobry widok. Znalazł się w przykrytym czernią salonie, który prześwitywał jedynie niemrawym światłem ulicy. Za kanapą pod oknami zauważył ruch, firanka się przesunęła, znieruchomiała i znów poruszyła, jakby pociągnięta. Chłopiec spiął się ze strachu i szybko doskoczył do kontaktu. Ciepła poświata żyrandolu ukazała młodą, skąpo ubraną dziewczynę. Miała koszulkę na ramiączkach i obcisłe spodenki, odsłaniające zgrabne nogi. Czerwony komplet wyróżniał się na tle ciemnych mebli i zasłon.

Emma patrzyła na niego zamrożona. Oboje się siebie nie spodziewali, oboje nie wiedzieli, jak się zachować. Nie spuszczając z niego wzroku, zaczęła wolno domykać okno z lekko zbitą szybą w rogu framugi. Max nabrał powietrza w płuca, chcąc zawołać Carla, ale włamywaczka machnęła panicznie rękami i przyłożyła palec do ust. Chłopak nie krzyknął.

– Nie rób tego – szepnęła. – Nie ma potrzeby go budzić. Coś zostawiłam, zabiorę to i już mnie nie ma. Dajmy Carlowi spać.

– Poważnie? Włamałaś się do domu, żeby nas okraść i jak cię złapałem to mam udawać, że cię tu nie ma? – odpowiedział.

– Mów, proszę, ciszej – zaczęła wychodzić zza kanapy z rękami skierowanymi ku górze. – Nie okradam was. Po prostu zabieram co moje. Jak widzisz znam jego imię, chyba muszę go znać prawda?

– Jest psychologiem i przed drzwiami wisi wywieszka z jego imieniem i nazwiskiem.

Zatrzymała się, widząc, że chłopak się cofa.

– Umówmy się tak, że będziesz patrzył na to, co robię, okay? Jeżeli coś ci się nie spodoba, wtedy go zawołasz. Co ty na to?

Max czuł, jak serce próbuje wyskoczyć mu z piersi, jak adrenalina krąży w jego żyłach. Był świadomy tego, że powinien zawołać Carla, ale chciał udowodnić, że ogarnie tę sytuację w pojedynkę, bez niczyjej pomocy.

– Młody, posłuchaj...

– Młody? – spytał urażony.

– Posłuchaj – poprawiła się, wytarła spocone dłonie w spodenki i zaczesała włosy za uszy. – Nie jestem żadnym włamywaczem, wezmę jedną rzecz i więcej mnie nie zobaczysz. Carl obudzi się za godzinę, jak gdyby nigdy nic i pójdzie do pracy. Jeżeli tak się nie stanie i się zaangażuje, będziecie w niebezpieczeństwie, a ja nie chcę was narażać.

– Co ci do mojego bezpieczeństwa? – zdziwił się Max.

– Co tu się dzieje? – spytał Carl ze schodów.

Chłopiec nie ruszył się nawet o milimetr. Dziewczyna wypuściła głośno powietrze z płuc i obniżyła ramiona, była wyraźnie niezadowolona jego widokiem. Nikt się nie odzywał.

– Próbowała się włamać – podjął po chwili Max.

– Nie próbowała, tylko to zrobiła – skonkludował Carl, wskazując na rozbite okno.

Dziewczyna spojrzała na chudego mężczyznę w szlafroku, kręconych czarnych włosach i okularach, które właśnie dosunął palcem.

– Kim pani jest? – zszedł niżej. – Jeżeli coś pani ukradła, proszę to natychmiast oddać i wyjść. W innym wypadku będę zmuszony zadzwonić na policję.

– Właśnie – dodał swoje dwa grosze Max. – Ale niczego nie wzięła, byłem szybszy i złapałem ją, zanim zdążyła cokolwiek dotknąć.

– Dlaczego mnie nie obudziłeś? – spojrzał na chłopca surowo.

– No bo... ja...

– Następnym razem nie strugaj bohatera tylko wołaj, dobrze?

Max skrzyżował ręce na piersi i odwrócił wzrok, wkurzony brakiem zaufania ze strony Carla. Włamywaczka zerknęła na elektryczny zegarek – dochodziła szósta rano, musiała reagować. Ruszyła w stronę schodów, zdeterminowana. Carl odskoczył odsuwając przy tym Maxa, który odruchowo wsparł się chcąc zajść jej drogę.

– Co pani robi!?

– Co ty robisz? – chłopiec krzyknął do Carla. – Naprawdę pozwolisz nas okraść!?

– Przemoc to nie odpowiedź!

– Nie okradam was! Głupi jesteście? Próbuję wam to wytłumaczyć od paru minut.

Emma kucnęła z boku kominka i przykładając do niego ucho zaczęła pukać w różne miejsca. Lokatorzy przyglądali się osłupieni jej zachowaniu. Kobieca pięść zatrzymała się w punkcie tuż przy podłodze. Zapukała raz jeszcze, by się upewnić, odgłos wskazywał na pustą przestrzeń za ścianą. Pochwyciła metalowy trójząb z narzędzi do czyszczenia kominka i wbiła go do ścianki w punkcie, gdzie wcześniej zatrzymała pięść. – Ej! – Max ruszył na nią, ale Carl zatrzymał go, łapiąc w biegu.

– Puść mnie! Nie widzisz co ona robi!? – szarpał się.

– Proszę pani, proszę natychmiast przestać, bo wezwę policję!

Dziewczyna nie przerywała. Uderzyła z całej siły w tekturową ścianę, tworząc większą dziurę. Carl pociągnął do sobie szarpiącego się Maxa i sięgnął po telefon leżący na stoliku. Wybierał numer alarmowy. Chłopiec kopnął go piętą w stopę. Mężczyzna w szlafroku puścił go i krzyknął z bólu, a komórka wypadła mu z dłoni. Chłopiec ruszył na dziewczynę, która wyciągnęła trójząb przed siebie. Zwarli się trzymając metalowy przyrząd i siłowali; w międzyczasie Carl wykręcił w stresie numer na policję.

– Przestańcie! – krzyknęła.

– To ty przestań! Nie pozwolę ci stąd nic zabrać!

– Odparł Max.

– Halo!? Tak, proszę pana, potrzebujemy natychmiastowej pomocy! – Carl tłumaczył przez słuchawkę, którą trzymał obiema rękami. – Kobieta włamała się do naszego domu i jest agresywna! Nasz adres to...

– Carl to ja, Taylor! – wrzasnęła nieznajoma i od razu poczuła jak chłopiec zaprzestał szarpaniny. Nastała kompletna cisza. Słychać było jedynie głos ze słuchawki. Carl wyglądał teraz jakby zobaczył ducha. Max zrobił krok do tyłu, a dziewczyna wyprostowała się i spuściła wzrok wyraźnie niezadowolona. Psycholog wcisnął czerwoną słuchawkę.

– Masz dziesięć sekund na wytłumaczenie się.

– Gdy przyszliście do mnie w odwiedziny do aresztu, wyraziłeś się wtedy jasno – westchnęła patrząc na Carla. – Nie będziesz się angażował w sprawy związane z Umbrą i Max też ma o tym zapomnieć. Dlatego się włamałem. Miałem wejść i wyjść, tak że nawet nie zauważycie. – Spojrzała na głośno oddychającego teraz braciszka – To ja.

Sercem Maxa targnęła tęsknota do starszego brata, ale stał nieruchomo, widząc przed sobą obcą kobietę. Carl wyglądał jak posąg, poruszało się jedynie jabłko Adama od połykanej ze stresu śliny. Dziewczyna bez gwałtownych ruchów kucnęła z boku kominka i wróciła do uderzania o niego trójzębem. Max odwrócił się do Carla by wymienić się z nim skołowanym spojrzeniem.

– Taylor? – spytał chłopiec.

– Cześć, młody.

Trójząb wbił się w coś i utknął. Szarpnęła, ale nic to nie dało. Wsparła się i zaczęła ciągnąć mocniej. Carl stanął bliżej, choć wciąż trzymając dystans, z telefonem w gotowości.

– Poczekaj – wtrącił Carl, poprawiając okulary, które zsunęły się po spoconym od stresu nosie. – Taylor? Przecież... coś ty zrobił...

– To skomplikowane – odparła i zaczęła przekręcać przyrząd na boki.

– To nam wytłumacz.

– Nie mam na to czasu – rzucił od razu, nie przerywając swojej misji.

– Masz natychmiast wyjaśnić nam co się dzieje, inaczej obiecuję ci, że osobiście wykopię cię z tego domu! – krzyknął rozwścieczony Carl, a dziewczyna wyrwała utknięte widełki.

– Chętnie bym pogadał, ale naprawdę nie mogę. Zabieram księgę i więcej mnie nie zobaczysz.

– Będziesz musiał znaleźć czas.

Taylor spojrzał na niego nie swoimi oczami. Szybko zrozumiał, że nie będzie miał innego wyjścia. Dziewczyna oparła przyrząd o ścianę i minęła ich idąc do salonu. Usiadła na kanapie i zdenerwowana znów zerknęła na zegarek. Domownicy nadal stali na swoich miejscach.

– Co tak stoicie?

Spojrzeli po sobie, po czym obydwaj usiedli na fotelach naprzeciwko kanapy. Mężczyzna poprawił szlafrok, okrywając owłosiony tors i zaczął:

– Wiesz o czym rozmawialiśmy z Taylorem podczas naszej ostatniej wizyty w więzieniu, zanim go brutalnie zamordowano. O ile on sam ci o tym nie powiedział, możemy założyć wstępnie, że ty to Taylor.

– To ja – przytaknęła dziewczyna. – Nie wierzysz mi?

– Powiedzmy, że mówisz prawdę.

Carl oparł się o fotel i przetarł dłonią twarz. Zamyślił się.

– No dobra, zacznijmy od najważniejszego – wskazał na nią palcem. – Skąd masz to ciało i gdzie jest jego właścicielka?

– Nie zabiłem jej, jeżeli o to pytasz. Do celi wdarł się stwór, który ścigał mnie aż z Horyzontu...

– Musiał przedrzeć się przez taflę wody, której pielęgniarka nie wylała z hali – wtrącił Max.

– Też tak założyłem. Zanim mnie zabił zdołałem przejść do Umbry. Od tamtej pory podróżowałem w towarzystwie Muny, dziewczyny o indiańskiej urodzie. Podczas naszej wędrówki odkryłem, dlaczego nam pomagała, jaki miała w tym cel oraz dokąd i po co mnie prowadziła.

– Bardzo okrężną drogą próbujesz nam to wyjaśnić – rzucił Carl.

– Nie chcesz być angażowany, jeśli dobrze pamiętam.

– Racja, nie chcę – przytaknął – ale to dalej nie tłumaczy, tego – wskazał znów na dziewczynę.

– Już mówię. Zanim jednak odpowiem, musicie wiedzieć, że Muna to bardzo niebezpieczna osoba. Jeżeli ją spotkacie, powinniście brać nogi za pas. Zdołałem jej zbiec, gdy kierowałem się tutaj. Po drodze poczułem ogromne stężenie emocji, w Umbrze jest to wyczuwalne. Było inne od pozostałych, jakie do tej pory spotkałem, więc poszedłem sprawdzić. Zatem wskoczyłem w Penumbrę, widziałem, jak ktoś morduje tę dziewczynę. Gdy opuściła ciało, ja zająłem jej miejsce i tak oto jestem. – patrzył na nich, skołowanych i milczących, przetarł spocone dłonie w kanapę. – Wiem, że jesteście w szoku, ale ja naprawdę muszę się zbierać. Dobrze by było, abyście i wy o tym pomyśleli. Zmieńcie adres, to wystarczy, nie będą was ścigać, nie o was im chodzi. Carl, naprawdę jest mi potrzebna ta księga.

– Jaka księga? – spytał Max.

– Zabawne jak szybko przeszliśmy z „nie chcę was narażać” w „musicie uciekać” – dorzucił mężczyzna w szlafroku, marszcząc czoło w złości. – Wiedziałem, że to się tak skończy, po prostu wiedziałem – zaczął kręcić głową.

– Czy Noah jest z tobą? – spytał chłopak – Czy on też wrócił?

– Jak możesz mnie o to pytać? Przecież wiesz, gdzie trafił. Stamtąd nie da się wrócić.

Max spuścił wzrok.

– Boję się, że znam już odpowiedź na to pytanie, ale rozumiem, że ta cała księga jest pod moim kominkiem? dlaczego jest tak ważna? Skąd się tutaj wzięła?

– Jest pięć ksiąg, które zostały napisane, kiedy ziemia była jeszcze młoda. Te księgi kryją w sobie mądrości pierwszych Garou, ludzi strzegących świat, w którym żyjemy, przed światami Umbry. Nie wiem co dokładnie zawierają, zostały rozdane ludziom na całym świecie, by czynili z nich dobry użytek i czerpali z nich mądrości. W odosobnieniu nie mają dużej siły, ale zebrane razem posiadają ogromną moc, wybiegającą poza ludzkie rozumowanie. Dwie z nich posiadał Philip, jedną ukrył u siebie, a druga jest w tym domu. Dowiedziałem się tego od Muny, jak również tego, że tamci mają pozostałe cztery. Jeżeli wejdą w posiadanie ostatniej...

– Taylor – przerwał mu Carl. – Nie musisz kończyć, już rozumiem. Gdy byłeś w zakładzie psychiatrycznym pod dyktandem Philipa, czasem przychodziłeś też do mnie, przynajmniej na początku. Czyli jedyną osoba, która mogła ukryć tu to cholerstwo byłeś ty, tak czy nie?

Taylor przytaknął, skruszony.

– Ty pieprzony egoisto. Obiecałeś, że nie będziesz mnie w to wciągał. Straciłem przez to chłopaka. Zostawił mnie, bo nagle pomagam obcemu mężczyźnie adoptując jego brata, a ja nie mogę wyjaśnić mu prawdziwego powodu. Mam dość, postawmy zatem sprawę jasno. Nie chcę wiedzieć, o jakiej księdze mówisz. Tak samo jak nie zabierzesz nigdzie ani mnie, ani Maxa. Za dwie godziny musi być w szkole i to jest dokładnie tam, gdzie się za te dwie godziny uda.

– Nie rozumiesz...

– Nie, to ty nie rozumiesz! – Psycholog krzyknął, po czym zmienił ton na rozkazujący, był wyraźnie wściekły. – Twoje ciało było zmasakrowane. Nie umiałem cię nawet rozpoznać. Całe szczęście policja oszczędziła Maxowi tego widoku. Nie chcę nawet sobie wyobrażać co musiałeś czuć, ale ci ludzie, czy to coś z Horyzontu bez mrugnięcia zamieniło całe więzienie w rzeź, by się tylko do ciebie dobrać. Ojcowie, synowie, matki, siostry... nie wrócili tego wieczoru do swoich rodzin przez ciebie. Nie przez tego stwora, a przez ciebie, bo wkładasz palce w nie swoje sprawy. Wszyscy w tym więzieniu stracili życie z powodu twojej obecności. Taka jest prawda. Gdyby cię tam wtedy nie było, oni do dziś by żyli. I to jest twoja wina, nikogo innego. Mówiłem, ostrzegałem, że tak się stanie, ale nie słuchałeś. Poważnie myślałeś, że to się dobrze skończy? Nie możesz wsadzić ręki do ula, a potem mówić, że pszczoły są winne. Sam tego chciałeś, a teraz twój brat ma skończyć tak jak ty? Nie chcę musieć identyfikować również jego zwłok!

– Stanął pośrodku salonu, tyłem do nich, chowając twarz w dłoniach.

– Nie przesadzasz trochę? – zaczął Taylor w ciele kobiety. – Co miałem zrobić? Przedstawiasz to tak, jakbym to wszystko zaplanował.

– A skąd ja mam to wiedzieć? – odwrócił się z szeroko uniesionymi rękami – Po tym, co właśnie usłyszałem wniosek mam tylko jeden. Ja cię nie znam! Nie znam drugiej tak samolubnej, egocentrycznej osoby jak ty! Taylor, którego znałem, któremu chciałem pomóc taki nie był. Mając wiedzę na temat położenia księgi, pozwoliłeś zamieszkać tutaj swojemu bratu? A co, jeżeli by po nią przyszli i nas zamordowali!? Człowieku! – Rozłożył ręce. – Ale nie to jest najgorsze. Mówisz, że nie wiedziałeś co zrobić. Powiem ci co miałeś zrobić albo inaczej, czego miałeś nie robić. – Podszedł do niego, podniósł kobiecą rękę łapiąc ją za nadgarstek i przytrzymał mu ją przed twarzą. – Miałeś nie zabierać tej dziewczynie ciała. – Po chwili puścił rękę.

– Ona już nie żyła...

– Przestań pierdolić! – przerwał mu – To jakim cudem tu jesteś, skoro cios był śmiertelny? Obrażenie było poważne, ale nie śmiertelne, przecież nie ma pożytku ze zwłok! Dziewczyna wypadła z ciała nieświadoma niczego, a ty zamiast ją wrzucić do niego z powrotem, wolałeś ukraść jej ciało sprzed nosa. Musiało tak być, inaczej ciało by umarło od razu, a ty nie mógłbyś go użyć. Srebrna nić wciąż łączyła ducha z ciałem, gdy je sobie przywłaszczyłeś. Kurwa! – kopnął drewniany stolik kawowy.

– Carl, proszę, uspokój się – wyszeptał Max.

– Jak mam to zrobić? Nie widzisz czego twój brat się dopuścił!? – wrócił do Taylora. – Gdzie jest teraz duch dziewczyny?

Tamten nie odpowiedział. Błądził tylko oczami po podłodze, jak dziecko słuchające kazania rodziców.

– Jezu, ona nawet nie wie? Nie kazałeś jej czekać w jednym miejscu? – Carl złapał się za głowę. – Nie miałeś zamiaru zwracać ciała, prawda?

Cisza.

– Prawda!? – brak reakcji – Pytam się czy to prawda?

Carl zacisnął pięść i przyszykował się do uderzenia, ale Taylor w ciele kobiety odskoczył w bok i stanął pod kominkiem. Psycholog rozluźnił pięść i spojrzał na Maxa, opuszczając przy tym ramiona, jakby cała złość z niego uszła.

– Nie uderzę kobiety – powiedział pod nosem. – Nawet gdy wiem, że w środku siedzi taki śmieć, jak ty.

– Zrobiłem to dla was! Nie wiecie, co nadciąga! – krzyknął Taylor ustami Emmy. – Musiałem dokonać wyboru!

– To prawda. Stanąłeś przed wyborem i wybrałeś najgorzej jak mogłeś. Nie rób dla nas niczego więcej, zacznij od siebie. Na początek, musisz odnaleźć tą biedną, błądzącą przez ciebie w Umbrze dziewczynę i zwrócić jej ciało. Musisz. Inaczej nie różnisz się niczym od Philipa.

Słysząc te słowa Taylor zrobił dwa kroki w tył, a Carl poprawił szlafrok.

– Ale... możemy mu w tym pomóc, prawda? – wtrącił chłopiec – Razem ją odnajdziemy.

– Obiecałem, że będę chronił twojego brata – dodał jeszcze Carl. – i właśnie teraz to robię. Wyjdź.

– Co? Nie musi tak być! – krzyknął Max. – Przecież wciąż możemy ocalić tę dziewczynę! Czemu mnie nie słuchacie!?

Spojrzał na starszego brata, ale ten nie odpowiedział, uciekł wzrokiem.

– Muszę zabrać tę księgę... – rzekł po krótkiej chwili.

– Nie będę się powtarzał. – Carl nie dał mu skończyć i wskazał na drzwi.

Ich spojrzenia się już nie spotkały, rozmowa była skończona. Taylor bez słowa ruszył przez salon w kierunku drzwi wyjściowych. Żadne z nich w swoich najgorszych snach nie wyobrażało sobie, że ich ponowne spotkanie tak się potoczy. Chłopiec bił się z myślami, nie chciał, żeby Taylor wychodził, ale w głębi serca wiedział, że Carl miał rację. Kradzież ciała i pozostawienie niewinnej osoby na pastwę losu w Umbrze było zachowaniem godnym najgorszego zwyrodnialca. Brat posunął się za daleko.

– Carl, niech on chociaż...

Max nie odpuszczał, ale psycholog jedynie uniósł rękę, dając znać, by zamilkł. Chłopiec posłusznie zdusił w sobie słowa i zacisnął pięści. Po raz kolejny zmuszony był rozstać się z bratem. Mężczyzna w ciele kobiety otworzył drzwi. Również i on musiał podjąć decyzję.

– Carl – Max mruknął cicho. – dziękuję ci za wszystko, co dla mnie zrobiłeś. Nigdy ci tego nie zapomnę.

– Max – Carl zmarszczył czoło. – Proszę, nie rób tego. Przemyśl to chociaż.

Chłopiec spuścił wzrok i ruszył za starszym bratem. Przyświecał mu jeden cel – pomóc mu wyjść z tego bagna. Dobrze pamiętał, że Taylor porzucił swoje stare życie dla niego, jak tylko dowiedział się, że potrzebuje jego pomocy. Był mu to winien.

Przestraszyli się wszyscy widząc nagle kogoś wskakującego do domu w pełnym biegu. Dziewczynka z opaską na głowie wtuliła się mocno w Emmę, a ta spojrzała na chłopaków, wyraźnie zakłopotana. Po chwili w domu pojawiła się Muna. Zamknęła drzwi i przekręciła kluczyk, wyciągając go następnie z zamka. Nikomu nie umknęło, jak chowa go do skórzanej kurtki. Byli uwięzieni.

– Taylor, kim są te dziewczyny? – spytał Carl zaniepokojony.

– Kim jest Taylor? – spytała Sara, odklejając się od opiekunki.

– Ja cię znam – wtrącił Max, wskazując palcem na dziewczynę o indiańskiej urodzie. – Byłaś tam wtedy, w szpitalu. To ty pomagałaś mi uciec przed duchami.

– Cieszę się, że jesteś cały i zdrowy – rzekła pogodnie i spojrzała na Taylora, mierząc go wzrokiem od góry do dołu. – Masz ją?

– Nie ma jej tutaj, to nie ten adres.

Muna wywróciła oczami niezadowolona i położyła plecak na fotelu. Minęła dziewczyny i kucnęła przed Maxem. Carl stanął obok niego kładąc dłoń na jego ramieniu. Dziewczyna w białej sukience nawet nie zareagowała.

– Chłopcze, powiedz mi, proszę, w którym miejscu szukał twój brat?

– Max, to jest Muna. – Bracia wymienili się spojrzeniami, rozumiejąc się bez słów.

– Niczego nie szukał, proszę pani. Przyszedł się ze mną pożegnać – odpowiedział.

Uśmiechnęła się, nie kryjąc złości, bowiem nie to chciała usłyszeć. Pogłaskała go i wyprostowała się, odwracając do Taylora w ciele kobiety.

– Nie komplikuj tego. Nie chcę was zmuszać.

– Ja mam nie komplikować? – Wskazała dłonią na zdezorientowaną Sarę. – A ona? Nie powinno jej tu być.

– Świadomie zostawiłeś ją w rękach mordercy. Masz mi za złe, że ją uratowałam? – Nie doczekawszy się odpowiedzi, kontynuowała: – Chyba, że liczyłeś na naszego wspólnego znajomego, czającego się w ciemnych punktach komisariatu. Myślałeś, że ją obroni? Udało mu się, jeżeli chcesz wiedzieć. Wujek tej dziewczyny już jej nigdy nie dotknie, ale nie muszę ci opowiadać za jaką cenę. Przecież to twój pomysł.

– Wystarczy!

Taylor był tak zdenerwowany, że trzęsły mu się dłonie. Nie umknęło to uwadze Sary, która nie rozpoznawała takiego zachowania u swojej opiekunki.

Carl spojrzał na Taylora i uniósł brwi z pretensją.

– Tracimy czas – Muna zmieniła temat. – Wszystko zacznie się za osiemnaście godzin, nie będą czekać na kolejną okazję. Taylor, proszę cię, zabierzmy księgę i chodźmy. To lepsze niż śmie...

– Moment, moment – wtrącił Carl i wskazał na Maxa i Sarę. – Mamy tutaj dzieci. Jeżeli chcecie mówić o takich rzeczach w moim domu, będziemy je omawiać w gronie dorosłych.

– Odprowadzę ich na górę – zaproponował Taylor.

– Ja to zrobię – rzucił stanowczo psycholog.

– Stary, nie sądzisz, że to powinienem być ja? – Sądzę, że jesteś ostatnią osobą, która powinna...

– Carl, proszę cię – wtrącił Max.

Mężczyzna poprawił okulary i wziął głęboki wdech. Z zamkniętymi oczami wypuścił wolno powietrze. Taylor kiwnął głową do dwójki nastolatków i wyciągnął do nich ręce, a następnie wspólnie poszli na schody. Psycholog jedynie pokręcił głową i odwrócił się plecami, poprawiając szlafrok. Taylor w ciele Emmy wychodząc po skrzypiących stopniach kątem oka widział, jak Carl ma problem z zawiązaniem szlafroka, a jego twarz była blada jak ściana. Muna nie spuszczała z nich wzroku, a gdy zniknęli z jej pola widzenia Max zaprowadził ich do swojego pokoju. Chłopiec włączył światło, ale Taylor błyskawicznie je zgasił.

– Niech nie wiedzą, że jest ktoś na piętrze – wytłumaczył.

– Taylor, co teraz? – spytał Max.

– Dlaczego mówisz do niej Taylor? – wtrąciła Sara. – Ona ma na imię Emma.

– Posłuchaj – opiekunka klęknęła przed młodszą dziewczynką – Pewnie mi nie uwierzysz. Ale prawda jest taka, że widzisz swoją opiekunkę, lecz ja nią nie jestem. – Szukał słów, jak najlepiej opisać tą absurdalną, z punktu widzenia niewtajemniczonego, sytuację. – Powiem to najprościej, jak potrafię. Mam na imię Taylor i jestem starszym bratem Maxa. Mój duch był obecny w twoim domu, gdy twój wujek dopuszczał się tych wszystkich strasznych rzeczy. Musisz jednak wiedzieć, że nie miałem z tym nic wspólnego. Gdy Emma oberwała, jej duch opuścił to ciało. – Wskazał na siebie. – Wtedy ja zająłem jej miejsce.

– Ona nie żyje? – jej oczy zaszkliły.

– I tak i nie. Jak widzisz, jej ciało żyje, ale ona, to znaczy jej duch, który jest tą Emmą, którą znasz, błądzi teraz po świecie zwanym...

– Umbra – wtrąciła. – Takie ciche miejsce z pomarańczowym światłem?

Bracia spojrzeli po sobie.

– Byłaś tam? – spytał Max.

– Raz. Ona nie może tam zostać, tam jest strasznie, te czarne potwory... – zaczynała panikować. – Zostawiłeś ją tam samą!? Jak mogłeś ukraść jej ciało! Jesteś mordercą, jak Paul! Nienawidzę cię!

Dziewczyna zaczęła okładać go pięściami, ale Taylor złapał ją za nadgarstki, a ta szybko się uspokoiła i przeszła w płacz.

– Taylor!? – Usłyszeli ponaglający głos Carla z dołu.

– Już idę! – odkrzyknął i wrócił do Sary. – Obiecuję ci, że jak to wszystko się skończy, odnajdę Emmę i zwrócę jej ciało, ale na razie musi zostać tak, jak jest. Do tego czasu Max się tobą zaopiekuje, jest silniejszy niż wygląda.

Chłopak, słysząc aprobatę z ust starszego brata poczuł, jakby mógł przenosić góry. Nie przypuszczał, że starszy brat widzi w nim kogoś silnego. Taylor wyciągnął rękę, by położyć ją na ramieniu Sary, ale ta się cofnęła.

Przepraszam, wymamrotał w myślach, lecz nie odważył się wypowiedzieć tego na głos. Gryzło go poczucie winy. Przetarł dłonie w spodenki i odwrócił się do braciszka.

– Zaopiekuj się nią, wiele przeszła.

Pocałował go w czoło i zobaczył, że ten się zarumienił.

– Co? Tak wyrosłeś, że się wstydzisz?

– Jesteś dziewczyną! – odbił Max, zmieszany.

– A... No tak...

Wstał i ostatni raz spojrzał na Sarę, po czym ruszył w stronę wyjścia. Dziewczyna przeszła piekło i nienawidził się za to, że dołożył do tego swoją cegiełkę. Będąc już prawie na progu, zatrzymał się i powiedział:

– Kiedy nie mogę znaleźć odpowiedzi, zawsze patrzę w lustro. Mnie pomaga, może wam również to pomoże.

Max zmarszczył brwi i zmrużył oczy, myśląc intensywnie o słowach, jakie właśnie usłyszał. Taylor zamknął za sobą drzwi i oparł się o nie plecami. Zdawał sobie sprawę, w jak beznadziejnej sytuacji się znalazł. Miał teraz bagaż w postaci dwójki dzieci i przyjaciela. Muna mu nie odpuści, była gotowa na wszystko. Zrobiło mu się niedobrze, dłonie drżały. Nie potrafił przyzwyczaić się do tego, że nie należały do niego. Były inne, obce i delikatne. Kobiece. Bardziej szokował go widok pomalowanych na czerwono paznokci niż brak tatuaży.

Wziął głęboki wdech i spuścił wzrok, jednak od razu uniósł głowę zakłopotany i zawstydzony, gdyż paznokcie nie były jedynymi, co wywoływało szok. Kobieta nie była hojnie obdarowana przez naturę, co akurat postrzegał w tej chwili za plus, ale i tak starał się nie spuszczać wzroku częściej niż to było absolutnie konieczne.

Ruszył wzdłuż korytarza, a następnie zszedł po schodach. Będąc na ostatnim stopniu, stanął jak wryty. Ogarnęła go przeraźliwa groza, przejmująca do szpiku kości niczym mróz. W drzwiach domu stał łysy, wysoki mężczyzna ubrany w czarny garnitur, spod którego wystawał czerwony golf. To był ten sam facet, który pracował dla Philipa w zakładzie psychiatrycznym i w szpitalu pod Chicago. Prowadził badania na ludziach, testując ich możliwości oraz zachowania w świecie cienia. Więził ludzi, w tym Taylora.

Carl siedział na kanapie tuż obok Muny, blady ze strachu. Po dziewczynie w białej sukience nie znać było najmniejszej emocji. Kanapy pilnowało dwóch ochroniarzy, których, miał wrażenie, ubrano w garnitury dla niepoznaki. Za łysym stało dwóch kolejnych, przez takie same długie brody wyglądali, jakby byli produkowani taśmowo.

Taylor złapał się poręczy. Czuł spływający po plecach pot. Próbował wymyślić coś, cokolwiek, ale nie miał pojęcia, co mógłby teraz zrobić.

– To musi być dziwne uczucie patrzeć w lustro – wtrącił mężczyzna w golfie. – Witaj, Taylor. Usiądź, proszę.

Zrobił jak kazał, wolnym krokiem szedł w głąb salonu bacznie obserwując goryli.

– Gdzie Philip? – spytał Taylor.

– Jest poza naszym zasięgiem.

– Co to znaczy?

– To znaczy, że Umbra jak i Karma dzielą się szczodrze, ale również upominają o swoje. Są w życiu chwile, gdy los jest dla nas łaskawy i wredny. Gdy po coś sięgasz, coś innego zostanie ci zabrane. W naszej ostatniej sekundzie suma zawsze jest na zero. Noah o tym wiedział.

– Skoro tak, to na jakim długu ty siedzisz?

Łysy nie odniósł się do zaczepnego pytania i kiwnął głową, a dwóch ochroniarzy podeszło i pochwyciło Taylora, unieruchamiając go. Mężczyzna w czerwonym golfie stanął przed fotelem, z wewnętrznej kieszeni marynarki wyciągnął mały, płytki słoiczek, wypełniony jakąś substancją o zgnitym kolorze. Odkręcił go i zatopił w nim kciuk.

– Co robisz? – Taylor nie mógł się poruszyć. – Nie dotykaj mnie!

– A twoje zero Taylor okazało się być bardzo cenne.

Medyk wyrysował znak na lewej skroni Emmy, w której znajdował się teraz duch Taylora oraz małe kropki tuż pod jej oczami. Zamknął powieki i mruknął coś pod nosem. Następnie wstał i oddał słoik ochroniarzowi. Mężczyźni puścili dziewczynę, a ten w golfie wyjął szmatkę i zaczął wycierać kciuk z nadmiaru substancji; zabarwienie się utrzymało.

– Gdzie jest księga? – zapytał spokojnie.

– Co mi zrobiłeś?

Taylor próbował zetrzeć to co wyrysował doktor, ale bez skutku.

– Panowie pozwolą, że się wtrącę, gdyż zaszło pewne nieporozumienie – Carl postanowił się włączyć i wstał z kanapy – Proszę mi wierzyć, mieszkam tu pół życia, gdyby znajdowała się tutaj jakaś księga, wiedziałbym o tym. Pomyliliście panowie domy.

Ochroniarz słysząc te kłamstwa bez ostrzeżenia i zamaszyście trzasnął go pięścią prosto w szczękę. Psycholog padł na kanapę, aż strzeliła sprężyna, następnie zgiął się w pół, a z ust buchnęła mu krew i kilka zębów. Przyłożył do buzi trzęsące się dłonie starając się zatamować lecącą jak z kranu bordową ciecz. Aż dziw, że nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Taylor chciał ruszyć mu na ratunek, ale jeden z goryli zatrzymał go w fotelu, kopnął jedynie w podłogę wyrażając swoją złość. Doktor uniósł rękę, a ochroniarz spoczął.

– Istnieje pięć ksiąg, odpowiadające pięciu wymiarom – wtrącił łysy, zakładając dłonie za plecami. – Pisane wewnątrz każdego ze światów, przez istotę należącą do danego wymiaru. Rozpoczęte i zakończone w dokładnie tych samych momentach. Po wszystkim dostarczone tutaj, do świata materialnego. Księga opisująca świat Umbry została ukryta w tym domu, z rozkazu Philipa. Oddaj ją, a nie spotka cię więcej żadna krzywda.

– Zrobiłeś to, bo ci Philip kazał!? – Carl seplenił przez wybite zęby. – Zawsze nastawiałem za ciebie karku, poświęciłem swoje pieniądze, czas i karierę, żeby próbować wyciągnąć cię z tego psychiatryka! Oni zniszczyli mi życie, bo ci pomagałem! A ty przez ten cały czas konspirowałeś z Philipem!?

Psycholog kopnął stolik, posuwając go w przód i rysując parkiet. Zgiął się w pół, dociskając dłoń do ust.

– Nie wiedziałem co robię, wyprał mi mózg, nie pamiętasz w jakim byłem stanie!? Przypomniałem sobie o tym kilka dni temu...

– Wróciłeś na kilka minut! Tyle wystarczyło, bym skończył w ten sposób. Żyło mi się dobrze, pomagałem ludziom, przygarnąłem twojego brata, chciałem wyprowadzić go na ludzi, ponieważ z tobą mi się to nie udało – pociągnął nosem – Nie zasłużyłem na to.

Łzy pociekły mu po policzkach i zmieszały się z krwią na brodzie, kapały rozbryzgując się o parkiet.

– Dość tego. – Przerwał im mężczyzna w golfie. – Gdzie jest księga, Taylor? Ostatni raz zadaję to pytanie.

– Przeniosłem ją gdzie indziej. Bałem się, że Philip się zorientuje i przyjdzie tu po nią. Chciałem, by była ukryta w miejscu, o którym wiem tylko ja. Jeżeli macie samochód możemy tam pojechać, choćby i teraz, tylko ich zostawcie...

Doktor kiwnął głową do ochroniarza, a ten stanął obok Carla i przystawił mu pistolet do skroni.

– Czekaj! Czekaj! On nie ma z tym nic wspólnego, nawet nie wiedział o jej istnieniu!

– Powiedz im! Proszę cię! – zawodził Carl.

Muna spojrzała ostatni raz na krzyczącego z przerażenia psychologa, następnie wzięła głęboki wdech i zamknęła oczy.

– Za kominkiem! Musicie przebić ścianę! – krzyknął Taylor.

Wszyscy zgromadzeni spojrzeli po sobie, po czym jeden z goryli podszedł do kominka i wskazał palcem niewielką dziurę wyżłobioną z boku. Łysy kiwnął głową. Ochroniarz się nachylił i z całej siły rąbnął pięścią, przebijając się przez tekturową ścianę na wylot. Kilka kolejnych ciosów utworzyło większy otwór.

– Wystarczy – rzucił mężczyzna w golfie, po czym podszedł do kominka i kucnął. Sięgnął ręką do środka. Zastygł na ułamek sekundy, a następnie wyciągnął duży przedmiot, zawinięty w stary i brudny ręcznik. Ostrożnie odkrywał materiał, by po chwili ujrzeć ciężką, grubą księgę, dodatkowo zabezpieczoną folią. Księga pokryta była ciemną mazią, tą samą, którą zabrudzona była Umbra.

– Piękna – zachwycał się łysy, patrząc na nią jak w obrazek.

Otworzył ją na przypadkowej stronie. W salonie rozległy się ciche piski i szepty. Wszyscy unieśli wzrok. Zrobiło się podejrzanie cicho, odgłosy miasta zniknęły, jakby go tam nigdy nie było. Ciała stały się lżejsze, oglądali swoje dłonie, potem zerkali jeden na drugiego. Cienie w salonie zmieniały kierunki, jakby wschodzące słońce nagle zmieniło pozycję.

Po suficie przebiegł cień.

Łysy zamknął księgę z hukiem i owinął ją ręcznikiem, a wszystko, w ułamku sekundy wróciło do normy. Spojrzał na ochroniarza stojącego przy Carlu. Nie umknęło to uwadze Taylora. Psycholog zrozumiał szybko w jakiej sytuacji się znalazł i co go teraz czeka. Posłał Taylorowi ostatnie spojrzenie, pełne pretensji i żalu, że mu zaufał. Potem zamknął oczy. Ochroniarz odbezpieczył pistolet i dostawił lufę do jego skroni, przepychając głowę do boku.

– Nie! Błagam!

Taylor krzyknął pełnym gardłem, zrywając się z fotela.

ROZDZIAŁ 6

Bez wyjścia

– Kiedy nie mogę znaleźć odpowiedzi, zawsze patrzę w lustro. Mnie pomaga, może wam również to pomoże.

Max zmarszczył brwi i zmrużył oczy, myśląc intensywnie o słowach, jakie właśnie usłyszał. Drzwi się zamknęły, a chłopiec po raz pierwszy w życiu znalazł się z obcą dziewczyną sam na sam w pokoju. Zrobiło mu się cieplej, czuł, że się rumieni. Sara wręcz odwrotnie, zagłębiała się w swoich myślach nie zauważając tego, co się dookoła dzieje. Usłyszał odgłos otwieranych drzwi wejściowych. Dziewczyna się poruszyła i wybiła go z rytmu. Przetarła mokre policzki. Max stanął obok niej, speszony.

– Jestem Max – przedstawił się.

– Co? – spojrzała na niego widząc wyciągniętą do niej dłoń. – A, jasne, a ja Sara.

– Miło cię poznać.

Uścisnęli sobie dłonie. Max poczuł jej zmarzniętą skórę. Za oknem było zimno, a dziewczyna miała na sobie jedynie brudną, przemoczoną od mokrej ziemi i krwi koszulę nocną. Gęsia skórka okrywała całe ciało, widział, że próbuje się ogrzać ocierając ręce dłońmi. Zaczął przegrzebywać swoją szafę, wyciągnął kilka ciuchów i podał jej. Stanął dumny z siebie, ale Sara była skołowana, nie wiedząc, co ma z nimi zrobić.

– To dla mnie? – spytała.

– Tak, powinny pasować, jesteśmy podobnego wzrostu. – nie doczekał się reakcji – Nie mam żadnych dziewczęcych, wiesz... Ale jeżeli te ci się nie podobają, to okay. Po prostu pomyślałem, że musi ci być zimno...

Uśmiechnęła się lekko.

– Są super.

– To fajnie. Tam jest łazienka, możesz się umyć, jesteś brudna od ziemi i... no wiesz...

– Dziękuję.

Po chwili zamknęła się w łazience. Chłopiec padł plecami na łóżko z rękami rozłożonymi po bokach i zerwał się na proste nogi, słysząc, jak Sara znów otwiera drzwi.

– Nigdzie nie ma ręczników – oświadczyła.

– W szafce pod umywalką znajdziesz świeży. Wybacz bałagan, normalnie jest czysto, tylko tak akurat dzisiaj...

Zamknęła drzwi. A do uszu Maxa dotarł kolejny podejrzany dźwięk. Dudniło, jakby ktoś uderzał czymś w ścianę. Musieli się dogadać i teraz razem wyciągają księgę, tłumaczył sobie zadowolony, myśląc, że Carl i Taylor znaleźli wspólny język. Podszedł wolno do drzwi, by podsłuchać, lecz gdy sięgnął po klamkę Sara wyszła z łazienki. Założyła bordową, odrobinę za dużą bluzę, z kapturem, z dużym napisem „HARVARD” z przodu oraz dżinsy z zacerowanym kolanem, naszytą pszczołą. Max dopiero teraz zauważył, które spodnie jej wręczył.

– Coś nie tak? – spytała, dostrzegając, że się jej przygląda.

– Miałem na sobie te dżinsy, gdy Taylor wyciągnął mnie z Umbry.

– Mam je zdjąć?

– Nie, cieszę się, że je założyłaś. To znaczy, że wszystko się dobrze ułoży.

Uniosła delikatnie kącik ust. Wzrok Maxa powędrował na niebieskie sportowe buty, które trzymała w dłoni.

– To nie moje – stwierdził.

– Czy mógłbyś pożyczysz mi też buty? Te należały do osoby, z którą nie chcę mieć nic wspólnego.

– Jasne.

Chłopak podstawił jej białe trampki, pasowały idealnie. Sara usiadła na łóżku, kładąc obok siebie swoje stare ciuchy. Max spoczął na krześle przy biurku. Zauważyła pluszowego lwa na półce przy łóżku.

– Simba? Z Króla lwa? – wskazała na maskotkę.

– Tak. Poprosiłem mamę, by go dla mnie kupiła, gdy brat uciekł z domu. Do dziś czeka na jego powrót. – Sięgnął do szafki i podał jej batonika. – Proszę. Wiem, że to nie najlepsze śniadanie, ale pewnie jesteś głodna.

Sara oderwała folię i ugryzła mały kawałek.

– Byłeś kiedyś... tam? – podjęła.

– W Umbrze? Spędziłem tam trochę czasu. Miałem wypadek i straciłem przytomność, mój duch wyskoczył z ciała dopiero w szpitalu i od tamtej pory błądziłem po budynku jak po labiryncie. Taylor po mnie przyszedł i mnie wyciągnął. Omal sam nie oddał życia ratując mnie. Zabronił mi tam wchodzić, jednak czasami się tam przenoszę. – Spojrzał na nią, jakby powiedział za dużo. – Tylko proszę, nie mów mu. Wściekłby się, gdyby się dowiedział.

Przytaknęła.

– A ty?

– Dopiero, co wróciłam, wcześniej nigdy nie widziałem czegoś takiego. Muna mnie uratowała, tak jak twój brat ciebie. Nie rozumiem, jak możesz chcieć tam wracać.

Zatonęli we własnych myślach. Max uciskał palce, a Sara skończyła jeść batona. Wtedy usłyszeli trzask, jakby coś się złamało. Dźwięk powtórzył się. Spojrzeli po sobie, przestraszeni. Max wstał na równe nogi i podbiegł pod drzwi do pokoju. Poczuł dłoń na swoim ramieniu. Sara bała się, chowała się za jego plecami, lecz zabrała rękę, gdy ten się odwrócił. Fakt, że dziewczyna skryła się za nim dodał mu odwagi, wziął głęboki wdech i wypiął się demonstrując swoją klatkę, niczym paw. Złapał za klamkę i uchylił drzwi. Trzaski były głośniejsze, poza tymi odgłosami panowała cisza, jakby nikogo w salonie nie było. Wyszedł na korytarz.

– Co robisz? – spytała szeptem.

– Musimy sprawdzić co się dzieje.

– Może jednak nie powinniśmy?

– Nie bój się.

Gdy to powiedział odgłosy ustały, stali w bezruchu nasłuchując.

– Jak się boisz to... zostań... w... pokoju...

Max poczuł dziwną atmosferę, która panowała w powietrzu, a mina Sary była dla niego potwierdzeniem tego, że to nie wytwór jego wyobraźni. Cienie korytarza zatańczyły i przesunęły się. Chłopak kucnął i przeskoczył na drugą stronę, by trzymać się światła, lecz wąski hol zalewał się czernią, jak wypełniany wodą. Max przywarł do ściany i machnął do dziewczyny by wracała do pokoju. Wspiął się na palce widząc, jak czarna granica do niego dociera. Wtedy mrok ustąpił, cofnął się, a wszystko wróciło do normy. Chłopiec, kucając pod ścianą, próbował się uspokoić. Nie chciał, aby Sara stojąca teraz w drzwiach zobaczyła, w jakim jest stanie.

Usłyszeli, dochodzący z salonu wrzask oraz wystrzał z pistoletu. Oba te dźwięki zlały się w jeden. Najpierw popatrzyli po sobie, po czym ruszyli do schodów. Dostrzegli Emmę, targaną przez rosłego ochroniarza. Max ruszył bratu na pomoc, ale w ostatniej chwili zatrzymała go Sara. Chciał się wyrwać, ale wyraz jej twarzy sprawił, że jedynie zagryzł zęby. Wziął wdech i obserwował dalej z ukrycia. Muna stała w asyście mężczyzny w czerwonym golfie, którego Max znał ze szpitala. Opuszczając dom zamknęli za sobą drzwi.

Do ich uszu dotarł ryk odpalonych silników. Max zbiegł do salonu i wyjrzał przez okienko w drzwiach wyjściowych. Czarne samochody terenowe odjechały z piskiem opon, zabierając jego brata i Indiankę. Widział, jak odjeżdżali i nic nie mógł zrobić. Taylor ostrzegał ich przed tą sytuacją, ponaglał mówiąc, że nadchodzą. Gdyby nie te wyjaśnienia, jakich żądał Carl, zbiegłby im. Max był zły na Carla, to była jego wina. Głośny pisk dziewczyny przestraszył chłopca, odwróciwszy się zobaczył ją stojącą w salonie i odwracającą wzrok od kanapy. Chłopak spojrzał tam, gdzie ona nie miała odwagi.

* * *

Minutę wcześniej

– Carl! – wrzasnął Taylor w ciele opiekunki, biegnąc mu na ratunek. Psycholog patrzył na niego pozbawionymi nadziei oczami. Ochroniarz pociągnął za spust, a głowa psychologa odrzucona w tył przez siłę przebijającej ją kuli, położyła go plecami na kanapę. Krew bryznęła na firanki. Czerwone plamy sięgnęły również siedzącą obok Munę, która poczuła lepkie, gorące bryzgi na twarzy. Mimo to Indianka siedziała bez wyrazu. Z lufy pistoletu uchodził biały dym, a łuska poniosła się echem uderzając o podłogę. W powietrzu czuć było zapach spalonego prochu. Taylor zastygł na widok zwłok swojego jedynego przyjaciela. Goryl wyprostował się i dmuchnął w lufę, niczym rewolwerowiec. Kula przeszła na wylot, a krew szybko opuszczała ciało nieboszczyka wsiąkając w oparcie kanapy.

Taylor zrobił pierwszy krok, chciał objąć go ostatni raz, przeprosić i powiedzieć, że miał rację, podziękować za jego dobre i złote serce, gdy on oferował tylko i wyłącznie własne problemy. Sięgnął po stygnącą dłoń przyjaciela, lecz został odciągnięty przez tego, który go zabił.

– Nie dotykaj mnie! Carl!

Emocje wzięły górę. Dzięki umięśnionej sylwetce dziewczyny, Taylor miał wrażenie, że posiadał więcej siły niż we własnym ciele. Mimo to nie mógł równać się z masywnym ochroniarzem. Zastosował więc inną taktykę i z całej siły kopnął go między nogi. Olbrzym z miejsca go puścił i głośno stęknął. Po chwili jednak odwdzięczył się silnym ciosem. Pięść niczym młot trzasnęła kobiecą twarz.

Rozległo się chrupnięcie, a potem, gdy Taylor runął na podłogę, poczuł również ból. Oczy zalały się łzami. Niemożliwe było również wzięcia powietrza nosem, gdyż ten był złamany.

Odwrócił się na brzuch, chcąc wstać, ale zdenerwowany mięśniak założył mu dźwignię na szyi i zaczął dusić. Krztusił się, krew lała się na usta i spływała po czarnym rękawie garnituru, zawiniętym wokół jego szyi jak boa. Mężczyzna w czerwonym golfie przyglądał się całej sytuacji nieekspresywnie. Czekał aż ujrzał, jak oczy zaczynają się mu wywracać.

– Wystarczy – powiedział spokojnie łysy i podszedł do drzwi wyjściowych. – Mamy to, po co przyszliśmy. Wychodzimy.

Oprawca zwolnił uścisk i wstał, poprawiając garnitur. Taylor w ciele Emmy zakasłał łapiąc oddech i patrzył na gębę łysego, a na jego twarzy malowało się obrzydzenie.

– Ty... – prychnął, wściekły. – Zanim to wszystko się skończy, zabiję cię własnymi rękami. Obiecuję ci to.

– Zapewne wierzysz, że tak się stanie – odpowiedział tamten i polecił ochroniarzowi: – Zabrać ich.

Taylor zdążył złapać za szklaną popielniczkę leżącą na stoliku kawowym i rzucił nią wprost w mężczyznę w czerwonym golfie. Ochroniarz natychmiast cisnął go o podłogę, wygiął ręce do tyłu i związał trytytką. Unieruchomiony Taylor popatrzył spode łba na łysego i od razu zwrócił uwagę, że popielniczka rozcięła skórę na jego czole.

Wyprowadzili go z domu i wsadzili do jednego z czarnych samochodów terenowych. Muna wsiadła dobrowolnie z drugiej strony. Pomiędzy Taylorem a Indianką wepchnął się ochroniarz, mężczyzna w golfie zajął miejsce z przodu i zamknął drzwi. Samochód ruszył, przez moment jechali w ciszy. Skóra na fotelach była zimna i kleiła się do rozgrzanych, odsłoniętych nóg opiekunki.

– Uważasz mnie za złą osobę? – spytał łysy, odwracając się.

– Skąd pomysł, że uważam cię za osobę? – parsknął Taylor i splunął krwią. – Zabijasz ludzi i nagle przejmujesz się moją opinią? Chory jesteś?

– Wszyscy jesteśmy chorzy, ale dzięki temu – położył dłoń na księdze – mamy szansę się wyleczyć. Możesz mnie winić za śmierć tego człowieka, jednak ostrzegaliśmy cię, co się stanie, gdy nie oddasz księgi. To był twój wybór.

– Mogę cię winić i to robię, bo jedyną osobą, która potrzebuje leczenia, jesteś ty. A co z ludźmi ze szpitala, których wywieźliście i zapewne nadal przetrzymujecie? Za ich los również mam winić ich bliskich? Tak sobie tłumaczysz to co robisz? To nigdy nie jest twoja wina, zawsze ktoś inny wymusza na tobie takie działania, tak? Jesteś żałosny.

Taylor przestał się odzywać, nie widział sensu dalszej konwersacji.

– Rozmawiałeś z nim? – spytała Muna, jakby nie wiedziała, czy może się odezwać.

– Oczywiście – odparł doktor.

– Pytał o mnie? Powiedziałeś mu, że go przyprowadziłam? Musi wiedzieć.

– Przekazałem mu prawdę.

Mężczyzna na fotelu pasażera usiadł prosto i patrzył na drogę.

– Prawdę? Że go przyprowadziłam, tak? – Muna dopytała, ale nie odpowiedział. – Powiedział, czy mnie wybierze?

Nie doczekawszy się odpowiedzi, zrobiła ruch w jego stronę, ale ochroniarz wyciągnął rękę, blokując do niego dostęp.

– Czyli jednak chodziło o zasługi – parsknął szyderczo Taylor.

– Zamknij się. Niczego nie rozumiesz.

– Ja nie rozumiem? Chcecie okiełznać Umbrę i istoty tam mieszkające. Czytałem twój notatnik! Jesteście szaleni, jeżeli sądzicie, że uda wam się kontrolować śmierć. Doprowadzicie tylko do cierpienia większej ilości osób.

– Ty słyszysz co mówisz!? – odparła pytaniem Muna.

– Co ja mówię!? Nie musisz się martwić o moje słowa, bo tak się składa, że to ty okazałaś się kłamcą!

– Jesteście bardzo głośni – przerwał im mężczyzna w czerwonym golfie spokojnym i znużonym tonem.

Oboje ugryźli się w język i odwrócili od siebie głowy.

– Do czego ja wam jestem potrzebny? – Taylor spytał po chwili, z nieustającą złością w głosie.

– Dowiesz się w swoim czasie.

– Chcecie przeprowadzić jakiś rytuał? – spojrzał ponownie na Munę, która nie odklejała wzroku od szyby – Oddacie mnie w ofierze? Mojego ducha, jeżeli mam zgadywać, inaczej odpuścilibyście po incydencie w więzieniu. Beze mnie wam się nie uda, mam rację? Nikt mu nie odpowiedział.

– Nie powiecie? domyślam się, że jeżeli tego nie zrobicie do północy, to cały plan przepadnie? Nie zostało dużo czasu i jeżeli dobrze rozumiem, aby przeszkodzić w jego realizacji, muszę unikać was do jutra. – Zaśmiał się – To nie może być takie proste.

– Nie przypominam sobie, abyś w szpitalu był taki wygadany – skomentował łysy.

– To samo mogę powiedzieć o tobie.

– Skąd nagła zmiana nastawienia? Nigdy nie sprawiałeś wrażenia kogoś, komu na czymś zależy. Dlaczego stawiasz opór?

Taylor ugryzł się w język, ponieważ wiedział, że jeżeli uciekłby i zniknął z ich radaru, ci próbowaliby podmienić go na jego młodszego brata.

– Po prostu was nie lubię – odparł po chwili.

Oparł się w fotelu. Przymknął oczy. Jednak coś było nie tak, nic się nie działo, temperatura się nie zmieniała, świat nie wyciszył.

Otworzył oczy. Wciąż jechali autem, zauważył ciekawskie spojrzenie Muny. Lewa część twarzy delikatnie piekła i swędziała na zmianę, jakby dostał opryszczki. Skołowany spróbował jeszcze raz.

– Skąd to zdziwienie? – rzucił łysy. – Chciałeś zostawić nas z pustym ciałem? Twoje wysiłki nie spotkają się z oczekiwanym rezultatem. Znak, który wyrysowałem ci na twarzy, więzi ducha w ciele, wyczytaliśmy to z jednej z nowo posiadanych ksiąg. Jak sam to ująłeś, Taylor, to nie może być takie proste.

Łysy odwrócił wzrok. Dalej jechali już w ciszy.

* * *

Koc opadł na letnie ciało Carla. Max stał nad ciałem przyjaciela swojego brata. To właśnie przed takim scenariuszem jego opiekun chciał go ochronić. Dłoń nieboszczyka poruszyła się nagle, a chłopak odskoczył, jak rażony prądem. Serce chciało wyskoczyć mu z piersi, ale szybko skonstatował, że ręka musiała bezwładnie się zsunąć.

Sara siedziała na schodach z nogami podkulonymi pod klatkę. Patrzyła w dół, pozbawiona jakichkolwiek nadziei.

Max usiadł obok niej, chciał być dla dziewczyny oparciem. Pamiętał, jak został wciągnięty w ten cały bałagan. Gdyby nie wsparcie Carla, nie wiedział, jak by to wszystko udźwignął. Chciał wesprzeć ją na duchu, powiedzieć coś, co poprawiłoby jej humor, ale nie wiedział co się mówi w takich sytuacjach, nie wiedział, jak się zachować.

– Co teraz? – spytała smutnym głosem.

– Nie mam pojęcia.

Max zerknął na przykryte kocem zwłoki mężczyzny oraz kołyszące się na wietrze splamione firanki, rzucające teraz czerwone refleksy na salon od wschodzącego, porannego słońca.

– Nie doceniałeś tego, co masz?

– Co? – spytał skołowany.

– Mój tata mówił, że człowiek nie docenia tego, co ma, dopóki tego nie straci. Tak, jakby to był powód straty. Ja bardzo doceniałam i cieszyłam się z tego, co mnie otaczało, a i tak mi to zabrano. Najwidoczniej nie ma znaczenia co myślimy czy robimy, bo i tak zostaniemy sami... po co więc się łudzić?

– Nie mów tak. – spojrzał na nią – Poradzimy sobie.

– Uważaj z tym „my”. Ci, którzy tak mówili, mając mnie na myśli, nie żyją.

– To, co się tutaj stało, nie ma z tym nic wspólnego. Źli ludzie istnieją i to nie jest twoja wina.

– Nie? – zerknęła na nieboszczyka – Potrzeba było dziesięciu minut od momentu, gdy moja stopa stanęła w tym domu, by on skończył martwy.

Sara podeszła do telefonu, zawieszonego na ścianie. Zdjęła słuchawkę i zaczęła wybierać numer.

– Gdzie dzwonisz? – spytał Max.

– Na policję.

– Nie możesz! – krzyknął i wyrwał jej słuchawkę z ręki – Co im powiesz? Zamkną nas w domu dziecka, tego chcesz?

– Tego właśnie chcę, tam jest moje miejsce.

– Nie mówisz poważnie – odłożył telefon.

– Od początku wszyscy mi mówią co robić, a ja nie słucham. Ostrzegali, że pogarszam tylko sprawę, ale sądziłam, że się mylą i robiłam jak chciałam. Zobacz tylko, gdzie mnie to doprowadziło. Z tego, co zrozumiałam, tobie też tak mówiono i popełniasz ten sam błąd, co ja. Najwyższy czas to skończyć, zanim będzie jeszcze gorzej. Ja mam tego dość, ty nie?

– Tak po prostu? Mój brat został porwany, twoja opiekunka jest uwięziona w świecie z duchami i upiorami, i co, i już? Zapominamy? Trudno, stało się? Jesteśmy ich ostatnią nadzieją na ratunek, poza nami nie mają nikogo.

– Ale kogo oni właściwie mają? Dwójkę dzieciaków? Co chcesz zrobić?

Nie odpowiedział, a ona wróciła na schody.

– Nic dobrego nas już nie czeka, po co się okłamywać? – dodała.

Max tracił głowę, wiedział o tym. Oparł się plecami o ścianę i zsunął na tyłek. Dłonie mu się trzęsły, nogi były jak z waty, przez głowę przebiegały setki myśli. Taylor został porwany nie wiadomo gdzie, w dodatku coś strasznego miało się wydarzyć o północy. Jeżeli nie odnajdzie brata do tego czasu, będzie krucho. Sara była totalnie załamana i potrzebowała wsparcia. On sam, mimo iż tego nie pokazywał, czuł się podobnie. Gdyby tylko był tutaj Noah, on wiedziałby, co robić – rozmyślał. Przypomniał sobie również jego słowa, w których mówił wyraźnie, by przestać gadać, by się uspokoić i słuchać. Gdy stanie się coś złego nie można tylko reagować, należy podejść do problemu z chłodną głową, pomyśleć i planować.

Więc myślał. Analizował wszystkie sytuacje, rozkładając je na części pierwsze. Co wydarzyło się od momentu, gdy do drzwi zapukał Taylor. Kłócił się z Carlem. Przyszły dwie dziewczyny, a brat zaprowadził ich do pokoju. „Kiedy nie mogę znaleźć odpowiedzi, zawsze patrzę w lustro” – to były słowa Taylora, zanim opuścił pokój. Musiał to powiedzieć z jakiegoś powodu. Max uniósł wzrok i zauważył duże lustro wiszące nad kominkiem, przechylone pod kątem tak, by odbijał się w nim salon.

Podniósł się i stanął tuż przed nim, patrząc na swoje odbicie. Sara mu się przyglądała. Tafla jest przejściem do Horyzontu, do świata sięgającego dalej niż Umbra... Czy tego właśnie chciał od niego brat? Jest tylko jeden sposób, aby się dowiedzieć, pomyślał, zmotywowany.

– Mam pomysł – powiedział.

Dziewczyna uniosła głowę.

– Będę musiał cię na moment zostawić.

– Dokąd idziesz?

– Nigdzie nie idę, przynajmniej nie ciałem.

Cofnął się, zamierzając usiąść w fotelu, ale ciało Carla leżało zbyt blisko, nie mógłby się skupić. Wrócił pod ścianę. Usiadł i oparł się o nią, zamknął oczy i wziął głęboki wdech.

– Co robisz? – przerwała mu Sara, wyraźnie zmartwiona.

– Postaram się czegoś dowiedzieć w Umbrze.

– To niebezpieczne! – krzyknęła, zrywając się na równe nogi.

– Wiem, ale muszę to zrobić.

– Co jak nie wrócisz?

Pokręcił głową.

– Nie mamy dokąd pójść, nie mogę zadzwonić na policję, nie mogę wejść do Umbry... Po prostu muszę to zrobić. Chyba, że masz inną propozycję?

Max uniósł głos, a Sara zamilkła i wróciła do swojej zrezygnowanej pozycji.

– Tylko wróć, proszę.

Przytaknął, zawstydzony, po czym ułożył się wygodnie. Zamknął oczy i wolno wypuszczał powietrze z płuc. Wyciszał swój umysł, starał się zasnąć, przypominał sobie ten stan, w którym Taylor przechodził między wymiarami będąc w jego ciele. Dzięki wspomnieniom brata, dobrowolne przedzieranie się do świata cienia stało się dla Maxa możliwe. Odgłosy ulicy, nierówny oddech Sary i mucha latająca w kuchni, wszystkie te dźwięki zanikały w równym tempie, a jemu zrobiło się znacznie cieplej.

Otworzył oczy i ujrzał oranżową poświatę spowijającą salon. Mocniejsze promienie światła unosiły się długimi liniami po pomieszczeniu. Ciężkie powietrze dusiło go w płucach, odniósł wrażenie, że było jeszcze gęściejsze, niż pamiętał. Oddychanie było wyzwaniem, zwłaszcza przy smrodzie, jaki mu towarzyszył. Podniósł się z brudnej podłogi, porośniętej wężykowymi korzeniami. Spojrzał na kanapę. Carla nie było.

Rozejrzał się uważnie. Wiedział, że jest minimalna szansa na to, by go jeszcze tutaj zobaczyć. Pierwszych kroków wychodzenia ducha z ciała Taylor uczył się właśnie z Carlem, wtedy też psycholog zaprzestał kontynuowania nauki. Zdecydował pozostawić świat cienia zamkniętym dla siebie.

– Carl? – zabrzmiał stłumiony głos Maxa. Szybko dotarło do niego, że wołanie było zbyt niebezpieczne. Nie wiadomo kto mógł go usłyszeć.

Chłopak przeszukał łazienkę oraz kuchnię, pobiegł na piętro, niestety, śmierć psychologa była permanentna. Stał przed wejściem do jego sypialni, uchylił drzwi, pokój był pokryty gęstym cieniem. Zbyt ciemno, by wejść do środka, pomyślał. Do głowy przyszło mu jeszcze jedno miejsce.

Wybiegł z domu na ulicę. Była pusta, ostre słońca osadzone nisko na horyzoncie raziły, zasłaniał się ręką, ale te przebijały się między palcami, a niektóre punkty dłoni, gdzie skóra była cieńsza, świeciły na czerwono. Drzewa oraz rośliny stały w miejscu jak zamarznięte. Usłyszał dźwięk, dochodzący z bardzo daleka. Jakby wycie syreny, długie i jednostajne, głośne, ale oddalone. Nie zwiastowało niczego pozytywnego.

Max wrócił do środka i zamknął za sobą drzwi. Zaczął uświadamiać sobie, iż Carla nie ma w tym wymiarze, że odszedł na dobre. Usiadł w fotelu i wpatrywał się w kanapę, aż wreszcie zerknął przypadkowo na lustro wiszące nad kominkiem. Kompletnie zapomniał, że to było celem jego podróży.

Wstał. Teraz rozumiał, co jego brat miał na myśli, mówiąc o lustrze. Przedmiot wiszący nad kominkiem był ubrudzony kurzem i piachem, a na nim ściągnięty palcem był napis. Max zrozumiał, że Taylor musiał wejść do domu przez Umbrę zanim się włamał, w świecie materialnym. Patrząc na napis, chłopak dokonywał analizy słów, nie rozumiejąc ich znaczenia.

– Czyli gdzie? – bąknął pod nosem.

Mignięcie czarnej postaci przy schodach wyrwało go z namysłu. Był to upiór kryjący się w czerni, jaką rzucały schody. Cień majestatycznie unosił się z mrocznej plamy gęstego dymu. Nie był duży, mniejszy od dorosłego człowieka. Szeptał, ale Max nie rozumiał jego słów. Chłopiec go nie interesował, przyglądał się Sarze. Mimo iż tutaj nie było jej widać, upiór znał jej lokację. Skoro wiedział o niej, to zapewne również zdawał sobie sprawę, że nieopodal leży puste ciało. Chłopak martwił się, że cień do niego wskoczy, a on zostanie tu uwięziony.

Ostrożnie zbliżył się do swojego ciała. Cień nie przestawał szeptać. Upiór nagle wyciągnął łeb, zerkając na wejście do domu, po czym uciekł, nurkując w czerni, buchnął w górę gęstym, ciemnym dymem. Chłopiec nie rozumiał, co mogło go tak przestraszyć. Odwrócił się i zobaczył, że drzwi były otwarte, a w nich ujrzał o wiele większego i silniejszego upiora.

Kreatura unosiła się wolno, przygarbiona. Sporą, zakończoną szponami dłoń oparła o framugę. Drzwi okrywało pomarańczowe światło, ale stwór potrafił znieść ból. Max nie miał wątpliwości kim był, poznał go od razu i ze strachu zaczął ugniatać palce.

To nie był zwykły cień. Ten wyraźnie nienawidził jego brata. Od lat na niego polował. Wrócił jakimś sposobem z Horyzontu, by dopaść Taylora.

Spojrzenie srebrnych, zimnych oczu dawało wystarczające świadectwo jego zamiarów. Cień zaryczał piskliwie, jakby tysiące paznokci zadrapało tablicę w jednym momencie.

Drzwi wystrzeliły jak z katapulty, roztrzaskując się na kawałki o schody. Chłopak rzucił się na swoje ciało. Zauważył, że upiór stanął przed lustrem przyglądając mu się uważnie, jakby czytał co jest na nim napisane i sekundę później rzucił się na chłopca.

Zamknął oczy.

Gdy je otworzył, odskoczył spanikowany, krzycząc ze strachu. Sara również zerwała się do ucieczki i wyskoczyła kilka stopni wyżej. Max rozglądał się po oświetlonym porannym słońcem, z przebijającym krwistym kolorem, salonie. Drzwi wejściowe były uchylone i lekko się kołysały. Przeciąg zrzucił koc z Carla, odsłaniając jego pustą i martwą twarz. Chłopak zawahał się, bo nie doszedł jeszcze do siebie, mimo to podbiegł do niego i zarzucił z powrotem koc. Następnie wrócił na schody.

Tego upiora nie powinno tu być, martwił się. Przecież został uwięziony w Horyzoncie. On również musiał się przedostać zanim wylali wodę z oddziału zakaźnego.

Sprawy stały się znacznie poważniejsze niż sądził. Nie znał bardziej niebezpiecznego i zawziętego upiora.

– Ty to zrobiłeś? – spytała Sara, wskazując na otwarte drzwi. – Co się stało?

– Nie – przełknął ślinę. – To nie ja. Widziałaś coś? Albo słyszałaś?

– Nie, nic. Trwało to sekundę, ledwo zamknąłeś oczy i od razu się zerwałeś, kiedy drzwi się uchyliły.

– Zaraz wracam.

Max wbiegł na piętro i po kilku minutach zszedł przebrany. Miał na sobie dżinsy i biały podkoszulek oraz czarne sportowe buty. Schodząc po schodach spojrzał na skrawek półmroku. Po małym upiorze nie było śladu, nie chciał mówić o nim Sarze. Fakt jak bardzo był nią zainteresowany go przerażał, nie chciał wpędzać ją w jeszcze większą paranoję. Sięgnął do szafy i wyciągnął z niej czarną dżinsową kurtkę. Dziewczynka przyglądała mu się ze zdziwieniem, kurtka była stara i wyraźnie na niego za duża, a ten podwinął mocno rękawy. Na plecach kurtki dostrzegła wyszytą dużą, złotą koronę.

– Max? – rzuciła w końcu, wciąż stojąc na schodach.

– Wiem co musimy teraz zrobić – odparł, patrząc jej głęboko w oczy.

ROZDZIAŁ 7

Stary znajomy

– Wal się! – Igor rzucał obelgami. – Zamiast siedzieć i pierdzieć w stołek, wziąłbyś się do roboty! Mój brat zaginął, a wy nie robicie nic, żeby go odnaleźć! Banda nierobów i nieudaczników!

Dostrzegł zadziorny uśmieszek funkcjonariusza, któremu najchętniej dałby w pysk. Policjant oparł się o blat i patrzył na skacowanego mężczyznę, czekając na dalszy ciąg monologu. Igor nie miał jednak zamiaru wracać do celi i zdusił w sobie resztę emocji. Wyszedł z komisariatu nabuzowany, a słońce mocno uderzyło go w oczy. Klakson samochodu trąbiącego na wyskakującego na jezdnię rowerzystę, postawił go do pionu. Takie poranki zaczynały być dla niego rutyną, mimo to wciąż go irytowały. Z przyzwyczajenia poszedł w prawo. Czas na śniadanie, pomyślał i zawitał do znajdującego się za rogiem sklepiku. Dzwonek nad drzwiami był torturą dla kaca.

Kilka minut później otwierał piwo. Zimny płyn płynął mu przełykiem. Czuł dokładnie jego trasę, każdy skręt, każdą prostą. Był ulgą i dla jego głowy i dla organizmu. Wypił dwa piwa pokonując zaledwie kilka przecznic. Jego celem było dotarcie do domu, w którym miała być ukryta księga, o jakiej wspominał mu brat we wskazówkach. Zgniótł pustą puszkę w dłoni i cisnął ją do kosza na śmieci, ale nie trafił. Otworzył kolejną i przechylił, pijąc ciągiem. Mała struga złocistego płynu pociekła mu z kącika ust przez tłustą brodę. Przetarł policzek w rękaw koszuli i beknął. Zatrzymał się przed dwoma niskimi mężczyznami zagradzającymi mu chodnik.

– Co, do...? – skomentował zmieszany. – Spierdalać.

Próbował ich minąć, jeden zaszedł mu drogę.

– Pieniędzy nie mam, a piwa nie oddam – dodał.

– Nie chodzi o pieniądze.

Podjął kolejną próbę ominięcia, również nieudaną. Wziął zamach, by uderzyć, a drobny mężczyzna w kapturze zasłonił się rękami. Igor zatrzymał pięść i pokręcił głową.

– Chcemy tylko porozmawiać – odparł drugi, z trochę jakby zmutowanym głosem.

Igor, znudzony sytuacją, odepchnął pierwszego, a ten padł na chodnik. Zaskoczony tym, jak słaby się okazał, zaśmiał się w głos. Uniósł piwo, lecz puszka nie dotknęła warg, ponieważ gdy drugi pomagał podnieść się koledze, Igor zauważył dużą, złotą koronę wyszytą na plecach czarnej dżinsowej kurtki.

– Kurwa, nie wierzę.

Ruszył na chłopaka wyciągając szyję do przodu, jak żółw ze skorupy i zmarszczył oczy, by lepiej widzieć. Jakby nie był przekonany czy ma halucynacje.

– Max!

Dopił szybko piwo, obserwując go jednym okiem, aż w końcu rzucił w chłopaka pustą puszką. Przestraszony chłopiec zdjął czapkę i wyciągnął ręce do przodu przyjmując pozycję do obrony.

– To ja! To ja!

– Wiem, że to ty! – złapał go za koszulkę i uniósł w powietrze – Poznam tę pieprzoną kurtkę wszędzie! – Puszczaj!

W pobliżu zebrała się grupka gapiów. Żaden z nich nie reagował.

– W gangsterkę się teraz bawisz? – usłyszał Max.– Co?

– Ludzi okradasz na ulicy? Co by matka powiedziała?

Jakiś przechodzień w płaszczu zatrzymał się obok nich i rzucił:

– Czy wszystko w porządku?

– Nie twój interes – fuknął na niego Igor. – Zabieraj się.

– Postaw go, to tylko dziecko – rzekł spokojnie nieznajomy.

– Tylko dziecko? Ha! – Igor zaśmiał się sztucznie – On i jego cała pieprzona rodzinka to cholerne diabły! No opowiedz tu panu o duchach, z którymi gadasz po kątach! Jak ty i twój brat widzicie inne światy. Obaj jesteście tak samo nienormalni, powinni was razem zamknąć.

– Dzwonię na policję. – Facet wyciągnął telefon, a wtedy Igor puścił Maxa. – Poczekaj. Bracie, po co? Igor uniósł ręce w górę rozciągając usta w lekkim uśmiechu.

– Nie widzisz, że się tylko wygłupiamy? – ciągnął Igor – To taka zabawa. No dalej – klepnął chłopca w plecy, tak że omal się nie przewrócił. – Powiedz panu.

Nastolatek poprawił kurtkę, spojrzał niepewnie na Sarę i tłum przechodniów, którzy wyglądali jeden zza drugiego, komentując szeptem. Aż dziw, że nikt nie nagrywał, pomyślał Max.

– Nie musisz się na to godzić – rzucił w stronę Maxa, mężczyzna trzymający telefon – Są ludzie, którzy pomagają w takich przypadkach. Robią porządek z takimi jak on.

– Nie ma potrzeby. – chłopiec zerknął na Igora – Tylko się wygłupiamy.

Zadowolony Igor objął go ramieniem, rzucając szyderczy uśmiech do faceta w płaszczu.

– Widzisz? Nic tu po tobie, kolego. Możesz odejść.

Mężczyzna schował telefon i odszedł. Tłum zaszemrał i uciszył się, następnie wszyscy rozeszli się w swoich kierunkach.

– Puść mnie już. – Max zrzucił z siebie rękę mężczyzny – Śmierdzisz jak żul.

Dziewczyna wciąż ukrywała swoją twarz pod kapturem. Stanęła za chłopcem.

– A ten to kto? – spytał Igor.

Sara zdjęła kaptur, widząc skinienie głową Maxa. Igor zakrztusił się piwem, gdy towarzyszka chłopca odsłoniła swoją twarz.

– Byłaś w więzieniu – stwierdził od razu. – Widzisz? Właśnie o tym mówiłem, właśnie dlatego od waszej rodziny należało się trzymać z daleka. Ojciec nerwus, wtykający nos w nie swoje sprawy. Nawiedzony starszy brat i teraz ty, zadający się z dziewczyną, która zastrzeliła pół komisariatu. Dlaczego jej obecność przy tobie mnie w ogóle dziwi? Tylko matka była normalna w tej rodzinie, ale nawet jej nie oszczędziliście.

Igor skonkludował i dumny z wiązanki, jaką puścił, wziął kolejnego łyka. Max miał mu wiele do powiedzenia. Wiele do wygarnięcia za te lata, w trakcie których mężczyzna wykorzystywał jego matkę finansowo. Za to jak uzależnił ją od alkoholu i wkładał wiele wysiłku w to, by w tym nałogu trwała. Za to, że przez niego mama nie była silna i skupiona wystarczająco, by pomóc Taylorowi, gdy ten potrzebował jej najmocniej.

Nie mógł jednak teraz poruszyć tych tematów. Nie teraz, nie na tym chodniku, nie kiedy Igor był mu potrzebny.

– Chcemy chwilę pogadać i damy ci spokój – wtrącił Max.

– Jesteś głuchy? Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.

– Igor próbował ich ominąć – Mam coś do odebrania. – Księgi już tam nie ma. – nastolatek włożył ręce do kieszeni kurtki, Sara zaś stanęła obok niego i założyła kaptur na głowę.

Mężczyzna się odwrócił.

– Ty? Ty mu powiedziałaś! – krzyknął. – Gdzie ją ukryliście!?

– Nie my ją zabraliśmy. Powiem ci co się z nią stało, ale nie tutaj. W bardziej ustronnym miejscu.

Igor wywrócił oczami i kiwnął głową, by szli za nim. Mężczyzna ruszył przed siebie, a Max wypuścił powietrze z płuc. To spotkanie nie należało do najprzyjemniejszych. Sara widziała, że się stresuje. Uśmiechnął się do niej, chcąc maskować swoje uczucia i utwierdzić ją w przekonaniu, że nad wszystkim panuje. Stanęli przy jezdni. Igor, widząc przerwę w ruchu, przebiegł na drugą stronę. Chłopiec chciał ruszyć za nim, ale zorientował się, że Sara stoi i beznamiętnie, w jakiś niepokojący sposób obserwuje pobliski park.

To był ten sam park, w którym jej wujek strzelił sobie w twarz. Teraz stały tam wozy policyjne z włączonymi kogutami na dachach.

– Wszystko okay? – spytał Max – Możesz tu poczekać, jeśli chcesz.

– Nie – stwierdziła stanowczo. – idę z wami.

Bez namysłu wbiegła na ulicę. Usłyszała krzyk Maxa i pisk opon, samochody ledwo zatrzymały się tuż przed nią. Bez szwanku zdołała dotrzeć na drugą stronę i stanęła tuż przed linią drzew. Chłopiec dobiegł do niej, wyraźnie zaniepokojony jej stanem. Ludzie wymachiwali do nich przez otwarte okna i rzucali wyzwiskami.

– Chodźcie już! – ponaglał ich Igor, popijając piwo.

Dziewczyna niepewnie zaciągnęła rękawy i ruszyła za nim. Wchodząc do parku, poczuła dziwny chłód w klatce piersiowej, a nogi zrobiły się miękkie jak z waty. Max czuł, że dzieje się coś złego, bał się, że za jej stan może być odpowiedzialny upiór, którego widział w domu.

– Ileż można czekać!?– pospieszał mężczyzna, stojąc kilka metrów dalej.

– Zaraz! – krzyknął Max.

– Masz sekundę, albo koniec rozmowy!

Chłopak posłał mu nieprzyjemne spojrzenie.

– Daj mi chwilę!

– Nie ma co się dziwić, że twoja matka była znerwicowana...

Max miał dość jego komentarzy na temat rodziny.

– Nie zmuszam cię, jeżeli nie chcesz iść dalej, możesz poczekać tutaj – zwrócił się do Sary – Czekasz?

– Tak.

– Wrócę jak najszybciej.

Rzucił i pobiegł do Igora. Dziewczyna objęła się rękoma, obserwując park. Po drzewach biegały wiewiórki, krakały wrony, a w pewnej chwili tuż obok niej przebiegła jakaś kobieta, uprawiająca jogging. Zapach spalin unoszący się w powietrzu zaczynał przybierać na sile, wraz ze wzmagającym się ruchem na ulicach. Robiło się cieplej. Jednak to wszystko nie miało dla niej teraz znaczenia. Spoglądała w miejsce, gdzie wcześniej widziała mieniące się koło. Miała wrażenie, jakby jego działanie przebijało się aż tutaj, przeszywało ją na wskroś, wwiercało się w każdy nerw, każdą komórkę jej ciała. Jakby ją wołało.

Max dogonił byłego ojczyma.

– Gdzie dziewczyna? – spytał Igor.

– Czeka.

– Sprawdzałeś, czy ma broń?

– Weź już przestań. – Max poszedł wzdłuż parku. – Tam jest ławka.

– Mówię poważnie, ona jest niebezpieczna. Nie widziałeś tego, co ja.

– A ty tego, co ja.

Sara widziała, jak Igor odwraca się, pokazując na nią palcem. Poniekąd go rozumiała. Bo jak inaczej można podejść do kogoś, kto strzela do policjanta? Słysząc szept dochodzący zza pleców odskoczyła na bok, przestraszona. Patrzyła panicznie w każdy ciemny punkt wokół. Dreptała w miejscu, nie wiedząc czy jej głowa wytrzyma tę paranoję. Próbowała tłumaczyć sobie racjonalnie, że to od nadmiaru stresu. Wyjrzała za Maxem, ale jego już nie było. Chciała go zawołać, ale równocześnie nie miała zamiaru być dla niego balastem. Zakryła uszy dłońmi i kucnęła z boku ścieżki. Zamknęła oczy, miała dość, była na skraju szaleństwa, oddałaby wszystko, by to się już skończyło.

Nagle, jak za pstryknięciem palca, zrobiło się cieplej. Wiatr znikł wraz z wszelkimi odgłosami. Nie było biegających ludzi, przejeżdżających rowerów czy odgłosu samochodów. Nie było też szeptu i nawoływania. Powietrze stało się ciężkie i śmierdzące, a sama czuła jakby ważyła ładnych kilka kilogramów mniej. Nie otworzyła oczu, dłonie drżały jej z bojaźni. Rozpoznała to uczucie, wiedziała, gdzie się znalazła.

Powoli otworzyła oczy i gdy upewniła się, że znów jest w świecie cienia, skoczyła na równe nogi.

– Max! Max! Jestem tutaj! – zdusiła w sobie głos – Proszę, wróć...

Cofając się odskoczyła na środek deptaka, z dala od ciemnych punktów. Przypomniała sobie wskazówki, jakie jej dał. Lęk o własne życie zaczął prędko wyróżniać się na tle pozostałych odczuć. Wychyliła się niepewnie, by spojrzeć na mieniący się punkt pomiędzy drzewami. Odgłos wołającej matki zaczynał zastępować szepty mówione przez cień. Sara położyła się w miejscu, gdzie została wciągnięta do tego świata i zamknęła oczy. Starała się zasnąć, zgodnie z instrukcjami przekazanymi przez Maxa. Bezskutecznie. To nie zadziałało.

Była uwięziona.

Spojrzała na jaśniejącą blaskiem tarczę. Wstała i pobiegła wzdłuż deptaka, lekceważąc przywołujący ją punkt. Stawiane kroki nie wydawały żadnego dźwięku, przez co towarzyszyło nienaturalne odczucie paraliżu. Drogę zaszedł jej cień, który wyłonił się z mrocznego punktu, przecinającego drogę. Upiór czaił się przy konarze drzewa, który przez wyrośnięte znad ziemi bulwy przypominał dużego, skamieniałego pająka. Sara stanęła w miejscu.

– Czego ode mnie chcesz!? – krzyknęła. – Zostaw mnie w spokoju!

Jej głos był ledwo słyszalny w Umbrze, natomiast upiór rejestrował słowa doskonale. I odpowiedział. Język, jakim się posługiwał przypominał wiatr, rozdmuchujący suche liście. Szła ścieżką unikając nadepnięcia na obślizgłe pnącza, ciągnące się po całym parku. Owijały drzewa, zwisały z gałęzi jak liany – to one były odpowiedzialne za wszechobecną maź. Liście przykleiły jej się do podeszew. Uniosła jedną nogę, by je zdjąć, a te ciągnęły się długą plwociną o kwaskowatym zapachu. Im dalej szła, tym odnosiła większe wrażenie bycia obserwowaną nie tylko przez natrętnego upiora, lecz również miała przeświadczenie, jakby sam park jej się przyglądał.

Zatrzymała się. Pomimo złego przeczucia odwróciła się do mieniącego się w powietrzu okręgu. Skoro powrót był dla niej niemożliwy, nie widziała innej alternatywy. Weszła w linię drzew. Czując łamanie się gałęzi pod butami, jej niepokój narastał, a wraz z nim gromadziło się więcej upiorów, lecz tym razem było inaczej. Nie atakowali, parzyli i odprowadzali ją przenikliwymi do szpiku kości spojrzeniami, jakby maszerowała na egzekucję. Poczuła siłę ciążenia należącą do mieniącego się kolorami zjawiska.

Zarys mamy stawał się coraz wyraźniejszy, materializował się, widziała rysy na jej twarzy. Zgrabny nos i duże oczy. Miała na sobie czarną, obcisłą sukienkę z dekoltem, w tej samej wyszła w wieczór, w który odebrano jej życie.

Zatrzymała się przed kręgiem. Szatynowe włosy wyprostowały się jak struny, ciągnięte w kierunku zjawiska. Upiór podszedł bliżej. – To naprawdę ty, mamo?

Jednak tym razem nie odpowiedziała, a jedynie przytaknęła. Sara rozejrzała się dookoła widząc chmarę upiorów, jak stado hien czekające, aż ofiara opadnie z sił, by zaatakować. Wygłodniałe, pobudzające wyobraźnię w najgorszym jej aspekcie.

– Dlaczego nic nie mówisz? – zapytała przez zaciśnięte gardło. Poczucie niepokoju sięgnęło zenitu. Mama uśmiechnęła się jedynie i wyciągnęła do niej rękę. Pojednanie, jakie miało nastąpić nie niosło za sobą oczekiwanej radości. Sara czuła się pusta, jakby wirująca tarcza wyssała z niej całą nadzieję, empatię i chęć do życia, której i tak zostały w niej już tylko okruchy. Mimo to kontynuowała unosząc swą rękę, choć w głębi serca chciała zostać uratowana.

Nagle matka złapała ją mocno za nadgarstek, a z jej dotykiem przyszedł przeszywający ból i palące pieczenie. Dziewczynka zaczęła się szarpać.

– Mamo, to mnie boli!

Najgorszy koszmar stał się jawą. Głębokie uczucie strachu uderzyło w nią niczym piorun. Zamiast matki ujrzała siebie – martwą. Ciało wyglądało jakby było w rozkładzie. Blada skóra, w niektórych miejscach przybrała kolor zgnitej zieleni oraz sinizny, przypominając urazy po poważnym pobiciu. Paznokcie miała czarne, usta fioletowe. Uśmiechała się do siebie kuriozalnie, z tonącymi w czarnych oczodołach oczami, przepełnionymi szaleństwem.

– Pomocy! Ratunku!

Mimo iż Sara szarpała się z całej siły, jej martwa wersja stojąca wewnątrz była spokojna i wyprostowana, jak kamienny posąg. Na jej twarzy nie było znać żadnego wysiłku. Z każdą sekundą docierało na miejsce coraz więcej upiorów, każdy zakamarek ciemności spowijający to miejsce, był teraz wypełniony ciemnymi sylwetkami i świecącymi srebrnymi ślepiami. Makabryczna reinkarnacja Sary zaczęła się cofać, wciągając dziewczynkę do mieniącego się kręgu. Nabrała jeszcze powietrza w płuca.

– Maaaaaaaaax!

Krzyk był długi, a wraz z wypychanym powietrzem z płuc, ulatniała się nadzieja. Aż w końcu i ona, jak cała Umbra, ucichła.

* * *

Max usłyszał ciche wołanie. Odwrócił się w kierunku, gdzie została Sara i nasłuchiwał. W głębi parku, pomiędzy drzewami, dostrzegł coś mieniącego się, jak duża bańka mydlana, która jak to na bańkę przystało, pękła i zniknęła.

– Twoja matka przewraca się teraz w grobie – rzucił Igor, ciskając za siebie pustą puszkę po piwie.

Max spojrzał na niego.

– O co ci znowu chodzi? – Podniósł rzuconą puszkę i wrzucił do kosza przy ławeczce. W odpowiedzi Igor pokręcił głową zniesmaczony.

– Zanim przejdziemy do konkretów, jest jedna sprawa, która nie daje mi spokoju. Kilka minut przed wypadkiem, w którym zginęła twoja mama, przyszedłem do was pod dom. Byłeś zalany krwią. – Świdrował chłopaka swoimi mętnymi od alkoholu oczami – Gdzieś polazł w tamtą noc? Wyglądałeś jak pogryziony przez psy. Gdybyś siedział na dupie w domu, jak każde normalne dziecko w twoim wieku, nie musiałaby wieźć cię do szpitala i dalej by żyła. A teraz to? – parsknął – Pieprzony smarkacz. Igor otworzył kolejną puszkę piwa. Piana zachlapała niezmieniane od tygodni dżinsy. Pozostałe położył pod ławką. Gdy się schylił, świat zawirował, a oparta noga uratowała go w ostatnim momencie przed runięciem twarzą na ścieżkę.

– Mama umarła dlatego, że wsiadła za kierownicę pijana – powiedział dobitnie, ale spokojnie – Była chora, potrzebowała pomocy. Była uzależniona od alkoholu i to była twoja wina.

– Moja!? – Igor wstał i stanął przed chłopakiem.

– To chciałeś mi powiedzieć!? Po to mnie nachodzisz? Żeby zrzucić winę na mnie!? Pierdol się, Max! Ze względu na twoją mamę teraz cię nie ruszę, ale jak jeszcze raz cię spotkam, to skopię ci dupsko. – Pogroził mu palcem.

– Uważaj. – nastolatek spojrzał mu odważnie w oczy – Następnym razem jak mnie spotkasz, będę starszy.

Zdzielił go w twarz z otwartej ręki, a Max złapał się za piekący policzek.

– Rozmowa skończona – rzucił na koniec i odchodząc szturchnął go barkiem. Złość kipiała w chłopcu jak w czajniku. Wiele wysiłku kosztowało go zachowanie wizerunkowego opanowania, ale w środku czuł się jak głodny lew.

„Nie możesz po prostu reagować, myśl i planuj” – Słowa Noah odtwarzały się teraz w jego głowie. Wypuścił wolno powietrze z płuc i otworzył silnie zaciśnięte dłonie, pozwalając krwi swobodnie krążyć.

– Jeżeli teraz odejdziesz, to już nigdy nie dowiesz się, gdzie jest twój brat – oznajmił spokojnie, ale stanowczo. Igor przystanął. Widać było, że jest poruszony. Wahał się odwrócić. Spojrzał w końcu na chłopca, z jednym wielkim znakiem zapytania na twarzy, nie wiedząc czy młody blefuje.

– A ty niby wiesz? – podrapał się po swędzącej brodzie.

Max przytaknął, wkładając ręce do kieszeni kurtki. Igor podszedł do chłopaka ze sztucznym uśmiechem na twarzy. Złapał go za kurtkę i przyciągnął ku sobie. – A skąd ty, kurwa, niby wiesz, gdzie jest Philip? Jeżeli to jakiś żart, to lepiej powiedz mi teraz, jeśli nie chcesz stracić wszystkich zębów.

– Wiem kto go przetrzymuje, ale nie wiem gdzie... Ty wiesz gdzie.

– Co ty pieprzysz? – Igor puścił go.

– Ci sami ludzie, którzy porwali jego, porwali też opiekunkę Sary. Wszyscy szukali tej samej księgi.

– Jeżeli już ją mają, to wrzuć to do rzeczy zaginionych, nigdy nieodnalezionych.

– Oni pracowali z twoim bratem. Był z nimi facet, którego możesz kojarzyć. Łysy doktor, zawsze nosił czerwony golf.

– No, był taki. On nie mógł jej zabrać. Ten gość bał się własnego cienia.

– Nie bał się cienia, tylko tego, co się w nim skrywa. On był z nimi. – Max poprawił kurtkę – i on ma księgę.

Igor zamilkł na moment, zamyślił się, szukał we wspomnieniach.

– Nawet jeśli to on, co to ma wspólnego ze zniknięciem Philipa i skąd ja miałbym wiedzieć, gdzie go trzymają? O ile nie opowiadasz mi tutaj jakichś bajek.

Odwrócił się plecami do Maxa kręcąc głową, a chłopak zabiegł mu drogę tak, by go widział.

– Taylor opowiadał mi o Philipie, mówił, że nie zawsze taki był. Zanim zaczął porywać ludzi był normalny, miał rodzinę i pracę. Twój brat nie interesował się światem cienia. Coś się stało... ktoś mu musiał o tym powiedzieć, gdzieś został wprowadzony do Umbry, pokazano mu ją i wyszkolono. I to właśnie tam go przetrzymują. Czegoś takiego nie trzyma się w sobie, na pewno chciał komuś o tym powiedzieć. Komu jak nie swojemu bratu?

Przerwali rozmowę widząc patrolującą teren policjantkę, która wyraźnie kogoś szukała. Max odwrócił wzrok, a Igor uśmiechnął się do niej zaczepnie i puścił oczko. Funkcjonariuszka zignorowała jego podchody i poszła dalej. Poprawił się na ławce urażony brakiem jakiejkolwiek reakcji.

– Szukają twojej koleżanki – skomentował Igor.

– Więc się spieszmy.

– Tak, był taki jeden moment... – Igor posmutniał, poprawił koszulę na kołnierzyku. – Wtedy nasze relacje mocno się popsuły. Facet prowadzący zajęcia terapeutyczne opowiadał mu o bzdurach, takich jak duchy i inne światy. Kto by w to dzisiaj uwierzył, jak nie osoba zwalająca całą winę na siebie po stracie córki. Nagle Philip zniknął na prawie pół roku. Wiem jedynie, że był w Brazylii w wiosce Wan Wan. O czymś takim nie da się po prostu zapomnieć. Myślałem, jak to dobrze, że wrócił pełen energii i zmotywowany do życia. Niestety, tak nie było. Osoba, która wróciła z tej wioski nie była już moim bratem. To był inny człowiek. Zimny, zerojedynkowy, gotowy zrobić rzeczy, o których ja nie chciałem nawet słyszeć, a jak sam wiesz, nie należę do tych miłych.

Maxa zmroziło na te słowa. Biorąc pod uwagę, że jego brat jest właśnie w ciele obcej dziewczyny, czy to możliwe, że prawdziwy Philip został wypędzony, a jego miejsce zajął ktoś inny? – rozmyślał.

– To musi być tam – skomentował pod nosem. – Wiesz gdzie jest ta wioska!? Musisz pamiętać!

– Poczekaj, poczekaj... skąd pomysł, że jest akurat tam?

– Zostawił mi wiadomość na lustrze. „Jeżeli to czytasz, to znaczy, że wszystko źle się potoczyło i zapewne mnie uprowadzili. Zabiorą mnie w miejsce, gdzie Philip dowiedział się o Umbrze. Tam wszystko się zaczęło i tam mają zamiar to skończyć. Masz czas do północy”.

Na moment obaj ucichli.

– Kto ci to napisał?

Max nie odpowiedział.

– Philip wspominał, że to jedna z ostatnich dzikich wiosek indiańskich, jakie się uchowały – dodał po chwili Igor i wziął łyk piwa.

– Nie powinno zatem być ciężko ją znaleźć w internecie. Możesz przestać pić? Jak tak dalej pójdzie to za godzinę będziesz nieprzytomny.

– Myślę, że szybciej.

Max uderzył w puszkę, a ta wypadła mu z ręki i rozlała się na ścieżce.

– Jeszcze raz, a ci przypierdolę!

– Jeżeli nie możesz przestać, to przynajmniej się opamiętaj! Jak ty się zachowujesz? Przychodzę powiedzieć ci, gdzie jest twój brat, a ty wciąż chlejesz? Odwróciłeś się od niego, gdy przyszedł do ciebie z czymś, w co nikt inny by mu nie uwierzył. Co zrobisz, teraz gdy potrzebuje twojej pomocy? Musisz wybrać albo piwo, albo Philip. Igor wziął głęboki wdech, przyglądając się chłopcu spod byka.

– Jesteś zupełnie inny, niż Taylor. Masz jaja, przyznaję – westchnął. – Jesteś też dużo mądrzejszy niż przypuszczałem. Pić nie przestanę, ale mogę zwolnić.

Max przytaknął z ulgą. To była pierwsza pochwała, jaką usłyszał od Igora. A spędził u boku jego mamy dobrych kilka lat. Igor pewnie nie byłby pewny tych słów, gdyby widział teraz trzęsące się dłonie chłopaka, skryte w kieszeniach kurtki. Igor wyjrzał za niego.

– Jest i nasza mała poszukiwana.

Max odwrócił się, widząc niespiesznie nadciągającą Sarę. Głowę miała schowaną w kapturze, a ręce dziwnie przyklejone wzdłuż tułowia.

– Przy tym, co zrobiła, zaraz wyznaczą za nią niezłą sumkę – dodał Igor. – Możemy dobrze zarobić.

– Nie oddam jej. Obiecałem. – Max rzucił szybkie spojrzenie na mężczyznę, który pokręcił jedynie głową.

– Być może pospieszyłem się z tymi pochwałami. Taylor by to przynajmniej rozważył.

– Twój brat na pewno.

– Mój liczyłby już pieniądze.

Sara zatrzymała się przy nich bez słowa. Chłopiec spojrzał na nią i od razu poznał po jej ospałych oczach, że coś jest nie tak. Nie chciał pytać ani zagadywać, nie przy Igorze. Jej podejście do tego parku było podejrzane od samego początku. Zrobiła kilka kroków w bok, w stronę Maxa i ku jego zdziwieniu, złapała go za rękę. Po chwili mrugnęła mocno, a on dostrzegł, że ma inny niż zwykle wzrok. Wróciła Sara z chwili, gdy się poznali. Kiedy zorientowała się, że trzyma go za rękę, puściła i odskoczyła o krok, zmieszana.

– No dobra, Max – Igor skrzyżował ręce na piersi. – Zamieniam się w słuch.

Chłopak spojrzał ostatni raz na dziewczynę. Myślał i planował.

* * *

Brazylia, jedenaście godzin później. Godzina 17:15

Ból skóry, zranionej przez ostre liście oraz owady, był już niemal nie do zniesienia. Taylor w ciele Emmy pocił się od gorąca i dusznego powietrza. Wilgotny zapach otoczenia, zmieszany z ciężkim potem, który szczypał zalewając rany, oddawał mieszane uczucia. Ptaki, strumyk nieopodal, gęsta roślinność oraz insekty grały teraz swą harmonię dźwięków, podczas gdy komary cięły do krwi. Kajdanki, które zajęły miejsce trytytek parzyły nadgarstki, nagrzane od ostrego słońca, a sznur na szyi za który był ciągnięty jak pies, ocierał delikatną skórę właścicielki tego ciała. Złamany nos powodował tępy ból głowy i utrudniał oddychanie. Idąc na ślepo, co chwila był pociągany za sznur.

Kominiarka jaką miał zarzuconą na głowę śmierdziała poprzednim właścicielem, ale była na tyle cienka, że Taylor dostrzegał przez nią kontury tego, co się przed nim znajdowało.

Było ich co najmniej trzech. Nie byli tymi samymi, którzy wyprowadzili ich z domu Carla. Dolecieli razem na miejsce i tam ich drogi się rozeszły. Lot był długi, a gdy wylądowali odebrali go inni, mówili głośno i z egzotycznym akcentem. Po wysokiej temperaturze i odgłosach natury dochodzących z każdej strony domyślił się, że znaleźli się gdzieś w dżungli. Muna była za nim, nie wiedział czy też była związana. Taylor otrzepywał się co chwila, chcąc zrzucić z siebie muchy, jak krowa na pastwisku. Potknął się o wystający konar i upadł na kolano. Mężczyzna ciągnący go za sznur poczuł opór i szarpnął mocniej. Padł na ziemię, lądując bezboleśnie na wysokiej trawie.

Nie podobało się to przewodnikowi, a gdy Taylor w ciele Emmy starał się podnieść, mocne pociągnięcie sznura znów posłało go na ziemię. Tym razem reakcja była odwrotna, szyderczych śmiechów nie było końca. Po kilku kolejnych próbach, leżąc na boku nabrał powietrza w płuca i pełnym gardłem wydarł.

– A żebyście zgnili, skurwysyny! Niech wam tak z dup...

Głos zdusiła pętla owinięta wokół szyi, która zacisnęła się mocniej, gdy jeden z nich ruszył przed siebie. Taylor ciągnięty po ziemi nie mógł złapać powietrza, dusił się, wierzgał nogami. Kajdanki więziły ręce za plecami, nie miał, jak się bronić, ciało domagało się tlenu. Czuł ucisk w klatce piersiowej, a oczy wywróciły mu się pod powiekami. Przewrócił się na bok i zaczął kasłać i łapczywie łykać powietrze. Przez przebijającą światło kominiarkę zobaczył, że ktoś stanął tuż nad nim i kucnął.

– Pomogę ci – powiedział spokojnym tonem.

– Nie... dotykaj... mnie... – wymamrotał.

Sapał w głos i szarpnął się jak tylko poczuł dłoń mężczyzny na swoim ciele.

– Ta sytuacja była niepotrzebna. Wybacz tym ludziom, nie należą do osób wyrozumiałych i cierpliwych. Rozumiem twoje położenie, natomiast wszyscy zmagamy się teraz z czasem. Jeżeli nie będziesz współpracować, będę zmuszony przymrużyć oko na sposób, w jaki cię dostarczą na miejsce.

– Sam wstanę. Nie potrzebuję twojej pomocy.

Taylor wypluł z ust drobinki ziemi, jaka pomimo zasłoniętej twarzy wpadła do środka podczas ciągnięcia go po ziemi. Słyszał strzelanie piasku między zębami. Po chwili wstał i znów poczuł szarpnięcie, tym razem o wiele lżejsze, niż wcześniej. Był spragniony, usta miał wysuszone, nawet ślinianki przestały produkować ślinę. Posmak krwi wciąż nie opuścił jego języka. Ruszyli wszyscy, a mężczyzna, oferujący pomoc szedł teraz w parze z nim.

– Musi być ci ciężko, nie móc się pogodzić z nową tożsamością. Co czujesz?

– O czym ty mówisz? – prychnął Taylor.

– Mimo, iż wyglądasz jak kobieta, wciąż mówisz o sobie w płci męskiej. Zastanawiam się czy jest to formą buntu czy najprościej nie pamiętasz, że nie wyglądasz już jak kiedyś? Po jakim czasie otrzymałeś dostęp do jej wspomnień? Czy są one pełne? A może brakuje w nich elementów? Będę wdzięczny za szczegóły.

Taylor nie odpowiedział.

– Jest też trzecia opcja. Ty po prostu zwariowałeś. – łysy towarzysz wyciągnął notes z plecaka i coś zanotował, Taylor nie był w stanie zobaczyć co, słyszał jedynie ruchy długopisu po papierze. – Jestem bardzo ciekawy czy jest to efekt uboczny wizyty w Horyzoncie. A może przebywanie w samej Umbrze już wystarczy. Ostatnio spędzałeś czas tylko tam. Dzięki twojej pomocy i uwięzieniu ludzi w świecie cienia, wielu z nich nie umiało wytrzymać obciążenia psychicznego. Nie trzymali się celu, pamięć o ich zadaniach szybko obumierała, pozostawiając ich z pustym umysłem. Zagubionym wręcz. Tak nasiąknęli Umbrą, że stali się upiorami. Nie wszyscy, rzecz jasna, większość z tych istot się tam rodzi, ale ty o tym już wiesz. Stopień – przerwał, a Taylor w ostatniej chwili przeszedł dużym krokiem nad wystającym konarem. – Często myślę o twoim przyjacielu, mogę go tak nazwać? Noah poświęcił się, by ratować ciebie i trafił do dalekiej Umbry, do miejsca, gdzie nawet upiory się nie zapuszczają. Miejsca, skąd nikt nie wrócił, dlatego nie znajdziemy o nim niczego w żadnej księdze, jaką widział człowiek. Biedny Noah. Nie umiem sobie nawet wyobrazić, co musi teraz przeżywać. Sądzisz, że żałuje? Że w tym momencie, jak rozmawiamy, on błaga i krzyczy o to, byś to jednak ty był na jego miejscu? Myślisz, że uświadomił sobie, iż tragiczny los, jaki go spotkał jest zwykłą odpowiedzią na poznanie ciebie?

Taylor przyśpieszył. Nie chciał wchodzić z nim dyskusje, wiedział, że facet go prowokuje. W ten sposób chciał wyciągnąć od niego informacje, które finalnie miały być użyte przeciwko niemu. Łysy już od czasów psychiatryka, ponad sześć lat temu, miał bzika na punkcie zbierania informacji, analizowania ich. Świat cienia był jego światem, mimo iż sam nie miał do niego dostępu. Do Umbry wstęp mają tylko ci z odpowiednią numerologią. Taylor nie mógł się jednak powstrzymać.

– Czemu sam nie sprawdzisz? – Stanął przodem do łysego kompana, zatrzymując korowód. – Nie robisz tego od tygodnia. Założę się, że znasz sposoby. Dlaczego więc sam tam nie wejdziesz? dotrzymasz mu towarzystwa i dowiesz się, jak twój genialny umysł zareaguje.

Mężczyzna szarpnął sznurem mocniej, wymuszając na Taylorze marsz. Zrównał się z nim facet w golfie. Nagle w krzakach coś się poruszyło, agresywnie targając liście. Natychmiast wszyscy stanęli. Przewodnicy wyciągnęli włócznie i maczety, przyjęli pozycje bojowe. Łysy stanął za Taylorem, gotowy poświęcić go na wypadek ataku drapieżnika. Nikt ani drgnął poza kroplą potu, która przepłynęła z czoła tubylca i zanurkowała pod koszulką. Wtedy ich oczy powędrowały wyżej, gdzie zauważyli ogromnego węża wiszącego na drzewie. Żółty, kilkumetrowy, oblepiony brązowymi łatami gad sunął z jakimś gryzoniem w pysku, niezainteresowany ludźmi. Tubylcy odetchnęli z ulgą.

Ruszyli dalej, tnąc wysoką trawę maczetami. Doktor odprowadzał gada wzrokiem, widząc jak wolnym ruchem zaciska uchwyt zawijając się w coraz to mniejszy okrąg. Następnie otworzył swój notes i wrócił do Taylora.

– Wiem co należy zrobić, by dostać się do ostatniego wymiaru, choć dla mnie są one zamknięte. – podjął po chwili – Pytaniem nie jest, jak się tam dostać, ale jak z niego wrócić. Wierzę jednak, że ty mi powiesz.

Serce chłopaka przyspieszyło szybciej, słowa łysego sugerowały, że będą chcieli wysłać go do dalekiej Umbry. Medyk przyspieszył kroku i oddalił się. Taylor tymczasem szedł dalej w milczeniu, ciągle potykając się o najmniejsze przeszkody, a bzyczenie much doprowadzało go do szaleństwa.

– I jeszcze jedno – odwrócił się mężczyzna. – Philip dotrzymuje Noah towarzystwa – dorzucił.

Te słowa podziałały na Taylora jak zastrzyk adrenaliny. Nienawidził Philipa, to on wciągnął go w to wszystko. Przyszedł do niego jako młody chłopak szukając pomocy, a ten wykorzystał jego dobre intencje, wzbudzając sztuczne zaufanie. Tylko po to, by poszerzać swą wiedzę na temat wychodzenia duszy z ciała. Gdyby nie jego chora ambicja, Taylor prowadziłby teraz normalne życie u boku swojej rodziny.

Przez dalszą drogę w głowie Taylora, dryfowały słowa doktora, nie pozwalając mu skupić się na niczym innym. Czy Noah żałuje tego, co zrobił? Mimo iż nie dawał tego po sobie poznać, od momentu, gdy ta sytuacja miała miejsce w szpitalu pod Chicago, wyrzuty sumienia trawiły go jak rak, wyżerając jego człowieczeństwo. Nie zostało nic, nawet najmniejsze uczucie radości.

Uniosły się rozmowy, coraz głośniejsze, usłyszał dzwonki i odgłosy bydła. Zatrzymali się. Zdjęto mu z głowy kominiarkę, zaczerpnął świeżego powietrza. Słońce raziło oczy wolno opadając na horyzoncie, czubki gór porośniętych dżunglą tonęły w złocistym świetle. Widział sporo terenu ubitej, suchej ziemi z niewielkimi chatkami rozproszonymi po całym obszarze. Pośrodku monumentalnie zapełniał przestrzeń ogromny szałas z ostrym czubkiem, zbudowanym z drzewa bambusowego. Miejsce przypominało opuszczoną wioskę rdzennych mieszkańców Ameryki. Dwóch tubylców stało niedaleko jednej z chatek, trzymając w ręku sznur przywiązany do kozy, której zawieszony na szyi dzwonek czasem uderzył.

Odwrócił się za siebie i w gąszczu roślin dostrzegł stojącą Munę, która z przerażeniem w oczach patrzyła na wioskę.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmił łysy mężczyzna.

ROZDZIAŁ 8

Przerost ambicji

Wioska wyglądała na wyludnioną. Jakieś stare szmaty powiewały na wietrze, zawieszone na sznurze pomiędzy chatkami. Z ogromnych poprzewracanych koszy wysypywały się kawałki pociętego drzewa bambusowego. Biały dom, z otwartą jedną ze ścian, przypominał tartak. Mnóstwo łupek i resztek kory, oraz rzucone niechlujnie kawałki obranych drzew, które z tej odległości przypominały obrane ziemniaki pływające w misy z brudną wodą, wyglądały na porzucone.

Piach z gruntu posypał się na przybyłych, dając do zrozumienia, że nie są tu mile widziani. Już sama pogoda ostrzegała ich przed tym, co nadchodzi. Ogromna ilość kruków, które siedziały na sznurach i dachach chatek, przyglądały się bezdźwięcznie. Obracały pulsacyjnie głowami, przepychając się i dziobiąc nawzajem o lepsze miejsce na widowni. Wszystko poszarzało, ciężkie chmury zaczęły zbierać się nad wioską, przysłaniając i tak chowające się już słońce.

Taylor spojrzał za siebie. Muna miała przyspieszony oddech, a wzrok wydawał się niepewny. Pierwszy raz ją taką widział.

Szarpnięcie sznura zmusiło go do marszu, wyrywając z obserwacji otoczenia. Nie gnali już. Krok był znacznie wolniejszy niż wcześniej, jakby sami byli czujni. Taylor zauważył ruch w cieniu chatki po prawej i spiął mięśnie ze strachu, jednak nie był to upiór – nie było cienia, który sięgałby po niego swoimi smolistymi łapskami. W ciemnych punktach wioski gromadziło się robactwo, długie i obślizgłe, pełzające jeden po drugim. Na skórze pojawiła się gęsia skórka. Co to za miejsce? – gorączkował się Taylor.

– Jeszcze nie jest za późno – wyszeptał do łysego mężczyzny, nie chcąc, aby Indianie ich usłyszeli. – Pomyśl logicznie, jeżeli to zatrzymamy...

– Nie ma odwrotu. Tak trzeba – uciął doktor i objął księgi mocniej.

– Muna zrób coś. – Taylor odwrócił się do dziewczyny, ale ta nawet na niego nie spojrzała. Jeden z tubylców pchnął Taylora widząc, że się odwraca.

Zbliżali się do najstarszych z plemienia czekających na nich pośrodku placu. Mimo iż wyglądali jak rdzenni amerykanie, część chatek nie przypominała indiańskich. Białe ściany zabite blachą, kojarzyły się bardziej z afrykańskimi wioskami. Niebo nad nimi zmieniło barwę na ciemno-granatowe. Powiał wiatr, targnął dżunglą, zakotłował nią. Korony większych drzew zatrzęsły się, poleciała kurzawa liści i piachu. Powietrze zrobiło się rześkie, niosło za sobą zapach amazońskiej roślinności.

Zatrzymali się kilka kroków przed starcami. Łysy trzymał brodę w górze, jednak nie pokusił się o kontakt wzrokowy z gospodarzami. Byli wysocy, a ich ciała były pomarszczone i suche, twarze mieli podłużne z szerokimi nosami i szczękami. Długie czarne włosy z widoczną siwizną sięgały im do pasa, a przez czoła zawiązane białe materiały z czerwonymi znakami, wyrysowanymi pośrodku. Dwa białe pióra ułożone były w dół za uszami. Beżowy materiał, zarzucony na ramiona, obszyty wiszącym sznurkiem, tańczącym na wietrze. Zdobienia na klatkach piersiowych z białych piór nie dało się nie zauważyć ani nie usłyszeć.

Mężczyzna w golfie wolno zdjął torbę z ramienia i przekazał ją jednemu z Indian. Następnie cofnął się, stojąc przodem do najstarszych. Taylor został wypchnięty przed nich i naśladując zachowanie doktora, również unikał kontaktu wzrokowego. Zerkał jedynie spod byka, zmieszany tym, jak się przyglądają jemu aktualnemu ciału. Ten niższy, który nie trzymał ksiąg, złapał twarz Emmy i uniósł wyżej, a ich spojrzenia się teraz spotkały.

Oczy miał blade, ale oczywistym było, że widzi doskonale. Jego wzrok był na nim zbyt skupiony. Na jego bogatej w zmarszczki twarzy znać było trud i ciężar życia, a minę miał trupią, pozbawioną jakichkolwiek emocji. Jakby witała go sama śmierć. Czuł jego suchą, twardą i zużytą skórę na dłoni. Puścił Taylora. Stary Indianin kiwnął głową, a ci ruszyli. Znów szarpnięty sznurem omal się nie przewrócił. Rozumiał przekaz, by się im nie przyglądać. Ciekawość jednak wzięła górę. Odwrócił się i zobaczył, że Muna została. Pięści miała zaciśnięte, a twarz zmarszczoną ze strachu. Patrzyła pod nogi, wyglądała jak zbity pies. Coś do niej mówili, ale nie był w stanie nic usłyszeć. Nagle wyższy zdzielił ją z otwartej ręki w twarz, a ta nie zareagowała, słuchała pokornie dalszego kazania, po czym oberwała od drugiego.

Czy to tutaj? Czy to jest miejsce, w którym wszyscy mają się czuć bezpiecznie, o którym mówiłaś Muna? – zastanawiał się Taylor.

* * *

Dwa miesiące wcześniej

Patrzył w dół na swoje stopy, jak stawiały krok za krokiem. Próbował różnych sposobów, by je kłaść, lekko, silnie, nawet nimi suwać. Cokolwiek, byle nakarmić swą ciekawość i zmusić Umbrę do wydania choć minimalnego dźwięku uderzanych o asfalt podeszew. Bez rezultatu. Krwiste słońce na horyzoncie raziło po oczach. Po tylu razach odwiedzania tego miejsca, odnosił wrażenie, że te zaczynały się przyzwyczajać. Trzydzieści cztery sekundy, tyle wynosił rekord patrzenia w tarcze światła bez odwrócenia głowy. Dziewczyna w białej sukience i czarnej skórzanej kurtce szła przed nim i prowadziła do nieznanego mu miejsca. Odwrócił się, aby jeszcze raz spojrzeć na oddalające się więzienie.

Na szczerym polu nie było żadnego cienia, więc mógł się czuć bezpiecznie. Z biegiem czasu w tym świecie odnosił wrażenie, że powietrze już mu tak bardzo nie przeszkadzało. Temperatura była wysoka, ale nie pocił się, to był jedyny pozytyw. Nie lubił kontaktu z ludźmi, samotność mu odpowiadała, choć za ciszą nie przepadał. Chcąc się czegoś dowiedzieć, musiał zagaić rozmowę. Podbiegł do dziewczyny i wyrównał z nią kroku. Ta spojrzała na niego i uśmiechnęła się pod nosem. Nie odwzajemnił się, zaczesał jedynie długie włosy za ucho. Tajemnicza dziewczyna pomogła mu w najtrudniejszych momentach w szpitalu. Gdy ratował swojego młodszego brata ze szponów Umbry i psychopaty Philipa.

Przetarł dłonie o spodnie. Myśl o rozmowie ściskała mu żołądek. Widział jak zerkała na jego wytatuowane ręce, płomienie ciągnące się od nadgarstka, aż do łokci, poprzeplatane z cieniami o srebrnych oczach. Podążył za jej wzrokiem i od razu mina mu zrzedła, bo wciąż nie mógł przyzwyczaić się do pomarańczowych więziennych ciuchów. Z wszystkich, jakie nosił przez całe życie, musiał umrzeć akurat w tych łachach. Westchnął.

– Mam na imię Muna – powiedziała, idąc dalej, jak gdyby nigdy nic.

Popatrzył na nią, zdziwiony.

– Tak długo się zbierałeś, żeby zagadać, że postanowiłam ci to ułatwić – uśmiechnęła się ciepło.

– Ja jestem Taylor.

– Wiem. Obserwuję cię już od dawna.

– Skoro tak, to dlaczego nie uprzedziłaś mnie przed tym czymś? – Wskazał palcem na więzienie, nie kryjąc zirytowania. – Gdybyś mi powiedziała, może udałoby mi się ocalić ciało. Teraz... teraz...

– Jesteś uwięziony tu na zawsze. – Spoważniała. – Chyba, że znajdziesz inną powłokę.

– Za kogo ty mnie masz? Mam kogoś obrabować z ciała? – oburzył się. – Nigdy nie upadnę tak nisko.

Zamilkli. Fakt, że Muna od razu zaczęła akurat ten temat, sprawił, że nabrał dystansu. Nigdy nie ufał obcym, a że nie posiadał znajomych, nie ufał nikomu.

– Powiedziałam coś nie tak? – spytała, widząc, że spuścił wzrok.

Pokręcił głową przecząco, ale wzroku nie uniósł.

– Nie musimy o tym rozmawiać, jeżeli nie chcesz.

– Nie chcę – odparł niemal od razu.

– W porządku.

W jej głosie było zdziwienie i nie uszło to uwadze Taylora, jednak był przyzwyczajony do dziwnych spojrzeń i głupich tekstów rzucanych przez innych. Wrócili do cichego jak Umbra marszu.

Taylor wędrując wzrokiem po polanie zauważył mężczyznę leżącego w wysokiej trawie. Nieznajomy leżał skulony w embrionalnej pozie. Był to duch, który w pewnej chwili uniósł głowę, łapiąc z nim kontakt wzrokowy. Taylor spotykał już wcześniej duchy, jednak ten był inny, nie miał ogłupiałego wyrazu twarzy, zdawał się być świadomy. I najwyraźniej z wzajemnością, patrząc teraz po jego reakcji. Nagle zmienił pozycję na czworaka. Wyglądał jak przyczajony drapieżnik.

Nie zwalniał, trzymał tempo narzucone przez Indiankę, co chwila zerkając na dziwnego ducha. Wyglądało na to, że sam duch nie miał zamiaru stracić Taylora z oczu, wychylając głowę coraz wyżej znad trawy.

– Boisz się go? – spytała.

– Nie, po prostu... – Taylor odwrócił wzrok. – Mniejsza z tym.

– O tym też nie chcesz rozmawiać?

– Chcę porozmawiać o tym, dokąd mnie prowadzisz – rzucił niemiło.

Szukała słów.

– Droga będzie długa, ale warta wysiłku. Jest miejsce, gdzie żyją tacy, jak my, gdzie pomaga się innym wędrowcom zrozumieć sytuację oraz uczy ich jak się nie bać tego świata. Ludzie o numerologii pozwalającej im na sięganie poza to, co dziś objęte jest ludzkim rozumem. Wspieramy się nawzajem, tak jak ja wsparłam ciebie i twojego brata. Są też wyjątki, które żerują na nieświadomych. Jednego już spotkałeś. Nie pracował sam, takich jak on jest więcej...

– Gdzie jest to miejsce? – przerwał jej. – Jak się nazywa?

– Wszystko ci opowiem, gdy przyjdzie na to odpowiednia chwila – uśmiechnęła się, lecz oczy nie szły w parze z ustami. – Najpierw skupmy się na tym, co przed nami.

Taylor odwrócił się i zobaczył, że ducha już nie było w trawie, leżał teraz na brzuchu na skraju jezdni. Chłopak nie czuł się komfortowo, że ten nadzwyczaj się nim interesuje. Wracając wzrokiem przed siebie zauważył, że znajduje się na linii wejścia do lasu, przez który prowadziła droga. Zatrzymał się przed ścianą cienia rzucanego przez drzewa. Na dziewczynie zdawało się to nie robić żadnego wrażenia – weszła w mrok bez zawahania.

– Czekaj! – krzyknął. – Nie możemy tamtędy iść! Za dużo cienia!

Muna odwróciła się, rzucając zadziornym uśmiechem. Szła dalej.

– Chodź, Taylor, najwyższy czas porzucić strach.

Dziewczyna zniknęła w czerni lasu. Chłopak czuł, jak przerażenie mrozi mu krew w żyłach. Dla niego wejście tam było jak samobójstwo.

– Strach to nie to samo co zdrowy rozsądek! – zawołał, ale nie otrzymał odpowiedzi. – Muna!

Omijać ciemne punkty było pierwszą zasadą w Umbrze. To nie jest miejsce dla ludzi, a ci, którzy tu mieszkają nie lubią obcych.

Tajemniczy duch o rudych włosach był jeszcze bliżej, siedział na lewym pośladku podpierając się rękoma, w bezruchu, wyglądał jakby miał niedowład nóg. Zbliżał się do niego jak czający się kot, skracał dystans wtedy, gdy Taylor nie patrzył. Spojrzał raz jeszcze na ścieżkę prowadzącą przez las.

Nie mając wyjścia, Taylor ostatecznie ruszył za dziewczyną w białej sukni.

* * *

Teraz

To jest to miejsce, o którym mówiłaś Muna? – zastanawiał się Taylor, widząc jak dygoce ze strachu przed starymi Indianami. Podszedł do nich chudy mężczyzna, ubrany w krótkie spodenki i luźną, lnianą koszulę. Pomimo odzienia, pasował do tego plemienia. Taylor miał wrażenie, że już go gdzieś wcześniej widział. Facet powiedział coś do ucha wyższemu starcowi, po czym wraz z drugim Indianinem bez słowa ruszyli w stronę ogromnego tipi. Stali teraz we dwójkę i jak tamci się oddalili, ten w koszuli przytulił Munę.

– Harmin, przecież wszystko jest gotowe, wypełniłam swoje zadanie – starała się zachować pewność siebie. – Cel trafił do nas przed czasem.

– Nie ty przyjdzie decydować o wynik tej misja.

– Tak, ale...

– Ten człowieka nie trafił tutaj dzięki ciebie – wszedł jej w słowo. – Zgubiłaś go i naraziłaś misja na niepowodzenie. Poza tym jesteśmy spóźnieni. To musieć zacząć się o wiele wcześniej, a on dopiero dotarł do wioska. Szaman wszystko mi opowiedzieć. Spotkasz się z wódz, on zadecyduje o twój los.

Harmin odwrócił się i zaczął oddalać.

– O moim losie? Znam swój los! – krzyknęła, wyraźnie rozczarowana. – Urodziłam się, aby go spełnić właśnie dzisiaj! Robiłam, co mi kazano, całe swoje życie poświęciłam szkoląc się i przygotowując, by sprostać temu jednemu zadaniu! Nie możecie mi tego odebrać! Co z moją rodziną? Robiłam to dla nich. Teraz okryją się hańbą, wiesz, co wódz robi z takimi. Proszę, Harmin, musisz mi pomóc.

Złapała go za ramię i odwróciła do siebie siłą. Ten jednak spojrzał na nią ze złością i zrzucił z siebie jej rękę.

– Przepraszam – spuściła głowę. – Ale musisz zrozumieć...

– My, ludzie Wan Wan od pierwsza założyciela nasza plemienia testujemy swoje potomstwo. Szkolimy je, by było gotowa na ten wielki dzień. Wódz Tarhe wybrał ciebie. – stanął tuż przed nią – Przeciętna, bez wyróżniającego się talent, bądź umiejętność. Wyróżniałaś się niespotykanym oddaniem sprawa. Nie było osoba, która nie była zaskoczona ta decyzja. Plotki krążą, że twój ojciec zasiadający blisko wódz miał wpływ na wybór właśnie ciebie. Muna, wiesz, że nie jesteś mi obojętna i cieszę się z twojego powrót, ale znam cię. Twoje oddanie nie jest motywowane dobro plemienia, a prywatna poglądami i wysokim ego. Próbujesz udowodnić, że być kimś, kim nigdy nie będziesz. Teraz wódz przejrzała na oczy i zostaniesz potraktowana tak jak pozostali, bez przywilej.

– Tarhe wskazał osobę, a ja ją dostarczyłam. Na czas – fuknęła ostentacyjnie, zarzucając plecak na ramię.

– Muna, musisz zaakceptować prawda. – Chciał ją złapać za dłoń, ale ta cofnęła rękę. – Wyraziłem tylko moja zdanie. To wszystko.

– Najlepsze w twoim zdaniu jest to, że ono nie ma znaczenia.

Odwróciła się i odeszła. Harmin patrzył na nią jeszcze przez chwilę, po czym ruszył śladem starych Indian. Muna nie czuła smutku ani przykrości. Była wściekła, chciano odebrać jej coś, czemu poświęciła całe swe życie. Spojrzała na wielki namiot wyłaniający się na końcu wioski. W jej oczach stanęły łzy. Nie potrafiła pogodzić się z faktem, że nigdy w życiu nie panowała nad swoim losem. Że o jej przyszłości zawsze decydował ktoś inny, najpierw rodzice, potem szamani, następnie wódz. Wściekła strąciła garnki stojące na drewnianej beczce, które z hukiem runęły na twardą ziemię, odganiając chmarę robaków. Jeden z miedzianych talerzy, turlając się, dogonił odchodzących przybyszy i uderzył o kostkę dziewczyny, w ciele której był duch Taylora. Spojrzeli po sobie. Odniosła wrażenie, że oboje w tym samym momencie wrócili do tego samego wspomnienia. Do momentu, który był początkiem wężyka wydarzeń, przez które oboje skończyli tutaj.

* * *

Sześć tygodni wcześniej

– Do tej pory inni decydowali o twoim losie – oznajmiła Muna. – Musisz nauczyć się sam dokonywać własnych wyborów, Taylor. Twoja matka wysłała cię do zakładu psychiatrycznego, Philip do Umbry. Psycholog namówił cię do ucieczki, a brat do powrotu. Nie możesz aż tak polegać na innych. Ludzie myślą tylko o własnym dobru, zwłaszcza w dzisiejszych realiach.

Idąc asfaltową drogą rozmawiali szczerze. Taylor ostatni raz otworzył się tak lata temu przed Carlem. Miał wrażenie, jakby znajdowali się w świecie cienia długie lata, mimo to słońce wciąż było w tym samym miejscu. Nie musiał odwracać już oczu, gdy na nie patrzył. Nie pozwalało jednak zobaczyć tego, co leżało na horyzoncie. Usłyszał nagle jakiś dźwięk, a to nie było częste w świecie cienia. Droga prowadziła w górę, na ulicy stały opuszczone samochody, po których ciągnęły się wszędobylskie korzenie. Szedł w kierunku skarpy i mijając osobówkę poczuł intensywny, kwaskowaty zapach. Karoseria pojazdu nagrzewana była tutejszym słońcem, przez co maź, jaką była pokryta parowała.

– Co robisz? – spytała dziewczyna.

– Coś słyszałem.

Chłopak stanął na skarpie i zasłonił dłońmi słońce wędrując wzrokiem, ile się dało. Jego oczom ukazała się czarna jak smoła ściana wody, pędząca na nich niczym tsunami. Ogarnęło go przerażenie. W napierającej wodzie było mnóstwo upiorów.

– Muna, uciekaj! – wrzasnął i ruszył ku niej. – do auta! Wsiadaj do auta!Potężna fala uderzyła o górę, wielkim chluśnięciem przysłaniając słońce. Taylor otworzył drzwi samochodu. Muna złapała go w pasie i odciągnęła od wraku.

– Co robisz!? Utoniemy! – krzyczał, szarpiąc się.

– Tu nic nie ma!

Drogę znów spowijała pomarańczowa poświata. Wszystko umilkło.

– Ja... – wymamrotał.

– W porządku?

– Chyba tak... tak...

Muna ruszyła dalej. Taylor kucnął, przetarł twarz dłonią. Dopiero wtedy zauważył, że w środku auta, do którego chciał wsiąść czaił się upiór. Gęsty dym spowijał środek, a w nim widział parę srebrnych ślepi przyglądających mu się. Nie chciał nawet myśleć, co by się stało, gdyby tam wsiadł. Odwrócił się na ciągnącą się w dół drogę, duch o rudych włosach nadal tam był, czaił się za jednym z samochodów w oddali. Patrzył.

– Już dobrze. Nikogo tam nie ma – usłyszał głos dziewczyny.

– To wyglądało tak prawdziwie. – wstał. – Myślałem, że...

Złapał się za głowę, następnie poprawił opadające na twarz kosmyki włosów. Podszedł ostrożnie do skarpy i wychylił się. Widząc, że to były tylko halucynacje wrócił na środek jezdni. Nie rozumiał co się stało.

– Pospieszmy się – ponaglała Muna.

– Po co!? – odparł zdenerwowany. – dokąd my właściwie idziemy!? Nie wiem czy tam w ogóle dotrę. Nie widzisz, że tracę głowę!? Jest coraz gorzej, Muna. Oczywiście, że ich tam nie ma, w końcu cała skała jest pokryta światłem. Normalnie bym to widział, ale nie teraz. Co się dzieje? Staje się taki jak oni, prawda? To się zaczyna teraz dziać.

Taylor kucnął pod skałą i oparł się o nią plecami, chcąc się uspokoić. Ciężkie powietrze tego miejsca nie pozwalało na swobodne oddychanie, co potęgowało uczucie paniki. Złapał się za spodnie i zacisnął palce chcąc uspokoić trzęsące się dłonie. Muna klęknęła tuż przed nim.

– Bardzo dobrze ci idzie – powiedziała spokojnie.

– Dobrze? dobrze!? Ślepa jesteś!? – Wskazał na auto, do którego omal nie wsiadł.

– Mnie szło o wiele gorzej, gdy po raz pierwszy zostałam na dłużej w Umbrze. Umysł traci siebie, gdy jesteśmy tu zbyt długo. By nie zwariować trzeba od czasu do czasu wskoczyć w ciało, dać umysłowi poukładać rzeczywistość od nowa. Wtedy wszystko wraca do normy. Spróbuj, będziesz mógł kontynuować podróż.

– Mówiłem ci już. Nie ukradnę nikomu ciała. – sapał i kaszlał – Wolę stać się jednym z nich.

– Mam lepszy pomysł. – złapała go za dłoń – Moje ciało jest już niedaleko. Pożyczę ci je na moment. Poprawi ci się i mi je oddasz. Co ty na to? Ufam ci, że wrócisz.

Odwrócił wzrok. Muna wstała i poklepała go po ramieniu. Poszli razem, a dziewczyna skierowała się w stronę w ciemnego lasu.

– Nie, nie, nie, nie – pokręcił głową – umawialiśmy się, żadnych lasów – warknął.

– A gdzie mam zostawiać puste ciało młodej dziewczyny? Na przystanku? Żeby zabrała go karetka? Ciało leży oparte o ten pień – wskazała palcem. – Tylko nie siedź tam zbyt długo. Czas nas goni.

– Dalej nie powiedziałaś, dokąd się tak śpieszymy.

– Chcesz to ciało czy nie?

Ostatecznie wszedł do lasu. Oparł się o pień i spojrzał na dziewczynę. Bardziej niż cienia, bał się stać jednym z nich. Nie miał innego wyjścia.

– Jak ty to robisz, że przy takich odległościach srebrna nić łącząca ducha z ciałem się nie zrywa? – spytał.

– Kiedyś cię nauczę – uśmiechnęła się. – No dalej. – Oddam – powiedział.

Przytaknęła jedynie, widząc jak niepewnie wygląda. Zamknął oczy. Ziąb i głód było pierwszym, co poczuł po drugiej stronie. Świeże powietrze zdawało się ciąć płuca, jakby połknął garść żyletek. Delektował się tym światem, nie mając pojęcia jak bardzo za nim tęsknił. Brał głębokie wdechy rozwierając płuca do granic. Nigdy wcześniej nie był świadomy tego, że czyste powietrze ma smak. Ani nie zastanawiał się jak wspaniałym uczuciem jest chłodny wiatr na rozgrzanym ciele. Muna żyła, jej ciało było do tego przyzwyczajone, ale dla jego ducha i umysłu miało to znaczenie. Spojrzał na ciemne, nocne, czyste niebo. Bez bólu i z satysfakcją, nieobecność cholernej ogromnej i wycelowanej wprost w jego oczy lampy, imitującej w Umbrze słońce, przynosiło ulgę. Zaburczało mu w brzuchu.

– Tak, ja też tęskniłem.

Zaśmiał się do siebie. Podniósł się z wilgotnej ziemi i rozejrzał. Zaczął strzepywać kawałki patyków i liści przyklejonych do rąk i tułowia. Wyszedł z lasu. Całe życie unikał ludzi, ale teraz pragnął kogoś zobaczyć, kogoś, kto nie jest duchem czy upiorem.

Zobaczył przejeżdżający autobus. Był wypełniony ludźmi. Pierwsze, o czym pomyślał, to że pojedzie zobaczyć brata, ale przecież nie był w swoim ciele. W dodatku te, którym teraz dysponował musiał rychło zwrócić.

Obserwował ruch na drodze. Za skarpą nie było niczego poza gęstym lasem. Wolnym krokiem zaczął wracać i dostrzegł leżący niedaleko plecak skryty pod krzakiem. Zajrzał do środka. Wyciągnął kilka starych kartek i kości, słoiczki z dziwnymi substancjami. Wypadło też zdjęcie. Ujrzał na nim Munę siedzącą obok chudego człowieka, odzianego w ciuchy indiańskie, wymalowanego i z czaszką położoną jak czapka na jego głowie. Lewe oko miał ślepe, a twarz wypełniały blizny. Muna siedziała obok niego przytulona. W tle dostrzegł malowidła wilka oraz ciemnych istot ze srebrnymi oczami. Zaczął przeglądać resztę zawartości i odnalazł notatnik.

Tej nocy Taylor zrozumiał, że intencje Muny nie były czyste. Ziarno niepewności zasiało się w jego głowie i kwitło podlewane faktami, znalezionymi w notatniku Indianki.

* * *

Teraz

– Przekonaj go! – krzyknęła Muna. Patrzyła przekrwionymi ze złości oczami, włosy kleiły się jej do twarzy. Emocje nie miały ujścia, hamowane strachem przed konsekwencjami, gdyby posunęła się za daleko.

– Moje dziecko, byłaś wybrana do tego zadania przez człowieka, ale jak widać duchy naszych przodków nie podzielały jego decyzji. Twoje miejsce zajmie inna. Dla ciebie pozostanie zadanie, które musisz dopiero odkryć i które przyniesie ci ukojenie. Wszyscy stąpamy po tym świecie, ponieważ mamy do wypełnienia swój obowiązek.

– Jaki!? Co mam teraz zrobić!?

Szaman stał odwrócony do niej tyłem. Zajęty przygotowywaniem potrzebnych mu składników oddzielonych i starannie ułożonych w misach, na drewnianym stole.

– Być może już to zrobiłaś. Jedni przeznaczeni są do czynów wielkich i trwających przez całe życie, inni podejmują się podróży na koniec świata, na najwyższą górę, po to, by strącić kamyk, który za kilka lat poskutkuje lawiną, a ta zasypie drogę, zatrzymując tym czyjeś działania. Kogoś, kto motywuje się strasznymi ambicjami. A ten dodatkowy czas pozwoli mu ochłonąć, namyśleć się raz jeszcze i zmienić zdanie. Być może ty swój kamyk już ruszyłaś.

Mówiąc to podał jej misę z gorącym wywarem.

– Pij. To ostudzi twe nerwy.

– Nie chcę twoich ziół. Chcę pozycji, jaka mi się należy za powierzone mi zadanie.

Szaman spojrzał na nią jednym okiem. Odziany był w ciemną skórzaną narzutę, zdobioną malowidłami i obszytymi, ozdobnymi kamieniami. Zarzucony na głowę kaptur zasłaniał jego twarz. Na wysokości bicepsa miał przepaskę z jednym wystającym piórem.

– Jesteś zwykłym tchórzem.

– Charakter masz po matce, nikt ci tego nie odbierze. – odłożył naczynie – Skieruj złość na mnie, jeżeli to ci ulży. Ale oszczędź ją innym, nie w tym ważnym dla nas dniu.

Wtedy do środka weszli dwaj Indianie w asyście Taylora, a kostki wiszące nad wejściem do namiotu, stuknęły o siebie, witając gości. Szaman wyprosił ją gestem ręki, Muna parsknęła i mijając się z Taylorem w ciele Emmy spojrzała mu w oczy z nienawiścią.

Został przewrócony przez Indian na ziemię, a następnie przywiązany do dwóch ciężkich belek. Po czym tubylcy bez słowa opuścili namiot. Wnętrze wypełnione było kośćmi i fiolkami, dym z kadzideł unosił się, wypełniając swą wonią każdy zakamarek tipi. Szaman zdjął opatrunek z dziewczęcej głowy i sięgnął po garść patyków, których czubki tliły się gęstym, białym dymem. Przybliżył je do każdej z kończyn i do czubka głowy.

– Ja cię znam – rzekł Taylor. – Widziałem cię na zdjęciach Muny. – i ja ciebie znam.

Indianin wstał i głęboko wciągnął nosem dym, jaki unosił się nad Taylorem. Następnie otworzył oczy.

– Właścicielka tego ciała wciąż błądzi po świecie Umbry.

Taylor nie odpowiedział, nie chciał poruszać tego tematu. Szaman odłożył patyki, prócz jednego grubszego, którego przyłożył go do dziurki w nosie Emmy.

– Co robisz?

Taylor uciekł głową, ale szaman złapał go sztywno za szczękę po czym wsunął patyk w lewe nozdrze, drugą ręką wypchnął złamany nos w stronę środka twarzy. Chrupnęło, oczy zalało łzami, a Taylor krzyknął z bólu. Szaman wyciągnął zakrwawione drewienko i cofnął głowę, patrząc zadowolony na prosty, nastawiony nos.

– Gdy kość się zrośnie, nie będzie śladu po złamaniu.

Odparł szaman i odłożył patyk, Taylor splunął napływającą z nosa, świeżą krwią.

– Nie masz nic do powiedzenia? Nie chcesz o nic zapytać? – wtrącił Indianin przerywając ciszę.

– Po co? Wszystko już wiem – odparł bez emocji.

– Uczymy się całe życie i umieramy jako głupce, ty natomiast twierdzisz, że wszystko wiesz.

– Wiem, że to, co tutaj robicie, jest złe. Moje słowa niczego nie zmienią, jesteście jak koń z klapkami na oczach, wasza wiara w przeznaczenie jest niezłomna. Po co więc się trudzić? Róbcie, co macie zrobić i miejmy to już za sobą.

– W przeznaczenie nie wierzą tylko ci, którzy nie rozumieją jego mocy. Można przed nim uciec, ale wtedy życie staje się bezcelowe, nie odczuwasz niczego innego poza pustką, która nie odstępuje cię na krok. Jest z tobą, gdy jesz i gdy śpisz. Wiedząc to – szaman zbliżył się i spojrzał na wytatuowaną wilczą łapę na szyi Emmy – wciąż nie wierzysz?

Mężczyzna wysypał zawartość jednej z mis na dłoń i sypnął nad głowę dziewczyny. Lekki ciemny pył upadł na nią wolno, a Indianin usiadł przed nim, na podłodze wyścielonej skórą bizona i zaczął rozkładać kolejne przedmioty. Świecę, nić, monetę, czarną szmatę oraz wilczy kieł.

– Czas ewoluuje – podjął szeptem. – dochodzi do takiego punktu, gdzie odnawia się ponownie. Jak doba, gdy planeta robi pełny obrót kończąc stary dzień i zaczynając nowy. Pierwszym z tych etapów jest czas oczyszczenia, następnie przychodzi czas odnowy. Ludzie nie wiedzą jak blisko ich jesteśmy.

– Ludzie? – parsknął – Mówisz o wszystkich, którzy nie myślą jak wy?

– Tak. – Indianin sięgnął po kolejną misę. – Oni zapomnieli instrukcji, które mówią o tym, jak żyć na ziemi, która, jak wszystko, ma swoje zasady. Ślepota na te reguły doprowadziła nas do momentu, gdzie ludzka niezdolność do życia na ziemi w sposób duchowy staje się skrzyżowaniem wielkiego problemu. Jest to nasza wiara, wiara plemienia Wan Wan, mówiąca, że jeśli nie jesteś duchowo połączony z ziemią, to nie zrozumiesz, jak żyć na ziemi w sposób, jakiego ona wymaga. – Zamoczył palce w misce i zaczął malować po ciele dziewczyny. – Ale ty rozumiesz.

Taylor starał się szarpać, przeszkadzać, ale więzy były spięte tak mocno, że nie było możliwości się ruszyć. Szaman kontynuował:

– Wszystko jest duchowe. Wszystko ma swojego ducha. Wszystko zostało stworzone przez jednego stworzyciela. Nosił on przez tysiąclecia wiele imion, zależnie od miejsca na ziemi, czasu czy potrzeby, z jaką był przez ludzi przedstawiany. My nazwaliśmy go Konkachila, praojciec.

– Dlatego to robicie? By czcić kolejnego boga?

Taylor odsunął głowę, unikając kontaktu z palcami szamana. Po kilku unikach Indianin złapał go za twarz. Mocno i zdecydowanie. Następnie zaczął malować jej skórę. Ich twarze były blisko siebie, Taylor czuł smród wydobywający się z ust starego szamana. Z takiej odległości mógł się przyjrzeć gęstym bliznom na jego twarzy. Kaptur, zarzucony na jego głowę, dobrze je do tej pory maskował.

– My jesteśmy na ziemi tylko kilka zim, a potem przechodzimy do świata duchowego. On jest bardziej prawdziwy niż większość z nas wierzy. Świat duchowy jest wszystkim. Powietrze i woda są święte. Nasze dNA jest zrobione z tego samego dNA, co drzewa. Drzewo oddycha tym, co my wydychamy, a my oddychamy tym, co drzewo wydycha. Więc mamy wspólne przeznaczenie razem z drzewem, tak jak mamy wspólne przeznaczenie razem ze światem duchowym. Wszyscy pochodzimy z ziemi. – Położył wszystkie te przygotowane przedmioty jeden na drugim, na górę ułożył staranie przypaloną garść patyków i od razu przykrył je czarną szmatką. Taylor widział jedynie wężyki białego dymu uciekającego do góry. – Kiedy ziemia, woda i atmosfera jest zdeprawowana, wtedy to powoduje własną reakcję. Domaga się działania. Dla nas nie jest to czymś negatywnym, świadomość, że staną się wielkie zmiany. To nie jest negatywne, to jest ewolucja. Nic nie pozostaje takie samo. I jeżeli spojrzymy na to jak na ewolucję, to już nadszedł ten czas. To nie tak, że to jest koniec. To jest jak życie, nie ma końca dla życia.

Szaman zamknął oczy i ułożył dłonie na czarnej szmatce, po czym powiedział coś pod nosem, powtarzając to trzy razy. Gdy uniósł powieki, oczy były białe jak mleko. Po chwili krzyknął i uniósł czarną szmatkę, buchnął spod niej biały dym wydobywając z siebie intensywny, niemal palący nozdrza zapach. Świat przed nim zatańczył, obraz się rozmazał, a spięcia na ciele zmiękczały. Ciało Emmy zawisło na trzymających ją sznurach.

– Życie, Taylor, domaga się od nas tego, co się dziś wydarzy. Jesteśmy mu to winni... Zasnął.

* * *

Dwa tygodnie wcześniej

– Długo się jeszcze będziesz ociągał? – rzuciła, zmęczona sytuacją, Muna. – Co się dzieje? Nie masz siły?

Chłopak, widząc jej niezadowolenie, przyspieszył kroku, odwracając się ukradkiem za siebie. Nie odpowiedział, ale dziewczyna widziała, że jest zamyślony. W tym tempie ryzyko nie dotarcia w wyznaczone miejsce na czas się podnosiło, a droga była jeszcze długa. Idąc przez świat cienia musieli całą trasę pokonać pieszo, nie było skrótów czy transportu.

– Dobrze – powiedziała i usiadła na środku jezdni. Taylor zatrzymał się przed nią, a ona klepnęła asfalt otwartą dłonią zapraszająco. Zajął miejsce naprzeciwko niej, ale nie był na niej skupiony. Ciągle patrzył za siebie. Zaczesał włosy do tyłu i zacisnął pięści.

– Rozumiem, że nie jesteś typem osoby, która lubi się dzielić swoimi emocjami, ale przez moment udało nam się rozmawiać. Teraz znowu się nie odzywasz i ledwo dotrzymujesz mi kroku. Tak nie może być. Musimy to pchnąć w jakąś stronę.

Milczał, więc kontynuowała:

– Czego się wstydzisz? Przecież nie ma tu nikogo poza nami.

– On jest.

Taylor wskazał palcem na ducha mężczyzny, który podążał za nimi, od momentu spotkania go leżącego w wysokiej trawie. Kucał teraz na skraju jezdni, przytulony do wystającego korzenia. Gapił się na Taylora.

– Tym się tak przejmujesz? – zaśmiała się – Przecież jest niegroźny. Zabłąkana dusza, która zapewne idzie za nami tylko dlatego, że pierwszy raz, odkąd trafił do Umbry, widzi ludzi. Sposób, w jaki się zachowuje oraz porusza wskazuje tylko na jedno. Tłumaczyłam ci to już.

Taylor uniósł brwi, zaciekawiony, domagając się kontynuacji. Muna nie zamierzała karcić jego ciekawości.

– Wskazuje na to, że ludzie, którzy tu trafiają po pewnym czasie tracą siebie.

Przytaknął, drapiąc się po wytatuowanej koronie na odsłoniętym torsie.

– On sam zapewne nie wie po co za nami idzie. Jego dni są policzone, a czeka go los straszny. Gdyż albo jego instynkty nakazujące trzymania się z dala od ciemnych punktów utrzymają go w świetle na tyle długo, aż sam stanie się upiorem, albo wejdzie do cienia zbyt szybko i zostanie przez upiory zżarty. Jak gazela przez krokodyla. Ten tutaj – kiwnęła głową na wciąż wpatrującego się w Taylora ducha, po czym rzuciła w niego kamieniem, ale on nawet nie mrugnął – skończy jako pożywienie dla tego świata. Jego los nie będzie się różnił od losu biednej gazeli, która jak i on, jest niewinna.

Siedzieli przez chwilę wpatrzeni w niego, oboje bez słowa.

– Nie jest groźny – dodała Muna. – Możemy ruszać dalej?

Wstała i poprawiła ubranie. Taylor siedział jednak w swoim miejscu.

– Co znowu? – zaczęła tracić cierpliwość – No wyrzuć to z siebie wreszcie.

– Przechodziłem do tego świata tyle razy, że już nie potrafię zliczyć. – wtrącił, jakby mówił do siebie – Były to różne podróże, jedne przypadkowe, polegające na tym, by po prostu wrócić, kolejne zwiadowcze, a jeszcze inne w konkretnym celu. Mimo iż się od siebie różniły, zawsze była jedna zasada, aby nie wchodzić w ciemne punkty. Tego, co się w nich czai nie trzeba przedstawiać nikomu, kto choćby kojarzył słowo Umbra.

– Zadaj w końcu pytanie – przerwała podenerwowana.

– Zauważyłem, że odkąd idę z tobą, wkraczamy w ciemne punkty, chodzimy w cieniu pokonując całe lasy i poza jednym osobnikiem w samochodzie, nie widziałem do tej pory żadnego upiora. – spojrzał jej w oczy – Sama powiedziałaś, to jest jak gazela i krokodyl. Więc moje pytanie brzmi, kto jest krokodylem?

W swoim życiu spotkał wiele osób, którzy starali się wmówić mu swoją prawdę. Nauczył się, że gesty, słowa i ludzie potrafią kłamać. To, co zawsze będzie z nami szczere, to oczy po zadaniu właściwego pytania. Jej oczy mówiły mu teraz wszystko. Nie była już niewinną, niosącą pomoc dziewczyną. Widział teraz drapieżcę, kogoś, kto sięga po swoje bez względu na konsekwencje. Widział krokodyla.

– Nie bądź śmieszny. Idziemy.

Taylor wstał, ale nie ruszył się z miejsca. Muna wsparła go w krytycznych chwilach, gdy ratował brata z Umbry. Wtedy odbierał to jak akt dobroci, heroiczny czyn z chęci czynienia dobra. Teraz był pewien, że robiła to, ponieważ potrzebowała go żywego. Nie wiedział tylko, po co. A co, jeżeli potrzebował pomocy właśnie dlatego, że tam była? Na znalezionym zdjęciu z Indianinem, na belkach w tle wyrysowane były znaki. Identyczne do tych, które Noah rysował na latarce, a widniejące słowa do tych, które kazał mu śpiewać, gdy przygotowywał się na wtargnięcie do Horyzontu. Zdawał sobie sprawę, że Umbra może wpływać na jego negatywne myśli, ale gdy miał złe przeczucia wobec czegoś bądź kogoś, to najczęściej były one trafne.

– Nie wyjaśniłaś mi również, dokąd idziemy. Ani czego ode mnie oczekujesz, jak już tam dotrzemy.

Niemal krzyknął, chciał być pewny, że go słyszy. Zatrzymała się. Wtedy oboje usłyszeli długie i głośne wycie. Jak syrena ostrzegająca przed niebezpieczeństwem. Taylor zakrył uszy. Po chwili dźwięk ustał.

– Co to, do cholery, było!? – spytał, masując uszy.

Muna patrzyła w niebo, na jej twarzy widać było zaniepokojenie.

– Posłuchaj Taylor, nasz czas się kończy. Zbliża się dzień, na który czekaliśmy bardzo, bardzo długo. Dzięki temu możemy zakończyć działania takich ludzi, jak Philip. Nikt już nie musi cierpieć, nikt już nie będzie musiał borykać się z tym – wskazała na świat dookoła niej – ale potrzebuję twojej pomocy. Tylko tyle mogę ci powiedzieć. Musisz zdecydować teraz. Idziesz ze mną? Czy zostajesz z nim?

Wskazała palcem na ducha, który wciąż jak skamieniały siedział przy drzewie. Taylor spojrzał na niego po raz ostatni, po czym jego wzrok wrócił do Muny.

Podjął decyzję.

ROZDZIAŁ 9

Ta kurtka

– Zgubiliśmy się!?

Przepite gardło Igora zwróciło uwagę wielu pobliskich zwierząt. Na swojej drodze spotkali małe gryzonie pędzące w zaroślach, robactwo pełzające po drzewie, kilka razy trafili na małpy. Gatunki różniły się od siebie, ale cechą wspólną było to, że podążali w tym samym kierunku. One nie przemieszczały się ot tak, one uciekały jak najdalej od wioski Wan Wan. Jedynie kameleon, wędrujący przez gałąź zatrzymał się, by jednym okiem spojrzeć w dół, skąd dochodził dźwięk, a drugim bacznie obserwował pająka spuszczającego się po swojej sieci. Zielony kręgowiec puścił gałąź, którą obwiązał ogonem dla asekuracji przed upadkiem. Zgiął chudą łapę i sięgnął w przód, lecz tuż przed gałęzią cofnął odnóże. Wykonywał niepewne ruchy to w przód, to w tył, jakby nie był pewny czy ma polować czy nie.

– Pojebany jakiś – skomentował, Igor przyglądając mu się. – Max, jesteście do siebie podobni! Tak samo niezdecydowani.

Zaciągnął rozporek i wyszedł z zarośli. Max patrzył na mapę, starając się odnaleźć najlepszą drogę.

– Czego tam dalej patrzysz? Mówiłem ci, że to tędy. – Igor wskazał ręką w prawo.

– Nie wiem jak mama z tobą wytrzymała, nic dziwnego, że piła – odparował chłopak.

– Też byś pił, gdybyś miał takich synów.

Max odwrócił głowę, trzymając emocję na wodzy. Za każdym razem, gdy odpyskiwał Igorowi, ten odbijał piłeczkę z jeszcze gorszym tekstem. Kłótnia była ostatnią rzeczą, jaką teraz potrzebowali. Było późno.

Las ciemniał, a do północy zostało około pięciu godzin. – Wioska jest gdzieś przy tej rzece – rzekł Max.

– Jasne, że przy rzece, w końcu wszyscy muszą pić.

Gdy te słowa opuściły gardło Igora, otworzył oczy szeroko, jakby go olśniło. Otworzył swój plecak i wyciągnął z niego kolejne piwo, co spotkało się z karcącym spojrzeniem chłopaka.

– Dużo się tu pocę. Ty lepiej szukaj drogi!

– Mam podzielność uwagi. – Max wrócił do mapy – Próbuję skumać jak obejść tę górę, bo o ile wioska jest tam...

– Wioski tam nie ma, tłumaczę ci. – Igor otworzył nagrzaną puszkę.

– Skąd to niby wiesz?

Mężczyzna wskazał palcem na ciemniejące niebo, na którym w oddali zobaczyli skupisko ciężkich, czarnych chmur, kotłujących się w kręgu. Max odłożył mapę i patrzył jak w tęcze.

– Zaczęło się – powiedział cicho pod nosem. – Zaczęło się! Szybko!

Max złożył mapę i zarzucił plecak na ramię. W klatce piersiowej poczuł chłód z bojaźni przed tym, że dotrą za późno, by uratować brata.

– Teraz ci się spieszy? Z przewodnikiem byłoby szybciej. – Igorowi zaciął się zamek w plecaku – Pamiętaj, że musimy zdobyć księgę, ten samolot kosztował fortunę, muszę odzyskać te pieniądze.

– Przecież bilety opłaciliśmy z pieniędzy Carla – mruknął pod nosem mijając go – i myślałem, że jesteś tu dla Philipa.

– No tak – wymamrotał mężczyzna i ruszyli naprzód.

Szarpnięciem zapiął plecak do końca i poszedł tuż za chłopcem biorąc łyk piwa. Z odchyloną głową wpadł na zgarbionego Maxa, przechodzącego pod niskimi gałęziami. Igor omal go nie przewrócił. Chłopca otrzepało aż zbladł, panicznie bał się węży. Gęste zarośla czy nisko wiszące gałęzie, gdzie gady mogły się przyczaić były dla niego równie przerażające, co cienie w Umbrze.

– Masz dziesięć lat, a dalej boisz się węży? – wyśmiał go Igor.

– Prawie trzynaście, i tak, dalej boję się węży – odpowiedział i zaśmiał się w głos.

– Co?

– Zawsze byłeś wredny i nieobecny, ale akurat to, że boję się węży jakoś pamiętasz.

– Posłuchaj, to, że twoją mamę i mnie coś łączyło, nie znaczy wcale, że miałem być od razu tatą. Na to się nie pisałem. – dało się zauważyć. Dalej szli w ciszy. Nie było widać niczego poza gęstą ścianą roślin i drzew. To szaleństwo, martwił się Max, coraz bardziej wątpiąc w swoje przeczucie i plan. Wiedział, że Carl by tej wyprawy nie aprobował. Nie mógł jednak pokazać po sobie, że wątpi, chciał być silny dla Sary. Odwrócił się by zobaczyć, jak jej idzie, ale jej tam nie było. Zatrzymał się.

– Gdzie Sara? – spytał. Igor wzruszył tylko ramionami, po czym go ominął. Max cofnął się. Był wyraźnie przejęty.

– Nie widziałeś jej? – rzucił, a w jego głosie pobrzmiewała panika. – Szła za tobą.

– A co ja, gołąb? Żebym miał oczy na uszach? Może ona jedyna ma trochę oleju w głowie i zawróciła – zaśmiał się do siebie i pociągnął piwa.

Max zaczął chaotycznie krążyć po terenie, rozglądając się i coraz bardziej denerwując. Skanował też wzrokiem każdy listek, doszukując się gadów, a w pewnej chwili kątem oka zauważył ją. Stała kilkanaście metrów dalej. Chłopiec szedł wolno przez gąszcz zieleniny, potykając się o nierówności.

– Sara, co robisz? Nie tędy.

Dziewczyna stała przodem do dużego drzewa, kilka centymetrów od pnia. Nie odezwała się, trwała w bezruchu, a z tamtego miejsca unosił się dziwny odgłos pękania. Serce podeszło mu pod gardło. Sara nie od teraz zachowywała się dziwnie. Miała chwile, w których wydawała się nie być sobą.

– Dobrze się czujesz? – spytał drżącym głosem – To ja, Max.

Wiatr ustąpił i przestał schładzać skórę, w sekundzie zrobiło się jeszcze goręcej. Nie wiedział czy była to sprawka pogody czy sytuacji, w jakiej się znaleźli. Larwy były wszędzie. Zakrywały roślinność dookoła dziewczynki, zaczęły wychodzić mu na buta, ale strzepnął je od razu z krzykiem obrzydzenia. Miejsce zamieniało się w koszmar. Stał w bagnie, wśród smrodu padliny, z odczuciem jakby coś po nim łaziło. Wyciągnął po nią rękę. Wtedy się odwróciła i oboje się przestraszyli. Max omal nie przewrócił się na zebrane skupisko robaków.

– Max!? Co ty robisz!? Co to jest!? – Sara złapała go za dłoń i doskoczyła do niego. Pomógł jej wyjść z zarośli i otrzepać z robaków, które ich oblepiły. Patrzył na nią strwożony.

– Co się stało? – głos mu drżał. – Czemu tam stałaś?

– Ja?

– A niby kto?

– To ty tam byłeś, nie odzywałeś się i wyglądałeś jakbyś potrzebował pomocy. – rozejrzała się – Gdzie Igor?

Chłopak patrzył na nią w otępieniu. Mimo iż sytuacja była opanowana, jego serce nie zwalniało. Uśmiechnął się w końcu dla pozoru.

– Czeka na nas z przodu. Znaleźliśmy wioskę, ale to kawałek stąd, musimy biec.

– Okay. Tylko nie zostawaj więcej z tyłu.

Sara ruszyła przodem, a gdy przechodziła obok niego, zauważył poranione i brudne palce dziewczynki. Odwrócił się i zobaczył, że kora drzewa, przed którym stała była zdrapana do miazgi drzewnej i poplamiona krwią. Pod drzewem mieliło się wszelakie robactwo, jakby miały ucztę na padlinie. Spojrzał na ciemne chmury. Mdliło go. Taylor, jak ty dałeś sobie z tym wszystkim radę sam przez te lata? – zastanawiał się. Przełknął ślinę i wrócił na ścieżkę. Po chwili dotarli do Igora, który siedział na pniu i grzebał w czymś patykiem.

– No jesteście w końcu – burknął i rzucił kij za siebie. – Nie za młodzi jesteście na wędrówki w krzaki?

Żart rozbawił tylko jego. Minęli go bez słowa, mężczyzna rzucił okiem na koronę wyszytą na plecach dżinsowej kurtki Maxa.

– Zdjąłbyś wreszcie tę kurtkę. Pomijam fakt, jak bardzo jej nie znoszę. Gotujesz się pewnie.

– Daj mi już spokój – odparł.

– On ma rację – wtrąciła Sara. – Możesz ją zawiązać wokół pasa, jeżeli nie chcesz się z nią rozstawać.

Kurtka miała dla niego ogromne znaczenie, dodawała mu pewności siebie, mimo to pogoda go dobijała – to nie były warunki na takie odzienie. Zrobił jak zaproponowała.

– Proszę, proszę, jeszcze nie jesteście małżeństwem, a już dajesz sobą rządzić... jasna cholera! – krzyknął nagle – Co ci się stało w palce!? – Igor wskazał na brudne i pokrwawione dłonie Sary.

Ta spojrzała na nie zaskoczona.

– Nie wiem. – Zdawała się być równie zaskoczona.

– Dziwne, nie bolą mnie.

Na moment zapadła niezręczna cisza, którą przerwało stado pokrakujących ptaków, lecących w przeciwnym kierunku do wioski.

– Niedaleko jest rzeka, tam obmyjemy ci dłonie. Póki co staraj się nimi niczego nie dotykać – powiedział Max.

Przytaknęła. Zebrali się bez gadania i ruszyli dalej.

Droga do rzeki nie była trudna, pokonali ją sprawnie i szybko. Mieli wrażenie, jakby kierowali się tam wydeptaną już ścieżką, co Max uważał za dobry znak. Skoro zabierano tutaj turystów to znaczy, że przewodnicy musieli mieć wyznaczone szlaki. Miał cichą nadzieję, że ten był jednym z nich. Wyciągając batona z plecaka zaproponował jednego Sarze, ale ta pokiwała głową przecząco.

Usłyszeli szum wody i poczuli na skórze chłodniejsze powietrze. Chwilę potem za ścianą zieleni zobaczyli rzekę ze skromnym brzegiem. Zeskoczyli na dół. Pachniało mokrymi kamieniami. Rzeka wychodziła zza zakrętu po prawej i nikła za drzewami na lewo. Przypominając odwrócone „U”. Max ucieszył się na widok czystej wody. Jego zapas już się kończył, a on sam czuł, że potrzebuje się schłodzić. Pogoda dawała w kość.

Wszedł do rzeki. Ławica ryb rozproszyła się, spłoszona. Ochlapał twarz, napił się z dłoni, po czym zaczął napełniać butelki.

Sara stanęła obok niego i zanurzyła dłonie. Obmyła rany.

– Boli? – spytał.

– Nie wiem. Nic nie czuję, jakbym ich nie miała. Dziwne, prawda?

– Prawda. A jak ty się czujesz? Tak ogólnie?

– Na początku bardzo się przejmowałam i stresowałam ostatnimi zdarzeniami, ale teraz – poruszyła ramionami – zmartwienie minęło, jestem spokojna. Stało się to, co się stało i już. Trzeba żyć dalej.

– Ale... – wrócił wzrokiem na bąbelki powietrza wylatujące z zanurzonej butelki – Nadal chcesz ocalić swoją przyjaciółkę? dalej ci na niej zależy?

– Tak. Chyba tak.

– Chyba? – spytał pod nosem. Nie był pewien czy nie słyszała, czy po prostu zdecydowała go zlekceważyć. Wyprostował się i zakręcił butelkę, po czym wsadził ją do plecaka. Widział jak Igor z miną męczennika patrzy na chowające się już słońce.

– Nie ma czasu na odpoczynek, napełnijcie butelki i ruszajmy. Igor, napij się! – zawołał Max. Igor uniósł swój wypełniony alkoholem plecak i wskazał na niego palcem, uśmiechnięty.

– No tak – westchnął. – Mam nadzieję, że zdążymy dotrzeć do wioski, zanim się upije i zaśnie. Nie sądziłem też, że tak szybko zaczną rytuał.

Sara, jak tylko usłyszała te słowa, odwróciła się i szybkim krokiem ruszyła przez rzekę, nie zważając na ubrania i buty. Max z Igorem popatrzyli po sobie, po czym wzruszając ramionami poszli w jej ślady. Igor przechodził ostrożnie, jakby kroczył po śliskim lodzie. Max lekkimi skokami pobiegł za dziewczyną, która właśnie wchodziła w linię lasu.

– Sara, zaczekaj na nas! – krzyknął.

Wyszedł z wody, po czym odwrócił się, by zobaczyć, jak idzie Igorowi. Wtedy coś zauważył. W miejscu, gdzie Sara przemywała dłonie, widział ryby unoszące się tuż pod powierzchnią. Brzuchami do góry.

Przełknął głośno ślinę. Gdy się odwrócił, aby iść dalej, dostrzegł ją stojącą za drzewami. Patrzyła na niego wzrokiem, który nie pasował do tak młodej dziewczyny. Wzrokiem należącym do kogoś nie z tego świata. Sprawa stała się właśnie o wiele poważniejsza niż mogło się zdawać.

Czas mijał wraz z upadającym słońcem. Miejscami biegli, ale zazwyczaj dżungla nie dawała im takiej swobody. Drogę oświetlali telefonami o niskim już poziomie baterii. Max biegł pierwszy, sam się dziwił, że trzymał się jeszcze na nogach. Dziewczyna biegła za nim, co go stresowało. Nie wiedzieli nawet jak daleko do osady.

Czuł ją za sobą, czuł jak go dogania. Spokojnie obejrzał się za siebie i uderzył podbiciem o coś, co wystawało z ziemi. Runął na brzuch, turlając się. Gdy się podniósł zauważył, że nie ma w dłoni telefonu. Zaczął go szukać w zaroślach.

– Jak... nie masz... siły... to powiedz, a nie... udawaj... Igor sapał z otwartą gębą, opierając się o kolana.

– Poświećcie mi, nic nie widzę – powiedział zestresowany chłopiec, szukając komórki.

– Bateria mi padła – odpowiedziała Sara.

– Ja nie mam telefonu – dodał Igor.

– Jak możesz nie mieć telefonu w dzisiejszych czasach!?

– A dzwoniłeś do mnie kiedyś?

Max ze złości uderzył ręką w ziemię, po czym urwał duży liść i cisnął nim w powietrze wrzeszcząc przy tym jak szympans. Padł na tyłek i złapał się za głowę.

– Nie wiemy, którędy iść. Jest za ciemno, by czytać z mapy, nie pamiętam nawet, która jest godzina – mówił przez zaciśnięte gardło, bezsilność wchłaniała go jak gąbka. – Nie wiem, co robić. Noah by wiedział... Carl miał rację, powinienem był odpuścić.

Max pękł, rozwiązał dżinsową kurtkę z pasa i zarzucił ją na głowę. Następnie zasłonił twarz dłońmi i pierwszy raz od dłuższego czasu uronił łzy. Nie były to jedynie łzy smutku, lecz również złości. Wszyscy wiedzą, że życie jest trudne, że co krok rzuca nam kłody pod nogi. Nie miał pretensji, doskonale zdawał sobie sprawę, że nie zawsze będzie z górki. Ale dlaczego musiało być tak brutalne?

Na ten widok nawet Igor przestał głupio komentować. Poprawił plecak i usiadł na pniu powalonego drzewa. Westchnął.

– Musimy iść dalej – rzuciła Sara, lecz Max nie wyciągnął głowy spod kurtki.

– Chwila przerwy – oznajmił sucho Igor i zaczął przygotowywać sobie miejsce pod drzewem.

– Chyba żartujesz? – oburzyła się Sara – Musimy iść dalej.

– A widzisz żebym żartował?

Była wyraźnie wściekła.

– Max, wstawaj – warknęła.

– Bo jak nie to co? – Igor zerknął na nią spode łba. – Zabijesz nas z tego powodu?

Skrzywił się, po czym rzucił zdenerwowany.

– Wpieprzyliście mnie w to bagno przez swoje głupie pomysły! Nie wiecie, gdzie jesteśmy, nie wiecie nawet czy dobrze idziemy. Mówiłem, żeby wziąć przewodnika, ale nie... bo się w wiosce dowiedzą, że idziemy! No i, kurwa, brawo, osiągnęliśmy swój cel, teraz się już nigdy nie dowiedzą, bo nigdy tam nie dojdziemy! – Oparł się o drzewo i sięgnął po jedną z ostatnich puszek. – Więc chociaż raz mnie, kurwa, posłuchajcie i usiądźcie na chwilę.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Spojrzała tylko na niego zimnymi, obcymi oczyma. Chwilę później szturchnęła Maxa, który wyłaniając głowę spod kurtki zobaczył, że ta podaje mu telefon, który mu wypadł. Chłopak przetarł mokre policzki i widząc, że bateria jest na wyczerpaniu, uklęknął, po czym w pośpiechu wyciągnął z plecaka mapę, rozłożył ją na wilgotnej ziemi i zaczął jeździć po niej palcem.

Wtedy telefon padł i czerń zalała mapę. Od razu zdał sobie sprawę, że nie zerknął też na godzinę. Fuknął załamany. Może po prostu nie mógł pomóc bratu? Czas na to, co planowali mieli do północy. Max nie mógł odpędzić się od myśli, czym mogło to być. Niektóre kultury rozpoczynały od poderżnięcia gardła składanemu w ofierze. Miał tylko nadzieję, że jego brat nie był im potrzebny do rozlania krwi.

Widział, że Sara bez słowa podeszła do kolejnego drzewa i kucnęła przed nim. Schował mapę do plecaka.

– Nie chcesz się zdrzemnąć? – spytał – Igor już śpi, za chwilę was obudzę i dalej pójdziemy wedle przeczucia. Nic innego nam nie zostało, a ta noc będzie długa. Odpocznij.

– Niedługo wszyscy odpoczniemy. W końcu nikt z nas nie przeżyje tej nocy.

Słysząc to, żółć podeszła mu do gardła i z trudem przełknął ślinę.

– Nie mów tak. Obiecałem, że się tobą zaopiekuję, nic ci nie będzie.

Zobaczył jak z lekkim uśmiechem i szeroko otwartymi oczami grzebie poranionymi dłońmi w ziemi. Jakby chciała coś odkopać.

– Jesteś bardzo miły. Ciebie mi będzie szkoda najbardziej – powiedziała i na moment uśmiechnęła się szerzej. Max widział, że rany na dłoniach sięgały już nadgarstków. Obserwował ją, odkąd wyszli z rzeki, niczego nie dotykała. Jakby rany same się powiększały.

Usiadł pod pobliskim drzewem sprawdzając najpierw czy nie ma na nim węży, choć w ciemności za wiele nie było widać. Sara nadal grzebała w glebie. Zamknął oczy, lecz po chwili je otworzył, słysząc odgłosy w krzakach niedaleko. Szybko zorientował się, że to na szczęście tylko jakiś gryzoń.

Max uspokoił oddech i zamknął oczy. Grawitacja osłabła, ból przetartej skóry na stopach wraz z poczuciem głodu, ustąpiły.

Otworzył oczy widząc pokryty pomarańczowym światłem las w bezruchu, jak namalowany. Dżungla nie wydawała żadnych dźwięków. Dopiero teraz uzmysłowił sobie, jak naprawdę potrafiła być głośna. Cienie pokrywały większość terenu mrokiem. Niebo nad miejscem, w którym się zatrzymali nie było przysłonięte, więc nie panowały tam egipskie ciemności.

Zobaczył Sarę. Kucała przed drzewem i grzebała w ziemi.

Odwrócił wzrok w stronę Igora, ale jego tam nie było. W pobliżu nie widział też upiorów. Podniósł się wolno i ostrożnie. Kontrolowanym tempem zaczął zbliżać się do nastolatki. Jak to możliwe, żeby osoba była jednocześnie tam i tutaj. Coś ją jednak różniło od Sary, jaką znał. Ciało tej, na którą teraz patrzył było pokryte ciemną barwą i ranami, takimi samymi, jak dłonie w świecie materialnym, jakby została zwęglona żywcem. Włosy miała tłuste i potargane. Przerażała go, wyglądała jak wyciągnięta z horroru.

Wtedy nagle dotarło do niego, że prawdziwym problemem jest Igor. Dopóki go nie spotkali, dziewczynka zachowywała się normalnie. Dlaczego wcześniej na to nie wpadł?

Igor. To on był tu wiodącym problemem.

Max odwrócił się i spojrzał w miejsce, gdzie spał mężczyzna. Tu, w Umbrze, nie był w stanie agresywnie wyrzucić jego ducha z ciała. Musiałby przejść przez Horyzont. W świecie materialnym miał przy sobie długi nóż, który pomagał im przedzierać się przez dżunglę.

Max zaczął obmyślać plan poderżnięcia Igorowi gardła podczas snu. W tym samym czasie wracał do miejsca, gdzie leżało jego ciało. Jedno głębokie i pewne cięcie zakończy destrukcyjny wpływ Igora na życie innych. On, Taylor, ich mama, a teraz Sara. To musiało się skończyć – był zdeterminowany.

Dotarł do miejsca, gdzie zostawił swoje ciało.

– Wypieprzaj z mojej głowy! – krzyknął i odwrócił się do Sary. Dziewczyna nie zmieniła pozycji i nie przerywała czynności. Natomiast tuż nad nią widać było cień. Był to ten sam, który podążał za nią od samego początku, ten który szeptał innym do ucha, tak jak teraz robił to Maxowi. Pomimo iż wszedł do Umbry właśnie dla niej, to, co się z nią teraz działo przestało mieć dla niego znaczenie. Wciąż słyszał szepty, upiór namawiał go do zamordowania Igora.

– Czego ty od niej chcesz!? – Max szedł ku niemu pewnym krokiem. – Masz ją zostawić w spokoju! dziewczyna błyskawicznie wstała i wykonując dziwnie szarpane ruchy, ruszyła w jego stronę. Cień wciąż usilnie trzymał się jej ciała. Ciemny punkt lasu rozciągał się w kierunku, w jakim szła Sara, dając możliwość swobodnego poruszania się temu upiorowi.

Max nigdy nie widział czegoś takiego. Cienie rzucane przez drzewa rozlewały się jak woda. Ogarnęło go skrajne przerażenie, przejmujące do szpiku kości, jakby szła na niego sama śmierć. Piski upiorów uniosły się gdzieś niedaleko.

Wabiła ich w to miejsce.

Zgniłe oczy dziewczyny należały do kogoś innego, podobnie jak wyraz twarzy, jakim go obdarowywała. To było odzwierciedlenie czystego zła.

Dzieliło ich od siebie już tylko kilka kroków.

Rozglądał się panicznie, widząc jak mrok zalewał najmniejszą widoczność czyniąc otoczenie intensywnie czarne, jakby znaleźli się w zamkniętym pokoju bez okien. Drogę do ciała miał odciętą, choć było to niedaleko, to wciąż było zbyt niebezpieczne. Bał się, ale nie miał zamiaru tak po prostu stać i czekać na swój koniec.

– Kim jesteś? – zebrał w sobie odwagę, by zapytać.

– Co zrobiłeś z Sarą?

Nie odpowiedziała, zatrzymała się tuż przed nim.

– Gdzie ją zostawiłeś? W domu Carla? W parku? Odpowiedz.

– Jest tutaj – usłyszał starczy głos, jakby kogoś na łożu śmierci.

– To nie... – przełknął ślinę. – To nieprawda, to nie ona.

– Czyjego ducha widzisz?

Max stał skołowany. Widział, oczywiście, Sarę, ale to nie była ona, był tego pewien.

– Już tu są – dodał duch, odwracając głowę w bok, a Max został pociągnięty w tył, jakby spuszczony ze sprężyny i wpadł w punkt, gdzie leżało jego ciało.

Wybudził się gwałtownie i zobaczył stojących nad sobą dwóch Indian z dzidami zakończonymi ostrzami. Te ostrza trzymali tuż przy jego gardle. Krzyczeli coś w niezrozumiałym dla niego języku.

Sara stała w tym samym miejscu, gdzie jej okropna dusza w Umbrze. Patrzyła na Maxa równie przeszywająco, jak w świecie cienia. Przy niej stał jeden z tubylców, w tej samej bojowej pozie, ale ona zdawała się mieć tę sytuację kompletnie gdzieś. Zapadła noc, okolicę oświetlały jedynie pochodnie trzymane przez Indian.

Max czuł, że powinien coś powiedzieć, ale nie miał pojęcia co. Na hasło jednego z tubylców, podnieśli go i przyprowadzili do jedynego, który nie trzymał w rękach broni.

– Jesteśmy tylko turystami, zgubiliśmy się... Indianin z długim kucykiem i wygolonymi do skóry bokami, wyciągnął szybko nóż i przyłożył mu go do szyi. Max zamknął oczy i zatrzymał powietrze w ustach. Drżał, czując jak strach wbił mu w trzewia szponiaste palce i szarpnął. W myślach błagał o litość, czując ostre i zimne ostrze na swoim ciepłym gardle. Indianin zabrał nóż, a chłopiec otworzył oczy i wypuścił głośno powietrze dysząc, łzy popłynęły mu po policzkach samoistnie. Był pewien, że zginie. Lider grupy schował ostrze i kiwnął głową na śpiącego wciąż Igora. Jeden z nich trącił go w łydkę, a ten przebudził się i gdy zobaczył tubylców, zerwał się na nogi.

– Spierdalać! Spierdalać! – wrzasnął jakby każda z tych komend była celowana do Maxa i Sary z osobna. Po czym wydał z siebie głośny i piskliwy dźwięk niczym zarzynana antylopa, wystawiając daleko język, co musiało mieć na celu wystraszenie przeciwników. Ci jedynie spojrzeli po sobie w pełnym spokoju, odrobinę zdziwieni.

Igor wyskoczył spod drzewa i zaczął uciekać w głąb dżungli, unosząc wysoko kolana, by się o nic nie potknąć. Ku zdziwieniu Maxa nikt za nim nie pobiegł. Jeden z Indian poprawił dzidę łapiąc ją w prawą rękę i uniósł nad głowę. Robiąc krok w przód cisnął ją w ciemny punkt pomiędzy drzewami, powietrze zaświstało cięte przez rozpędzone ostrze. Hałas łamanych gałęzi i przeraźliwy krzyk był wystarczającym świadectwem tego, że broń trafiła cel. Chwilę później przytargali go z powrotem i cisnęli na ziemię. Lewa noga pokryta była krwią – dzida wbiła się mocno w tył uda.

Łowca szybkim ruchem wyciągnął ostrze z nogi rannego. Chlusnęła krew. Drugi tubylec sprawnie zatamował ranę, owijając wokół uda szmatę. Pijak oparł czoło o ziemię, leżąc na lewym boku. Wydawał z siebie ciche jęki.

– Puśćcie mnie, proszę, ja nie znam tych dzieciaków. – Uniósł głowę z błagającą miną i dostrzegł jak jeden z tubylców wyciąga piwo z jego plecaka, sprawdzając ekwipunek. – Ej! Zostaw to! łgarstwo Igora przerwała pięść mierzona wprost w jego szczękę. Poczuł w gardle krew, którą obficie po chwili splunął. Wsparł się na łokciu, złapał za kamień wielkości pomarańczy i cisnął nim w tego, który go uderzył.

Indianin nie musiał robić uniku, ponieważ Igor chybił. Reszta dobiegła szybko i zaczęli go kopać. Indianie przerzucili go na brzuch by związać mu ręce i nogi. Szarpał się wydając z siebie wrzaski.

Tubylec pilnujący Maxa również zaczął go unieruchamiać, ten jednak nie stawiał oporu. Długie pale wsunięto między dłonie i stopy Igora, po czym dwóch z nich zarzuciło sobie pal na ramiona. Wyglądali teraz jak wiszące świnie, gotowe na ruszt. Pozostałych trzech szło do Sary z już przygotowanymi sznurami.

Dziewczyna stała w bez ruchu, nie spuszczając wzroku z Maxa. Kącik jej ust uniósł się w delikatnym uśmiechu, następnie zemdlała. Indianie złapali ją w locie i położyli, po czym, tak jak pozostałej dwójce, związali ręce i nogi.

* * *

Wioska okazała się być niedaleko od miejsca, w którym zostali napadnięci. Pomimo beznadziejnej sytuacji, w jakiej się znaleźli, Max czuł ulgę, że jednak udało im się dotrzeć na miejsce. Chłopak podciągnął się na rękach i zaczął obserwować miejsce, które było opustoszałe, nie było nikogo poza nimi. W powietrzu wisiał odór czegoś dziwnego, czegoś sztucznego, jakby niedaleko wylano jakieś chemikalia.

Gdy weszli między chatki uniósł się głośny wrzask. Nie był to jednak wrzask bólu czy strachu, a wyzwisk pod adresem wchodzących do wioski.

Maxa i Igora położyli twardo na nagrzaną od słońca ziemię. Kije zostały usunięte, ale wciąż mieli związane kończyny. Sara była nieprzytomna. Wisiała bezwładnie. Ją natomiast odkładali delikatnie, wręcz z troską. Igor zbierał się wolno, wyglądał na mocno osłabionego, skórę miał bladą, a usta sine. Szmata, którą owinięte miał udo zabarwiła na bordowo, tak jak i spodnie dookoła niej. Stracił sporo krwi.

– Musicie mu pomóc, on się wykrwawi... – odezwał się Max zmartwiony jego stanem, ale w odpowiedzi otrzymał jedynie zamach dzidą skierowaną ku niemu. Schylił głowę, przestraszony. Na horyzoncie pojawił się stary Indianin. Gnał w ich stronę zaskakująco szybko, jak na swój wiek. Zatrzymał się tuż przed nimi, krzycząc i wymachując rękoma. Wskazywał na ogromny namiot, który było widać zza kolejnej linii domków. Nie umknęło to uwadze Maxa, który wytężył wzrok na ogromne tipi sięgające nad drzewa w oddali. Materiał namiotu oblewał pomarańczowy blask ognia, nieco jakby przygaszonego, ale nigdzie nie widział płomieni. Dym wydobywający się gęsto przez otwór w czubku tipi, jakby zamarł w powietrzu, zawisł nieruchomo, tworząc kłębię ciężkich chmur. Tą samą, którą widzieli idąc przez dżunglę.

Tam musi być Taylor, pomyślał chłopak. Krzyki ustały, a stary Indianin podszedł do Maxa w asyście młodszego, który pojawił się jak spod ziemi. Kucnęli przed nim. Młodszy, w lnianej koszuli, tłumaczył.

– Ty jesteś tego sprawca – stwierdził Harmin.

– Nie rozumiem? – odparł Max.

– Ta kurtka – wskazał na niego. – Znam ją, wiem kto ta kurtka nosi przed tobą. Dlatego wiem, że to ty jesteś sprawca.

– Znasz Taylora? On tu jest!?

Tamten nie odpowiedział. Odwrócił się do starca i przetłumaczył, po czym ten przemówił. Harmin wrócił do chłopca.

– Moi brat opuścili wioska, bo mówić, że poczuli w środku potrzeba iść tam, gdzie ty i twoi przyjaciel byli. Do mój brat mówił głos. – Położył mu palec na piersiach. – Ty to mówić?

– Głos?

Max zmarszczył brwi, zdezorientowany. Myśli biegały po głowie doszukując się sensu w jego słowach. Wtedy go olśniło, „mówić głos”, chłopiec odruchowo spojrzał na nieprzytomną Sarę. Indianin to zauważył i wyprostował się.

– Aaaaaa, ona – powiedział pod nosem i zaczął iść w kierunku dziewczynki.

– Nie, czekaj! To byłem ja! Przysięg...

Jeden z Indian doskoczył do niego z ostrzem i Max od razu zamilkł, nie prowokując go do dalszych działań. Harmin przetłumaczył starszemu do ucha, a ten krzyknął pewnie wydając polecenie. Pozostali poprawili ją tak, aby starszy mógł się jej przyjrzeć. Harmin podał mu pochodnię, a ten przyłożył ogień do jej twarzy. Lustrował ją uważnie, jakby sprawdzał oryginalność antyku. Odwracał, wąchał, mrużył i otwierał oczy. Wszyscy zgromadzeni przyglądali się jego poczynaniom, stojąc w bez ruchu, gdy ciepłe światło pochodni mrugało na ich twarzach. Z jednej z nich strzeliło świecąc mocniej, a iskry zatańczyły i zgasły nad głowami. Do oczu chłopca dotarł widok zalewającego chatki robactwa, wspinającego się po nich w najciemniejszych punktach.

– Weźcie sobie ją, a mnie wypuśćcie – powiedział przez ból Igor. – Jest młoda, długo będziecie mieli z niej pożytek...

– Zamknij się! – Max wrzasnął do bladego już mężczyzny.

– Nie zamknę się! Nie mam zamiaru umierać ani za ciebie, ani za tę gówniarę! To przez tę kurtkę, ona jest przeklęta. Wszyscy, którzy ją nosili skończyli tragicznie. Jaki ja byłem głupi, na co ja liczyłem?

– Igor nie mów tyle, musisz oszczędzać siły – instruował go chłopiec – nie umrzemy.

– Naprawdę tak myślisz? – Igor parsknął – Naprawdę jesteś tak naiwny? Powiedz mi tylko czy mój brat tu jest? Nie ma go, prawda? Powiedziałeś to tylko po to by mnie wykorzy... Ich kłótnię przerwały głośne krzyki starego Indianina, który odskoczył jak poparzony. Wydał polecenie. Choć nie zrozumieli słów, doskonale wiedzieli, że był to nakaz egzekucji.

Stary Indianin wskazał na dziewczynę i coś powiedział. Jak za sprawą impulsu, uzbrojeni tubylcy ruszyli do działania. Jeden z nich odchylił głowę Igora do tyłu i jednym cięciem rozciął mu gardło. Ciepła krew chlusnęła jak z fontanny, a Igor zaczął pluć i dławić się. Padł na prawy bok i szarpał się, wydając z siebie okropne, stłumione uszkodzonym gardłem wycia, kopiąc piętami ziemię, podczas gdy życie z niego uchodziło.

Kolej była na chłopaka, który przyglądał się całemu zajściu zatrwożony. Indianin sięgnął po niego ręką, ale ten przewrócił się na drugi bok. Napastnik klęknął mu na barku i złapał za włosy, ciągnąc z całej siły do góry, gdy drugą przyłożył ostrze do szyi. Głośny wrzask jednego z Indian sprawił, że wszyscy spojrzeli teraz na Sarę stojącą pomiędzy tubylcami.

Najstarszy Indianin wykrzykiwał wciąż to samo słowo, a dziewczyna stała wyprostowana, patrząc Maxowi w oczy. Sznury kneblujące jej nogi i ręce leżały teraz obok, nie miał pojęcia, kiedy udało się jej rozwiązać. Uśmiechnęła się delikatnie, a wszystkie pochodnie zgasły, jak dmuchnięte mocnym powietrzem, otulając okolicę czernią.

Przyzwyczajone do światła oczy nie rejestrowały żadnego obrazu. Max słyszał tylko wrzaski i krzyki, pękające kości i rozdzieraną skórę. Zwłoki upadały ciężko, a dźwięk uderzanych kijów o twardą ziemię padających bezwładnie brzmiał, jak bicie w bęben.

Wszystko ucichło. Widział, że ktoś do niego podchodzi, przeszukuje ciało Igora i wyciąga z jego kieszeni zapalniczkę. Rozbłysła pochodnia.

Ciepłe światło ognia rozjaśniało twarz zachlapanej krwią dziewczynki, wciąż patrzącej na niego. Ciała Indian leżały na zaschniętej, spragnionej ziemi, pijącej teraz ich krew. Ciała były wyłamane w nieludzkich kształtach, a gardła wytargane na żywca, jeden nie miał oczu, a drugiemu głowa zwisała na skórze.

Makabryczny widok sprawił, że Max zwymiotował. To wyglądało jak pobojowisko po krwiożerczych nadludzkich gorylach, które zrobiły sobie z tych ludzi swoje zabawki. Wstała i spojrzała w dal. Max podążył za jej wzrokiem, na uciekającego starego Indianina.

Nie obracał się za siebie, po prostu biegł. Sara, o ile nią była, nie drgnęła nawet palcem, po prostu przyglądała się jego biegu po życie. Krew z jej rąk spływała po pochodni i skraplała się na ziemię pod nogi Maxa.

Indianin wbiegł na równi z jednym z chatek, gdzie twarda czerń pokrywała sporą część placu. Jak tylko zanurzył się w czerni, czarne dłonie pochwyciły go i w ułamku sekundy wciągnęły w mrok. Bez krzyku, bez krwi, bez śladu. Max widział coś takiego w Umbrze, ale nigdy tutaj.

Kim ona jest? – znów zaświtało mu w głowie to pytanie, gdy ponownie na siebie spojrzeli.

ROZDZIAŁ 10

Pomoc

Tydzień wcześniej

– Zdradzisz mi powód, dla którego cienie nas unikają? – spytał Taylor idąc kilka kroków za Muną. Podróż się dłużyła, nie był pewien jak daleko udało im się zajść. W jego odczuciu spędził w Umbrze już okrągły rok – ten świat zaczynał być dla niego tym naturalnym. Powietrze nie śmierdziało, o głębokich wdechach zdążył już zapomnieć. Jedyną rzeczą, która stawała się coraz gorsza, była syrena. Dłuższa, głośniejsza i bardziej przeszywająca za każdym razem, gdy rozbrzmiewała.

Podążali właśnie drogą wyjazdową z kolejnego miasta, jakie mijali. Oranżowa tarcza na niebie świeciła wprost na nich. Odwrócił się widząc w oddali ducha, który wciąż za nimi szedł. Było jednak kilka rzeczy, które się nie zmieniły. Wyraz twarzy rudego i nieznanego im towarzysza podróży, był bardziej przerażony, zupełnie bez powodu. A mimo to już się nie cofał, gdy Taylor podążał w jego stronę. Chłopak spojrzał na narzucającą coraz szybsze tempo Munę.

– Zdradzisz mi powód, dla którego cienie nas unikają? – powtórzył.

– Tłumaczyłam ci to już osiem razy! – krzyknęła wściekła. – ile jeszcze!? To jakaś głupia zabawa!?

– Tłumaczyłaś mi to już? – zmarszczył czoło zdziwiony. – Nie pamiętam.

– Ehh... to sobie przypomnij.

– Nie możesz mi powiedzieć jeszcze raz?

Złapała się za głowę. Była zniecierpliwiona i wściekła. Wypuściła powietrze z płuc, rozluźniła się i z trudem uspokoiła.

– Powiem, jak do mnie dobiegniesz. Wystarczy, że musimy krzyczeć stojąc obok siebie. Nie chce targać gardła.

Taylor wyrównał z nią kroku. Muna spojrzała na niego uważnie, starając się zrozumieć, co się dzieje. Chłopak fiksował, obawiała się, że Umbra zaczynała przytłaczać jego myśli, w konsekwencji czego zanim dotrą na miejsce chłopak nie będzie sobą. A co za tym idzie, stracą z niego pożytek.

– Znów odpowiadam na twoje pytanie, więc się skoncentruj. – westchnęła – Cienie nas nie unikają, po prostu ich tutaj nie ma. Upiory trzymają się miejsc, skupisk, gdzie najczęściej pojawiają się duchy, by na nich żerować oraz karmić nimi Umbrę. Ciężko zatem ich spotkać na otwartym terenie, dlatego trzymamy się pobocznych dróg, na których ciężko wpaść na kogokolwiek, a co dopiero na upiora. Dlatego ich nie ma. Ty się boisz cieni, a powinieneś skupisk ludzkich. – dziękuję – odpowiedział, idąc dalej zamyślony. Mimo iż Muna zrzucała winę na położenie, on wiedział, że to nie była prawda. Oni przechodzili przez duże, ciemne powierzchnie, jednak ten duch, idący za nimi od więzienia, nie zapędzał się w nie. Jego reakcje dawały świadectwo tego, że rudy widział upiory. Duch nadrabiał drogi, kilkukrotnie go gubili idąc przez zalany czernią teren. Szedł okrężną drogą i zawsze ich doganiał. Taylor ociągał się celowo, by dać mu szansę. Indianka kłamała, a to znaczyło tylko jedno.

– Muna? – zaczął spokojnie.

– Tak?

– Mam prośbę. Zdradzisz mi powód, dla którego cienie...

– Dość tego! – popchnęła go. – Jaja sobie robisz!? Bawi cię to!? Jeszcze raz zadasz mi to pytanie, a przysięgam, że każę im cię rozszarpać! Ah!

Złapała się za włosy, była wściekła i ruszyła dalej jeszcze szybciej, mimo iż Taylor się zatrzymał.

– Komu? – spytał spokojnie.

– Co komu? – odwróciła się z pretensją.

– Powiedziałaś „każę im cię rozszarpać”. Masz na myśli upiory?

Zapadła chwilowa cisza. Muna w ułamku sekundy opanowała emocje, miała świadomość, że powiedziała za dużo. Zbierała myśli, szukała w głowie słów, jakie pomogłyby jej wyjść z tej sytuacji. Taylor spojrzał na ducha, który skrył się za jednym z aut, wyglądając na nich z ukrycia.

– Kim on jest? – zapytał spokojnie wskazując na niego palcem.

– Przecież wiesz, nie zadawaj głupich pytań – odpowiedziała i wróciła do marszu.

– Nigdzie nie idę! Masz natychmiast odpowiedzieć na moje pytania!

Znów przystanęła. Odwróciła się, lecz tym razem nie widział już miłej dziewczyny. Patrzyła na niego poważnym, pełnym groźby wzrokiem.

– Ten tam – kiwnęła głową na ducha – był w szpitalu, kiedy ratowałeś swojego brata. Gdy zamknąłeś upiora, który ścigał cię od lat w Horyzoncie, cienie znajdujące się w placówce na chwilę ci odpuściły, w podzięce, jak rozumiem. Ten był wtedy pół upiorem. Musiał otrzymać jakiś zbiorczy sygnał wobec ciebie. Cienie wysyłają do siebie różne sygnały. Czuje się teraz do ciebie przywiązany. Nie natrafiliśmy na niego przypadkiem. Gdy zamknęli cię w więzieniu, przyszedł pod budynek, położył się i czekał. Wiem, bo sama tak zrobiłam, obserwowałam go z ukrycia. Nie wiem, czy idzie za tobą, bo po prostu sam nie rozumie swojej natury, czy też chce cię zabić i zrobi to, gdy osiągnie dojrzałość jako upiór. Czytałam o tym, ale pierwszy raz widzę taki przypadek.

– Nie lepiej się go pozbyć? – spytał.

– Po co? Gdy na czas dojdziemy na miejsce i rytuał się odbędzie, tacy jak on już nigdy nie będą niepokoić takich jak my. Ani żadnych innych. Dlatego to takie ważne.

– Jaki rytuał? – Zbliżył się do niej.

– Taylor, na tą odpowiedź będziesz musiał poczekać. Nie możemy o tym rozmawiać, przynajmniej ja nie mogę...

Chłopak spojrzał na nią.

– Dziękuję, że na mnie poczekałaś – powiedział pogodnie i ruszył przed siebie. Dziewczyna również ruszyła z miejsca, bacznie mu się przyglądając.

– Nie ma sprawy – odpowiedziała po chwili, nie do końca rozumiejąc, co się stało, skąd ta nagła zmiana nastroju.

– Muna – podjął po kilku krokach, zamyślony. – Zdradzisz mi powód, dla którego cienie nas unikają?

– Taylor, jak ty się czujesz? – zmrużyła oczy podejrzliwie.

– To znaczy?

– Co pamiętasz sprzed kilku minut?

– A co mam pamiętać? Nie robimy nic, poza tym, że idziemy przed siebie. W dodatku przez to cholerne słońce to nawet drogi nie pamiętam. Nic nie widzę. – spojrzał na swoje dłonie – Choć gdy tak myślę... to, może... kiedy...

– Jest gorzej niż myślałam. – przyłożyła dłoń do jego czoła – Nie sądziłam, że będzie postępowało tak szybko. Ale może to ma wpływ...

Zastanawiała się spoglądając w kierunku, skąd ostatni raz docierał odgłos syreny. Złapała go za rękę i pobiegła z nim wzdłuż drogi. Chwilę później wbiegli w kolejną linię lasu. Muna patrząc za siebie zauważyła, że Taylor tym razem wydawał się być obojętny. Zatrzymali się pod jednym z drzew, a dziewczyna pomogła mu usiąść.

– Tutaj leży moje ciało. Przejdź do świata materialnego, musisz wrócić do pełni sił umysłowych. Tylko nie siedź tam zbyt długo, czas wciąż nas goni.

Oparł głowę o pień.

– Taylor skup się, nie odpływaj – szarpnęła go za ramiona. – dasz radę musisz tylko...

Zamknął oczy nie czekając, aż dziewczyna skończy mówić.

Unosząc powieki był już po drugiej stronie. Taylor w ciele Muny wziął głęboki wdech i od razu sięgnął po plecak. Pobiegł w kierunku ulicy, by jak najszybciej oddalić się od miejsca, gdzie znajdował się duch dziewczyny. Jak tylko znalazł się na chodniku, skierował się z powrotem do miasta.

Był środek ciepłego, słonecznego dnia. Szedł chodnikiem wkraczając do małego miasteczka, nie wiedząc nawet gdzie dokładnie jest. Jednak w danym momencie nie to było najważniejsze. Udawanie, że odchodzi od zmysłów zdało egzamin, choć sądził, że dziewczyna nie da się nabrać na taki prosty trik. Zdjął plecak z ramienia i zaczął go przeszukiwać. Mapa, rozsypane małe kosteczki, pióra, fiolki oraz duży notes. Wyciągnął go i zarzucił plecak na ramię.

– Wybacz, Muna, ale drugi raz nie polecę na ładne słowa, gdy widzę, że dzieje się coś nie tak. Mówisz, że upiorów tu nie ma. Zatem dlaczego nie tylko duch za nami idzie? Widzę ich w oddali, widzę pozostawione dymki unoszące się w mroku, a jest ich mnóstwo. Muszę być pewien, że mogę ci ufać.

Chciał, aby to usłyszała, gdy wejdzie znów w swoje ciało. Zaczął przeglądać notes i wypadło z niego kolejne zdjęcie. Podniósł je. Widniała na nim ona, stojąca obok Indianina, w gronie wielu innych osób. W tle widział stojącego łysego doktora w czerwonym golfie, który przeprowadzał eksperymenty na ludziach pod rozkazami Philipa. Muna pracowała dla tych samych ludzi, co oni albo to oni pracowali dla niej. Kilka stron dalej było wklejone jego zdjęcie razem z imieniem i nazwiskiem, żywy oraz data z podpisem „rytuał” zakreślonym w kółku.

Zerknął na telefon, data rytuału wskazywała, że ten ma się odbyć za sześć dni o północy. Kilka stron dalej zobaczył spis ksiąg, opisujących wszystkie oblicza Umbry oraz jej możliwości. Wszystkie były zaznaczone jako zdobyte, poza jedną, której adres był w domu Carla, gdzie mieszkał jego młodszy brat.

Wtedy go olśniło. Philip kazał mu ukryć księgę w bezpiecznym miejscu, gdzie nikt nie mógł domyślić się jej obecności. I takim sposobem ukrył ją u swego psychologa. Po terapii w jego zakładzie psychiatrycznym miał dziury w pamięci z tamtych wydarzeń.

Max był w niebezpieczeństwie.

Kartkując dalej zobaczył ogromną ilość zapisków. Muna notowała większość rzeczy ze swej podróży. Zagłębiając się w ich treść przyspieszyło mu serce, a gardło zacisnęło, jakby chciało go udusić. W najgorszym scenariuszu nie przypuszczał, że sprawa jest tak poważna. Nagle świat przed nim się zaciemnił, a w uszach zapiszczało.

Zrobiło mu się słabo. Upuścił notes, a sam padł na kolana. Piszczenie mieszało się z głosem Muny. Mówiła coś w nieznanym mu języku, jakby nuciła melodię. Jego stan szybko się pogarszał. Upadł na chodnik, a w momencie, gdy uderzył głową o asfalt wszystko ucichło. Świat zalała oranżowa poświata.

Wrócił do Umbry.

Muna musiała znać sposób na wyrzucenie kogoś ze swojego ciała. Gdy uniósł wzrok dostrzegł ducha, który wcześniej szedł za nimi. Stał tuż nad nim i gapił się na niego smutnym wzrokiem. Dziewczyna biegła pomiędzy drzewami, wzdłuż swej srebrnej nici. Wyskoczyła na chodnik i pędziła, ile sił, aż dobiegła do miejsca, gdzie leżało jej ciało. Po Taylorze nie było śladu. Zniknął również duch, który za nimi szedł. Krzyknęła z całej siły, a w odpowiedzi usłyszała wycie syreny w oddali. Nie było więcej czasu. Położyła się na asfalcie i zamknęła oczy.

Budząc się w świecie materialnym, widziała stojących nad sobą dwóch mężczyzn, którzy próbowali ją cucić. Zatrzymali się, przejeżdżając obok, bo widzieli, jak upadła.

– Obudziła się! – krzyknął do drugiego, który dzwonił już na pogotowie – Nic ci nie jest? Zemdlałaś?

– Nie zemdlałam. Odzyskałam swą powłokę z rąk wrogiej, niematerialnej istoty.

Zerwała się na nogi, jak gdyby nigdy nic, a mężczyźni spojrzeli po sobie, zdziwieni. Podniosła swój notes, wrzuciła go do plecaka i zaczęła wracać do lasu.

– Dzięki – rzuciła jeszcze i zniknęła między drzewami. Mężczyźni, zupełnie skołowani tym, co się właśnie stało, wrócili do samochodu.

Muna przeszła kilka metrów dalej i usiadła pod jednym z drzew, oznaczyła mapę i weszła wraz z nią do Umbry. Rozłożyła ją i rzuciła kości, a po wypowiedzeniu regułki, kostka posunęła się po mapie i wskazała jej miejsce, do którego kierował się Taylor. – Mam cię – powiedziała.

* * *

Teraz

Ostry zapach uderzył w nozdrza. Ktoś do niego mówił, ale słyszał niewyraźnie. Wciąż był odurzony, wisiał w półśnie.

Otworzył oczy. Ostrość obrazu zaczynała wracać do normalności, z morza kolorów formowała się postać. A dokładnie dwie, w ogromnych pióropuszach. Ten pierwszy miał o wiele większe pióra ze zdobieniami niebieskich i żółtych pasków. Twarz miał wymalowaną białą i czarną farbą z czerwonymi kropkami, do tego dochodziły ozdobione kośćmi naszyjniki i przepaski na biodrach i ręce. Nie zabrakło mokasynów do kolan z wiszącymi frędzelkami. Drugiego poznał od razu – był nim szaman, u którego zemdlał. Podpierał się o kij stojąc zgarbiony.

– Już nie śpisz – powiedział pierwszy. – dobrze. Nie przeciągajmy, powinniśmy już zaczynać.

– A ty to kto? – spytał Taylor damskim głosem i charknął przez suche gardło, po czym splunął. Niezłośliwie, chciał pozbyć się dziwnego posmaku w ustach. – Gdzie jest Muna?

– Muna. – Szaman wyciągnął misę i uklęknął przed Taylorem, wciąż był ledwo widoczny pod kapturem. – Była dla nas wielką nadzieją, naczyniem, w jakim stworzymy następne pokolenie, które poprowadzi ten świat ku lepszemu dniu. Nasi przodkowie zadecydowali jednak inaczej.

– Wysłaliście młodą dziewczynę na koniec świata, po to, by po powrocie rodziła dla was dzieci?

– Skąd takie nagłe zainteresowanie Muną?

Sam się nad tym zastanawiał. Najwyraźniej obraz bijących ją po twarzy Indian obudził w nim litość i pozwolił coś zrozumieć. Dziewczyna była tylko marionetką, tak jak on, podczas pobytu w zakładzie psychiatrycznym, który prowadził Philip. Mimo iż myślała, że walczy z takimi jak on. Oddała im wszystko, co miała, gotowa dać więcej, a oni na nią splunęli. Było mu jej szkoda.

– Jej przeznaczenie wypełni się zanim księżyc sięgnie najwyżej. A ty, drogi Taylorze, chciałbym, abyś zaczął myśleć o swojej roli, gdyż jest ona kluczowa.

Chłopak rozglądał się, podczas gdy szaman zaczął go malować. Tipi było ogromne. Tuż przy materiale, do wbitych w ziemię pali, byli ludzie, zawieszeni rękami związanymi nad głowami. Wymalowani i ozdobieni w naszyjniki z kośćmi i kamieniami. Nie liczył, ale na oko była ich prawie setka. Każdy z tych nieszczęśników podpięty był do kroplówki z zielonym płynem, to byli ci, których Philip przetrzymywał w szpitalu. Tuż przed przyjazdem policji doktor w czerwonym golfie przetransportował ich w inne miejsce, teraz już wiedział, dokąd. Słyszał dziwaczne, rytmiczne mamrotanie wielu gardeł. Palenisko na środku było masywne, sięgało dwóch metrów. Ogień strzelił, zrobiło się jaśniej, dym uderzył w oczy. Jedni tubylcy zebrani w namiocie grali na bębnach i grzechotkach w szybkim rytmie, pozostali tańczyli i śpiewali. Coś odbiło się światłem, zobaczył cztery lustra obrócone w stronę ognia, postawione dookoła paleniska.

– Co mi zrobicie? – spytał w końcu.

– Philip mówił, że jesteś małomówny – wtrącił ten z największym pióropuszem – a jednak język nie nadąża za nadciągającymi słowami.

– Jak widać obydwu nas okłamał.

– Jak widać – potwierdził tamten skinieniem głowy. – Nic ci nie zrobimy. Jesteś tu, ponieważ to ty musisz coś zrobić dla nas. Mam na imię Tarhe i jestem wodzem tego plemienia. Najstarszym, który zamieszkuje tę ziemię. Założyłem to plemię i prowadziłem je, obroniłem przed białym człowiekiem i teraz... Obronię wszystkich ludzi.

– Założyłeś to plemię? Ty masz około siedemdziesięciu lat. Podbój Ameryki odbył się ponad pięćset lat temu, naucz się liczyć i przestań mi opowiadać bajki.

Tarhe nie odpowiedział. Sięgnął po liść koki, wsadził go sobie do ust, po czym zaczął żuć.

– Puść mnie, myślisz, że toczysz z kimś walkę? Ludzie żyjący w cywilizacji mają was w dupie – ciągnął Taylor. – Niczego wam już nie zabiorą, bo nie macie nic, czego by chcieli. Tracicie tylko czas tocząc wojnę, o istnieniu której druga strona nie ma bladego pojęcia. Możecie mnie zabić, bo mieć mnie nie będziecie.

– Nikt cię nie zabije – rzekł Indianin, następnie powiedział coś do szamana, który przytaknął. – Nie po to cię tutaj sprowadziłem. Potrzebuję czegoś od twojego ducha, ponieważ ciebie już mam.

Wódz odwrócił się i podszedł do paleniska. Dopiero teraz Taylor zauważył, że dookoła ognia wbite były długie kije, na czubku których przyczepiono małe głowy o brązowej, ciemnej skórze. Każda miała długie włosy, zaszyte oczy oraz usta. Na czołach miały przepaski, do których zaczepione były pióra. Każda głowa różniła się dekoracją.

Tarhe otworzył głębokie, oparte na drewnianym stojaku naczynie, a szaman wyciągnął z niej kolejną małą główkę. Odwrócił się widząc, że Taylor mu się przygląda.

– Zastanawiasz się, czym są? – wskazał na pozostałe głowy. – dokładnie tym, co myślisz. Najpierw odcinamy głowę od ciała i gotujemy ją wiele godzin w naczyniu wypełnionym korzeniami roślin. Gdy zmięknie osobiście ściągam z niej skórę, by zaszyć usta oraz oczy i nos. Wtedy wypełniam ją kamieniami. Najtrudniej jest pozbyć się resztek mięsa i tłuszczu. Nie uwierzyłbyś, ile ludzka czaszka skrywa zakamarków, do których trudno się dostać. Później świętujemy. Po całonocnych tańcach i śpiewach, wnętrze głowy jest opróżniane i zapełniane na nowo świeżym piaskiem, by kolejny raz gotować ją tym razem w wywarze z drzew. Później stopniowo wyciągam piasek, a skóra kurczy się i ciemnieje, aż sięgnie rozmiarów pięści, jak te tutaj. Po wszystkim głowę wypełnia się roślinami z właściwościami konserwującymi. Wtedy pozostawiam ją do wyschnięcia. Pomimo całego procesu, rysy pozostawiają podobieństwo do pierwotnej twarzy. Pierwszy raz mam szansę sprawdzić tę teorię. Poznajesz?

Szaman wyjął głowę, trzymając ją za włosy i wyeksponował Taylorowi. Twarz należąca do głowy przypominała mu jego samego. Oddech przyspieszył, a na skórze poczuł pot, był skołowany patrząc na parującą od gorąca głowę. Porównywał ją z innymi, zerkał na te, które były w zasięgu wzroku.

– To niemożliwe – głos mu drżał.

– Czyli to jednak prawda – uśmiechnął się szaman, rozciągając pojedyncze blizny na twarzy.

– Poznajesz się.

– Jesteście chorzy!

– Świat jest chory – odparł z marszu Tarhe. – Świat cierpi, a my jesteśmy uzdrowicielami i dzisiaj podamy mu lekarstwo. Umbra jest zależna od świata materialnego, tak jak świat materialny jest zależny od Umbry. Jeżeli gatunek zwierzęcia wyginie, jest to dużą stratą dla planety, ale jeżeli jeden z wymiarów świata zniknie, przyniesie to nieodwracalny skutek. Nie wolno nam do tego dopuścić. My, Indianie, od zawsze żyjemy w pokoju z naturą, nie chcemy jej krzywdzić. Niegdyś odwiedzaliśmy swoich zmarłych przodków, radziliśmy się ich. Dzisiaj ten przywilej jest dostępny tylko dla wybranych, tylko dla tych, którzy urodzili się pod odpowiednimi gwiazdami. Wszystko rzuca cień – przedmioty, aura, myśli, uczucia, a nawet słowa. To jest naturalny proces istnienia, który umiera. Naszym celem jest jego odnowienie. I tego od ciebie chcemy, Taylor. Chcemy byś pomógł nam odzyskać dawny porządek, zanim będzie za późno. A dzisiejsza noc jest ostatnią szansą.

Taylor próbował się szarpać, ale był zbyt dobrze związany. Wódz dotknął długich włosów jednej z małych główek i przyglądał im się uważnie. Wyglądał jak pierzasty demon na tle wielkiego paleniska, w asyście tańczących Indian.

– Włosy są narzędziem, przez które utrzymamy te światy otwarte, zszyjemy je ze sobą jak odsłonięte kurtyny. Jako jedyne są z nami od początku oraz pozostaną z nami długo po naszej śmierci. Włosy można rozciągać, wydłużać, rozszczepiać lub skupić w jedno, by były silne jak liny. Można nimi owinąć ciało i zmiażdżyć, bądź posłużyć się nimi jak miękkim kokonem do przespania nocy. Mogą nas chronić przed warunkami pogodowymi, jak i ciosami przeciwnika. Mogą być twarde i zbite, mogą służyć jako wąsy kota, zostawione w jakimś miejscu, będą dawać znać o obecności, gdy ktoś ich dotknie przechodząc. – Wódz zaczął wracać do dziewczyny. – Wszystkie te dziesięć głów dookoła ogniska są twoimi przodkami, łącznie z twoim ojcem.

Wskazał palcem na jedną z głów po lewej. Taylor dopiero wtedy zauważył podobieństwo. Napięcie rosło. Chłopak spojrzał drapieżnie na szamana i wodza, stojących na wprost. Spiął wszystkie mięśnie i zaczął się siłować ze sznurami, szarpiąc i ciągnąc na zmianę. Czuł, jak zapożyczone ciało dziewczyny zaczyna krwawić od szorstkich sznurów.

– Zabiję was! Wszystkich po kolei! – ryknął. Zagryzł dolne wargi i zmarszczył czoło. Po chwili zawisł bezwładnie, a jego głowa opadła.

Jak mogłem do tego dopuścić? – pomyślał.

– Są tutaj dla ciebie – odezwał się Tarhe. – Wszyscy z twojego drzewa genealogicznego, by wzmocnić twoją obecność po drugiej stronie i ułatwić ci podróż tam, jak i umożliwić powrót. Odnajdziesz swojego przodka, tego, któremu udało się dotrzeć do miejsca, skrytego za daleką Umbrą.

– Daleka Umbra to dno. Nie ma nic dalej – odpowiedział załamany, a wódz splunął.

– W Umbrze istnieją pewne miejsca, które wymykają się klasyfikacji ze względu na bliskość do fizycznej rzeczywistości. – rzekł – Większość z nich to unikalne, wydzielone światy, w których działają wyraźnie odmienne prawa, te które już poznałeś. Lecz są trzy, które wydają się być poza Umbrą. Dowodem na to jest fakt, iż w Umbrze istnieją słabe ślady po miejscach, których już nie ma, albo do których po prostu nie można się dostać. – Złapał Talora w ciele Emmy za włosy i uniósł głowę wyżej. – Twoim zadaniem, Taylor, jest dotarcie do Mrocznej Umbry i sprowadzenie z powrotem twojego przodka, jedynego, który przeszedł dalej. On będzie dla nas drzwiami, które połączymy ze sobą włosami z tych głów. – wskazał na nabite pale dookoła ogniska – Pozostawiając światy Umbry otwarte i zdrowe – dodał. – To one wyleczą ten, w którym teraz żyjemy. Będzie tak, jak było na początku.

– I wy w to wierzycie? W tych wymiarach żyją istoty, które nie przechodzą do innych światów, musi być ku temu powód. Może nie mogą, a może nie chcą być nigdzie indziej?

– Potrzebujesz dowodu?

Wódz odwrócił się, patrząc w mroczny punkt namiotu, za linią wiszących ludzi. Coś zaczęło nimi kołysać, przepychało się naprzód. Słychać było ciężkie kroki czegoś twardego, wtedy zza mroku wyłonił się stwór wielkości konia, który był mieszanką kraba i człowieka. Stwór zatrzymał się za wodzem, klekocząc.

Taylor szarpał się wystraszony, chcąc się wyrwać. Był to ten sam stwór, który ścigał go w Horyzoncie, a następnie odnalazł i rozszarpał w więzieniu.

– Co!?

– Gdy sprowadziłeś do nas ten piękny okaz, on bardzo przykuł moją uwagę. Nasze losy związane są teraz przez włosy z głów w palenisku, a możliwe jest to dzięki słowom znajdującym się w jednej z ksiąg Umbry. Teraz wykonuje każdy mój rozkaz. Choć wizyta u ciebie w więzieniu miała na celu sprowadzenie cię z powrotem żywego, on przyniósł samą głowę. Będziemy pamiętać, żeby nie używać go do mocno sprecyzowanych zadań. Na twoje miejsce podrzuciliśmy fałszywe ciało, zmasakrowane nie do poznania. Policja niczego nie podejrzewała widząc, że pozostała część więzienia została czerwoną plamą. Cieszyli się, że mają cokolwiek do rozpoznania. – Wódz spojrzał Taylorowi w oczy. – Możemy już zaczynać? Czy potrzebujesz więcej dowodów?

Kreatura pochyliła się nad nim, klekocząc kamiennymi szczękami, za którymi czaiły się ludzkie usta. W końcu jego nozdrza wydały donośny świst, a on sam zafurczał rozwścieczony. Chłopak rozglądał się uważnie. Mimo strachu, jaki mu towarzyszył, potrafił zachować jasność umysłu. Była jedna kwestia, która nie pasowała mu w tej całej układance, a którą dopiero teraz pojął.

Pochylił głowę i zaczął się śmiać. Szaman i wódz popatrzyli po sobie, nie mając pojęcia skąd taka reakcja.

– Teraz rozumiem, dlaczego mi to wszystko mówisz. – Taylor spojrzał na Tarhe, unikając jednocześnie kontaktu wzrokowego ze stworem. – Rytuał okaże się pomyślny tylko wtedy, jeżeli osoba podróżująca zrobi to z własnej woli. Innymi słowy, nic z tego nie będzie, dopóki się nie zgodzę. Myślałeś, że pokażesz mi małe główki, opowiesz historyjkę o moim przodku i nagle rzucę się na jego ratunek? Że nabiorę się na twoje bzdury o ratowaniu świata? To coś – kiwnął głową na stwora – jest dowodem tego, czego tak naprawdę chcesz. Twoim celem nie jest ratowanie nikogo. Masz te same chore ambicje, co Philip i każdy inny psychol uważający, że stoi nad wszystkim jak jakiś pieprzony król. Jak jakiś cholerny władca wszechmogący. Chcesz kontrolować przejścia między światami i tych, którzy w nich żyją. Chcesz władzy. – Taylor splunął wodzowi pod nogi – Gówno dostaniesz.

Wódz uniósł rękę, a muzyka ustała. Właściwie ucichło wszystko poza stękaniem nieprzytomnych osób. Dostrzegał teraz drgania ich palców u rąk i lekko poruszających się ust, jakby chcieli coś powiedzieć.

Potwór roztargał koc, który przyczepił się do jego odnóży i sypnął mocno piachem, odkopując go wreszcie. Wódz sięgnął po długi kij zaostrzony na obu końcach i na jednym z ostrzy położył skurczoną głowę Taylora. Następnie podszedł do chłopaka i przyłożył głowę do jego twarzy.

– Jesteś bystry – skonkludował. – By się to udało musisz robić to z własnej woli, musisz chcieć tego, co my. Jednak to, co zmusza ludzi do podjęcia wspólnego kierunku, często nie dotyczy korzyści, jakie za tym idą, ale konsekwencje tego, co się wydarzy, gdy nie połączymy sił. To, co stracisz często jest ważniejsze, niż to co możesz zyskać.

– Źle trafiłeś. – Taylor spojrzał mu w oczy. – Nie mam już nic do stracenia.

– Masz do stracenia jeszcze jedną głowę. Te dziesięć przy ogniu oraz twoja. – Wódz nie spuszczał z niego wzroku. – To nie wszystkie głowy pochodzące z twojej linii. Nadal jest jeszcze jedna do kolekcji. Decyduj, czy jesteś gotowy przyjąć te konsekwencje? Czy jednak zgodzisz się połączyć siły? dalsza rozmowa nie była konieczna. Ostatnią głową był Max, jego brat.

Opuścił wzrok. Przytaknął.

Wódz cofnął włócznie. Indianin z długą koszulą wojenną w niebiesko-żółte naszycia i frędzelkami dyndającymi z jej rękawów wbiegł do tipi i podszedł do wodza, chcąc przekazać mu wiadomość. Podszedł do niego pewnym krokiem, a w tym momencie stwór skoczył nagle na wojownika. Pochwycił go ogromnymi szczypcami i wgryzł w szyję jak wampir, a następnie uniósł go w powietrze. Wojownik krzyczał o pomoc, lecz wódz nie reagował, choć mógł. Indianin został rozszarpany w pół na oczach wszystkich, a flaki rozlały się dookoła, jak woda z wiadra.

Następnie stwór dwoma susami wskoczył w ciemny punkt tipi, chowając się wraz ze swoją ofiarą, by ją skonsumować w spokoju. Osłupiały i wstrząśnięty tłum ludzi stał zupełnie milczący. Po chwili jedna kobieta krzyknęła, a druga zawtórowała piskliwym altem.

Tarhe zawarczał i wyciągnął do niej pięść, jakby celował do kobiety z niewidzialnego pistoletu, a ta spuściła głowę i zamilkła posłusznie. Wojownicy w bojowych pozach spoczęli i wrócili na wartę, a wódz wskazał na bębniarzy, którzy rozpoczęli grać na instrumentach. Każdy rzucał kontrolne zerknięcia na ciemne miejsce, pomimo muzyki bębnów i grzechotek, wciąż dochodził do niech odgłos miażdżonych i łamiących kości oraz wyrywanych ścięgien. Tańce wróciły wymuszone wściekłym spojrzeniem wodza. Szaman przejął głowę Taylora i wrócił do ogniska, wszedł na drewniany podest i umocował głowę na najwyższym palu, wysoko nad ogniem. Gdy zszedł sypnął czymś w płomień, który eksplodował, a wraz z nim podskoczyli Indianie w głośnych wrzaskach.

– Nie wiem, co mam robić – wtrącił, a Tarhe odwrócił się unosząc brwi pytająco. – Nie wiem, jak przejść dalej poza Horyzont, nigdy nie próbowałem. Gdybym nie miał pomocy, nie zdołałbym nawet z niego uciec. Jakie mam szanse teraz, kiedy nie wiem, jak przejść, nie mam pomocy i dysponuję ograniczonym czasem?

– Malowidła, jakimi naznaczył cię szaman, oraz zioła, których zapach osiadł na twoim duchu pozwolą ci poruszać się po wymiarach. Nie ułatwią ci zadania, ale sprawią, że będzie ono możliwe. Pozostało kilka godzin. Wykonaj zadanie, inaczej to będą ostatnie godziny dla twojego brata. Gdy opuścisz to ciało, jesteś zdany na siebie.

Taylor rzucił mu wredne spojrzenie z na pozór niewinnych damskich oczu.

– Tak sądziłem – dodał Tarhe.

Następnie wódz usiadł na drewnianym tronie naprzeciwko ogniska. Siedzisko wyłożone było skórą i obszyte w pióra, czaszki zwierząt i minerały. Wrzucił do ust kolejny liść do żucia i przymknął powieki. Stwór usiadł obok niego, nie przerywając konsumpcji. Nad nim widniał obraz przedstawiający trzy wilki na tle gwieździstego nieba. Zwierzęta walczyły ze sobą. W innych miejscach obrazy się różniły, na niektórych wilk walczył z ciemną istotą. Malowidła przedstawiały dwa wyniki walki, gdzie wilk wygrywa oraz gdzie przegrywa.

Szaman podszedł do Taylora z miską wody, obmył w niej dłonie i przyłożył obie do jego twarzy, lodowata skóra była nieprzyjemna. Jednym ruchem przejechał od góry do dołu, zmazując naznaczenie, jeszcze z domu Carla.

Śmierdziało podobnymi ziołami jak te, które dał mu Noah przed wejściem do Horyzontu, jednak o wiele bardziej intensywnie. Był gotowy, choć nie wiedział właściwie co go czeka. Zdawał sobie tylko sprawę z tego, że cokolwiek miało się wydarzyć, zrobi wszystko, aby ocalić brata.

Zamknął oczy i uspokoił myśli.

Jak za pstryknięciem palców wszystko ucichło. Po stworze nie było ani śladu. Niestety, tam, dokąd się wybierał stworów – różnego rodzaju – było mnóstwo. Umbra zaczynała stawać się dla niego przyzwyczajeniem, po prostu kolejne miejsce, którego nie lubił.

Namiot był zapełniony duchami ludzi, którzy wisieli na palach w świecie materialnym. Zgromadzeni w grupkach, stojąc centymetry od siebie, skierowani twarzami do środka. Głowy mieli spuszczone, pomrukiwali pod nosem. Nie wiedział, czy kroplówki miały na nich taki wpływ, czy byli tu przetrzymywani tak długo, że tracili już głowy. Wdział coś takiego w szpitalu, ale tamci już dawno nie żyli. Pomarańczowe światło wpadające z dziury w kominie na szczycie tipi oświetlało pomieszczenie rzucając oranżową poświatę. Korzenie obrastały podłogę oraz bale, a wyłożona skórami i dywanami podłoga była mokra i obślizgła, śmierdziała zgnilizną.

Taylor spojrzał na swoje dłonie. Męskie. I na tatuaże na rękach. Znów mógł zaczesać za uszy swoje włosy.

– Hej! – wrzasnął nagle. – Czy któryś z was jest na tyle świadomy, żeby ze mną porozmawiać!? Wiecie, że jesteście zniewoleni i zostaniecie oddani w ofierze przez psychopatycznego wodza, który przetrzymuje was wbrew waszej woli!?

Nie odpowiadali.

– Nadal macie szansę się uratować! Ktokolwiek wejdzie ze mną do tego lustra, będzie miał szansę przeżyć! Zostając tutaj czekacie na pewną śmierć!

Patrzył na każdego z osobna, ale nawet nie drgnęli. Mruczeli do siebie, jak w transie. Nie miał zamiaru ich wybudzać na siłę, mogliby się na niego rzucić. Warto było spróbować, perspektywa przebycia tej drogi nie w pojedynkę, była miłą wizją. Patrzył na ciemne punkty namiotu. Domyślał się, że przy tak ważnym wydarzeniu nie obejdzie się bez upiorów. Chodź z drugiej strony nasiąknięty ziołami, których zapach ich odpędzał, powinien trzymać ich na dystans wystarczająco długo.

Powinien.

W tipi nie było śladu cieni. Mimo to słyszał ich piski i wrzaski. Były daleko, ale rozpoznałby je wszędzie. Szumy zlewanych dźwięków zwiastowały setki, jak nie tysiące, stworów. Chciał wyjść z namiotu, by zobaczyć to na własne oczy, ale ryzyko było zbyt duże. Nie zamierzał ich prowokować.

Na ziemi zauważył coś dziwnego. Świeże odciski wilczych łap, które prowadziły do jednego z luster. Ziemskie zwierzęta nie występowały w Umbrze.

Podszedł do lustra. Odciski wskazywały na to, że przeszedł nim do Horyzontu. Urywały się przed taflą.

Ostatnim razem, gdy był w Horyzoncie nie zaszedł daleko, ponieważ ograniczał go zasięg srebrnej nici. Chcąc iść kilka barier dalej, musiały mieć jakiś pomysł, by ją wydłużyć. Zadawał sobie pytanie czy rzeczywiście tak może być.

Przyłożył dłoń do lustra. Nie przeszła jednak na drugą stronę, tak jak powinna.

– Nie mogę przejść? Co jest?

Nacisnął taflę lustra, ale nic to nie dało. Zwierciadło było dla niego zamknięte. Spojrzał na pozostałe i podszedł do innego. Poruszył ramionami, poprawił pomarańczowy strój więźnia i rozluźnił mięśnie. Wyciągnął dłoń przed siebie. Tafla zaczęła pracować, jak galareta zniekształcając obraz. Spróbował jeszcze raz i tym razem dłoń przeszła, a on poczuł znany mu mróz panujący w Horyzoncie. Wrócił dłonią i ujrzał popiół, który na niej osiadł. Zerknął jeszcze w punkt, w którym siedział wódz. Ostatnim razem wchodził do Horyzontu, by wyciągnąć braciszka z Umbry. Teraz wybierał się tam, by już nigdy nie musiał tam wracać...

To się musi skończyć, pomyślał. Zacisnął pięści, dodając sobie otuchy.

Wszedł do lustra.

ROZDZIAŁ 11

Odpowiedni brat

Każdy przynajmniej raz w swoim życiu spotkał się z twierdzeniem, że wszystko, co nas spotyka, zależy w stu procentach od nas. Każda dobra chwila, każdy przypadek czy każda zła rzecz. Doszło do tego, ponieważ jest to spuścizna po naszych decyzjach w przeszłości. Za wszystko mamy brać odpowiedzialność i brać na siebie nawet najgorsze rzeczy ze świadomością, że dzieją się tylko i wyłącznie z naszej winy. Jest to prawda czy może wymówka osób, które chcą nam podpowiadać, ale nie brać winy na siebie, gdy coś pójdzie nie po ich myśli? Co ma powiedzieć rodzina, która straciła cały dobytek w huraganie, bądź osoba potrącona przez samochód, albo ktoś, kto został oszukany? Powie się im, że to przez nich? Że mogli wybudować solidniejszy dom? Że to jej wina, bo chciała przejść przez ulicę? Czy jego wina, bo ślepo zaufał?

Odpowiedź jest prosta. Złe rzeczy się zdarzają, dlatego, że mogą i są one częścią życia. Przytrafiają się nam te dobre i te złe, często z przypadku. Nie mamy wpływu na to, jak wygląda życie ani jakie decyzje podejmują inni. Nie można dać sobie wmówić winy za coś, czego nie zrobiliśmy i nie męczyć tym własnego sumienia, na czym cierpi nasza samoocena. Życie składa się z dobrych i złych momentów i fakt, że mamy na coś wpływ, nie znaczy, że jesteśmy w stu procentach odpowiedzialni za to, co nadchodzi.

A co, jeżeli komuś przydarzy się coś złego tylko dlatego, że chciał pomóc tobie? – rozmyślał Max.

– Zabiłaś ich – powiedział ledwo słyszalnym głosem. – Zabiłaś ich wszystkich...

Max ze łzami w oczach spojrzał na ciało Igora, z którego krew zaczynała wolniej opuszczać ciało. Sumienie chłopca nakładało na siebie coraz większy ciężar. Najpierw mama, później Carl, teraz Igor i świadomość, że w ostatnich momentach życia każde z nich obwiniało za to jego i Taylora. Zaczynał powoli wierzyć, że mogą mieć rację.

Chłopak siedział na mokrej, ubitej ziemi, pijącej wylewającą się z martwych ciał krew. Indianie wyglądali jak zmasakrowani przez dzikie zwierzę, a Igor, z szeroko otwartymi, pustymi oczami i karpimi ustami, patrzył wprost na niego. Krew z poderżniętej szyi płynęła strumykiem w stronę Maxa. Drżący obserwował, bordową ciecz. Od kontaktu z jego dłonią, opartą na gruncie, dzieliły zaledwie milimetry.

Jego ciało uniosło się w powietrze unikając nadciągającej krwi. Osobą, która go od tego uratowała była Sara, ta następnie zaczęła odchodzić. Chłopiec nogi miał wciąż miękkie. W świetle przebijającego się przez chmury księżyca widział oddalającą się dziewczynę.

– Czekaj! – zawołał, a ona przystanęła. Nie odwróciła się jednak. – Powiedz mi, proszę, co się dzieje? Jak to możliwe, że jesteś tutaj i tam równocześnie? dlaczego w Umbrze wyglądasz na martwą?

Rozległy się krzyki i bębny bawiących się Indian. Dochodziły z namiotu.

– Zaczęło się – powiedział Max.

– Nie. Już się kończy – dodała Sara i ruszyła przed siebie.

– Nie odpowiedziałaś mi. Dziewczyna stała tyłem do niego, a jej postawa nagle się zmieniła z agresywnie pochylonej na wyprostowaną i rozluźnioną. Zaczęła rozglądać się, skołowana. – Max. – odwróciła się – Gdzie my jesteśmy?

– Udało nam się – powiedział, wciskając dygocące dłonie do kurtki – Odnaleźliśmy miejsce, gdzie trzymają Emmę i Taylora.

– Śniło mi się, że tutaj dotarliśmy. Czy to nie... dziwne... – przyłożyła dłoń do klatki piersiowej.

– Co?

Zobaczyła leżące trupy i odskoczyła, odwracając się plecami. Chcąc zakryć twarz dłońmi, zorientowała się, że są całe we krwi.

– Co to... nie, nie... – wzrok, jakim spojrzała na Maxa, będzie go prześladował do końca życia – Zabiłam ich. Wiem o tym, widziałam to, myślałam, że to sen, że to tylko koszmar, z którego się zaraz wybudzę... To przez niego. On to robi. Max, błagam, pomóż mi!

Chłopak podbiegł do niej i złapał ją za dłonie, chcąc dodać jej otuchy.

– Sara, kto to robi? Musisz mi powiedzieć!

– On tam jest. On o wszystkim decyduje. Błagam nie oddawaj mnie – zaczynała panikować. Wzmocniła uścisk i patrzyła błagalnym wzrokiem – Boję się, nie pozwól mu... Dziewczyna puściła go, spoważniała w ułamku sekundy i jak gdyby nigdy nic pomaszerowała w kierunku ogromnego tipi.

– Zostaw ją w spokoju! – krzyknął, a te słowa zatrzymały Sarę, która odwróciła się do niego.

– Wracaj do domu, Max. Nie skończyłeś tak jak oni tylko ze względu na niego. – Jej twarz wygięła się w dziwnym grymasie, jakby coś ją zabolało. Trwało to sekundę. – Ostrzegam ostatni raz.

Wróciła do marszu. Max zastanawiał się kim był ten, kto darował mu życie i jednocześnie kontrolował ciało Sary. Głowa mu pękała. Przebyli całą drogę, aby ocalić brata i Emmę oraz by otrzymać odpowiedzi. Zamiast tego, stracił Igora i Sarę, a pytania się tylko namnożyły. Spojrzał na swoje zakrwawione ręce. Sara docierała do linii chatek.

– Nie bój się, nie zostawię cię! – krzyknął za nią.

– Obiecuję!

Nie zareagowała. Miał nadzieję, że go usłyszała. Patrzył, jak wchodzi w mrok pomiędzy chatkami. Poczuł swędzenie na prawej nodze, był to robak wielkości daktyla, który się po nim wspinał. Strzepnął go ręką i odskoczył, dostrzegając ich więcej.

Rzeka robactwa rozlała się na trupy, Igora zakryły do pasa. Max podbiegł, chcąc je spłoszyć, wrzeszczał, kopał, ale bez skutku. Złapał go za rękę, by go odciągnąć, ale te jak na sygnał pokryły go niemal całego. Chłopiec trzymał, jak długo tylko mógł, ale widział jak szybko zbliżały się do jego dłoni. Puścił, nie chciał, aby i jego oblazły. Cofnął się.

– Nienawidzę was!

Robaki zjadały ciało Igora, a on mógł tylko się bezradnie przyglądać. W pewnej chwili usłyszał wrzask dochodzący z dużego namiotu.

Wszyscy mówili mu, aby odpuścił i zajął się własnym życiem, że to jest odpowiednia droga. Mama, Carl, Taylor, nawet Igor. I mimo, iż na każdym kroku dostawał tego dowody rozumiał, że to zaszło za daleko. Taylor tam jest i potrzebuje jego pomocy. Nigdy nie wybaczyłby sobie, gdyby teraz odpuścił.

Pobiegł w kierunku wielkiego namiotu. Przebiegając obok ciężkiego cienia, pomiędzy chatkami dostrzegł wężyk dymu i odskoczył. Niczego tam jednak nie było. Chyba wariuję, przecież to świat materialny, tu nie ma upiorów, uspokajał się. A jednak niepokój nie odstępował go na krok.

Gnał ścieżką oświetloną pochodniami, wbitymi w ziemię po obu stronach. Tańczące płomienie oblepiały drogę swym blaskiem. Zza drzewa wyłonił się cel podróży, a wraz z nim obraz, którego nigdy nie zapomni.

Odgłosy śpiewów, bębnów zmieszanych z pojedynczymi wrzaskami ludzi dochodziły do jego uszu niczym tam-tamy. Dym unosił się z czubka tipi i wpadał w ciężkie chmury. Wiatr szarpał koronami drzew, sypiąc liśćmi, a piach tworzył mini tornada przy gruncie. Oświetlona ścieżka prowadziła do wejścia do namiotu, którego strzegli indiańscy wojownicy, okrążający tipi. Odziani jednakowo w skórzane pasy biodrowe, strzegli tego miejsca niczym największej świętości. Amulety wiszące na szyi odbijały światło płomieni. Ciała wymalowane były ciemnym kolorem, obwiązane włosy opaskami, z których sterczały orle pióra. Na nogach nosili wysokie do kolan mokasyny. Wymachiwali dzidami i ostrzami, chcąc odgonić od namiotu coś, co czaiło się w gąszczu.

Gdy Max podszedł bliżej zrozumiał z czym tak ambitnie walczyli. Cienie przedostawały się przez Penumbrę, ujawniając się w materialnym świecie. Część atakowała namiot, będąc odpychanym przez wojowników. Reszta skrywała się w mroku. Przybierały różne groźne kształty w celu straszenia Indian.

Max szedł drogą czując się jak mała mysz wychodząca na lwią skałę. Przecież to istne szaleństwo, pomyślał, odchodząc od zmysłów.

Dostrzegł znajomą mu twarz. Na końcu drogi stał mężczyzna w czerwonym golfie, trzymający w dłoniach otwartą księgę. Czytał podniesionym głosem.

Max podbiegł do niego. Doktor był zlany potem, czerwony golf był przemoczony, a on sam wydawał się być na skraju wyczerpania.

– Gdzie jest Taylor!? Gdzie Sara!? – krzyknął Max, lecz łysy mężczyzna nie zareagował. Wciąż recytował. Ręce mu drżały, trzęsąc ciężką księgą. Co chwilę wyglądał sponad niej, kontrolując sytuację. Max zrozumiał, dlaczego część z upiorów jedynie stała przestraszona – to księga tak na nich działała. Gdyby zaatakowały wszystkie, Indianie nie mieliby szans. Mocniejsze cienie były wściekłe, skakały i rzucały się, ale indiańscy wojownicy z wyrytymi na broni znakami, podobnymi do tych, widniejących na latarce, jaką używał w szpitalu, stawiali im opór.

– Gdzie jest Taylor!? – Max spróbował jeszcze raz, również bez skutku.

Chłopak zdobył się na odwagę, minął go i poszedł ku zakrytemu materiałem wejściu. Wtedy doskoczył do niego jeden z wojowników, łapiąc go za rękę i pchnął z powrotem na ścieżkę, powalając na plecy. Następnie wrócił do szeregu, by dalej walczyć. Łysy mężczyzna spojrzał na Maxa.

– Ta kurtka... – rozpoznał. – Jesteś jego bratem.

– Co tu się dzieje!?

Max wskazał palcem na cienie, a mężczyzna rozszerzył oczy w przerażeniu. Z każdej strony, niczym szarańcza, nadciągały upiory.

– O nie! Nie! – Zaczął kartkować księgę. – To nie może się dziać! Za szybko!

– Gdzie jest Taylor!?

– Gdzie to jest!? Gdzie to jest!?

– Jeżeli mi nie pomożesz, to sam ich wyciągnę!

Minął łysego, ale od razu jeden z wojowników machnął mu dzidą przed nosem, po czym szybko wrócił na pozycję i zaczął wymachiwać bronią w kierunku pojawiających się upiorów. Pisk cieni sięgnął zenitu, Max złapał się za uszy.

– Powiedz mu, żeby mnie przepuścił! – krzyknął Max.

– Nie przeszkadzaj!

Max spojrzał jeszcze raz na tipi. Przez szparę, między zakrytym skórą wejściem, nie widział niczego poza dużym ogniem oraz sylwetkami ludzi, którzy przemykali z jednej na drugą stronę. Chłopiec spojrzał w górę i dostrzegł majestatycznego upiora, z jedną ręką dłuższą. Poznał, że to ten sam, który dręczył Taylora przez te wszystkie lata. Tego, którego widział w domu Carla stojącego w drzwiach. Monstrum popatrzyło na Maxa, po czym wskoczyło do namiotu przez otwór na sklepieniu.

– Gdzie mój brat!?

– Nie podołał! Przez twojego bra...

Usta i oczy łysego rozszerzyły się. Na horyzoncie dostrzegł kolejną nawałnicę cieni. Zwrócił się do wojowników, ale gwałtowny grzmot, który przetoczył się echem, zagłuszył jego głos. Wiatr przybierał na sile, świszcząc potępieńczo i szarpiąc tipi. Sypało piachem i całymi gałęziami. Jeden z Indian zauważył machanie doktora, który następnie wskazał palcem na Maxa. Wojownik wyskoczył na ścieżkę, próbując go dźgnąć. Chłopak zdołał zrobić unik dzięki ziemi, jaka sypnęła napastnikowi w oczy. Łysy podbiegł do Indianina.

– Idioto, nie zabijaj, łap go!

Widząc, że go nie rozumie, powtórzył w obcym języku.

Max rzucił się do ucieczki, podążając z powrotem do wioski. Wojownik pobiegł za nim. Szybko go dogonił, złapał za kurtkę i uniósł w powietrze.

– Puszczaj mnie! – Max kopnął go, ale przeciwnik był silny. Dopiero gdy Max wbił mu palec w oko, ten postawił go na nogi i zdzielił z otwartej ręki w twarz. Chłopak padł na ścieżkę. Wojownik, chcąc do niego doskoczyć, runął jak długi na ziemię.

Został pochwycony przez upiory. Wciągnęli go do wysokiej trawy, niknąc z pola widzenia. Trysnęła krew i posoka.

Max zebrał się dalej do ucieczki. Mężczyzna w golfie chciał biec za nim, ale zobaczył, że wojownicy zostają wciągani w zarośla, a upiory zaczynają wychodzić na ścieżkę. Wrócił na pozycję i kontynuował czytanie. Cienie się cofnęły, a kilkoro wojowników udało się wyciągnąć z powrotem. Następnie wstali i wrócili do szeregu broniąc tipi.

Łysy mężczyzna wyjrzał widząc w oddali uciekającego chłopca, który odwrócił się jeszcze patrząc na ogromny namiot. Taylor, gdzie jesteś? – zadawał sobie pytanie. Max miał wrażenie, jakby znalazł się w środku huraganu. Roślinność szarpana była na wszystkie strony, gałęzie i liście fruwały niczym chmara owadów. Upiory wyskakiwały z ciemnych punktów, na które natrafiał biegnąc do wioski. Dostrzegł nieopodal drzewa czarną, długą rękę, która chciała go złapać, ale zdołał w ostatniej chwili odskoczyć. Potknął się i stracił równowagę, przez co inny cień złapał go za rękę i pociągnął do mroku.

Max mocno się zaparł i złapał za kij wbity w ziemię, ale upiór był zbyt silny. Dłoń się otworzyła, a chłopak został pociągnięty do mrocznego punktu. W ostatnim momencie upiór zniknął, rozmył się, a Max znów był wolny. Nie czekając zerwał się i wrócił do ucieczki. Upiór nie wytrzymał wystarczająco długo, by zabić chłopca, ku jego szczęściu Penumbra nie wpuszczała do siebie gości na długo. Chłopiec dobiegł do wioski i wbiegł na plac.

Zobaczył, że robactwa nie zostało już dużo, a ciała zamordowanych Indian i Igora były obgryzione do kości, zostały jedynie zarzucone pozostałości po ubraniach i ciągnące się resztki ścięgien. Wtedy zobaczył kogoś kilka metrów od nich, z rozpaloną pochodnią wbitą w ziemię. Max rozejrzał się dookoła, aby sprawdzić czy nie znajduje się zbyt blisko ciemnych punktów. Zaczął podchodzić do tajemniczej osoby. Czy to możliwe, że byłą nią Sara? – miał cichą nadzieję. Osoba, której twarz zasłaniała pochodnia miała ze sobą jedno z ciał, które zostało zjedzone przez robaki.

Głośne piski uniosły się w powietrzu, a odgłosy walki z upiorami przed tipi przybierały na sile. Chłopiec zobaczył leżący niedaleko kij i złapał go – tym razem chciał mieć się czym bronić. Skracał dystans. Robaki trzymały się mrocznych punktów pomiędzy chatkami, zakrywając ich ściany. Będąc kilka kroków od nich, usłyszał stękanie i ciche wycie. Zaczął obchodzić pochodnię, mrużąc oczy, by dostrzec kim jest tajemnicza osoba i co robi z martwym ciałem.

Po szybkim, krótkim skoku w bok wszystko się wyjaśniło. Zobaczył Munę siedzącą na ziemi i przytulającą jednego z trupów. Ten nie był w aż tak złym stanie jak pozostali. Musiała go wyciągnąć w trakcie konsumowania i w jakiś sposób odpędzić od niego robactwo. Przytulała go do siebie i płakała w głos. Max opuścił kłodę, która uderzyła o glebę. Słysząc to Indianka odwróciła się z czerwonymi od płaczu oczami. Gdy go rozpoznała wróciła do przytulania i kołysania mężczyzny. Max widział, że trupem, którego obejmowała był Harmin.

– Przykro mi – wtrącił chłopak.

Nie odpowiedziała.

– Muna, wiem jak się czujesz, ale nie mamy czasu na płacz.

– Co ty możesz wiedzieć – burknęła z gniewem.– O utracie bliskich, niestety, wiem aż za dużo.

Spojrzała na niego ukradkiem, nie przerywając głaskania nieboszczyka.

– Musimy ratować Taylora – dodał.

Zaśmiała się i pokręciła głową.

– Nie mam pojęcia jakim cudem tu trafiłeś, ale źle zrobiłeś przyjeżdżając w to przeklęte miejsce. Cokolwiek sobie wyobraziłeś, że tu osiągniesz – zmarszczyła czoło – po prostu odpuść. Nic dobrego tę ziemię już nie spotka. Wracaj do domu, póki jeszcze możesz.

– Ale... – klęknął tuż przed nią.

– Nie zrobię dla twojego brata niczego więcej! – wrzasnęła, a chłopak odskoczył do tyłu, omal się nie przewracając. – Patrz, do czego doprowadził. Straciłam sens mojego życia, coś, do czego się szkoliłam i uczyłam. Odkąd pamiętam, to ja miałam być wybraną w tym rytuale! Nie dość, że pozbawił mnie tego, to jeszcze... jeszcze, teraz Harmin nie żyje, a ja... – głos jej się łamał – Ja nie wiem co mam robić. Po raz pierwszy w życiu, nie wiem co dalej. To wszystko wina twojego brata. Niech gnije w Umbrze.

Max wziął głęboki wdech.

– To był twój chłopak? – spytał, wskazując palcem na Harmina.

– Nie chcę o tym rozmawiać.

– Tam leży mój ojczym...

– Powiedziałam, że nie chcę o tym rozmawiać! – znowu wrzasnęła.

– Dobra, dobra. – Uniósł ręce. – Rozumiem, jesteś zła, ale siedzenie tutaj nic nie da. Wciąż jest czas na to, by go uratować. Nie musisz go lubić, ale to mój brat i ja muszę mu pomóc. Postaw się na moim miejscu, gdybyś ty potrzebowała czegoś ode mnie, by ratować tego, którego trzymasz teraz w ramionach, zrobiłbym to. Muna, proszę cię.

Nie odezwała się. Coś uderzyło o blachę w jednej z chatek. Max odwrócił się przestraszony. W środku budowli, w jej mroku zobaczył srebrne oczy, wpatrzone w niego jak w ofiarę. Przełknął ślinę i spojrzał na Munę.

– A co, jeżeli mogę to naprawić? – ciągnął.

– O czym ty mówisz?

Kolejny trzask szkła, tym razem w innym domku, bliżej.

– Mogę ci pomóc znów wziąć udział w rytuale. Nie żartuję!

Chłopiec przyłożył dłoń do serca pokazując, że przysięga.

Muna pociągnęła nosem, zastanawiała się. Następnie spojrzała na Maxa.

– W jaki sposób? – spytała.

– Powiem ci, ale musisz obiecać, że ty też coś dla mnie zrobisz.

Pogłaskała Harmina, a następnie wróciła do chłopca. Przytaknęła.

* * *

Gdzie ja jestem? – zastanawiał się, mając wrażenie, jakby zapomniał o czymś bardzo ważnym.

Echo uderzenia czegoś mechanicznego niosło się przez taflę, długo się wyciszając. Jakby ogromna maszyna pracowała gdzieś bardzo daleko, ale jej ciężar i gabaryty były tak ogromne, że dźwięk jej pracy był słyszalny z każdego zakątka. Nie było to częste, ale powtarzało się, a odgłos był różny, choć zawsze mechaniczny i równie ciężki. Czy to działo się w odstępach godzin, dni czy może lat – nie umiał stwierdzić. Poczucie czasu się załamało, nie wiedział nawet jak długo już tak leży. Woda była płytka i lodowata. Mimo iż czuł jej niską temperaturę, nie był zmarznięty. Podłoże było twardą, gładką płytą, może z marmuru.

Było ciemno, a spokojna woda, rzeźbiła się w niemal idealną taflę. Zakrywała go do uszu, połowa twarzy, ramiona, klatka oraz kolana wystawały na powierzchni. Patrzył jak zahipnotyzowany w gwieździste, bezchmurne niebo. Różniło się od tego, które już znał. Gwiazdy były pomarańczowe, a zorza polarna niebieska. Ścieżki pyłu kosmicznego przypominające chmury, ciągnęły się w jedno miejsce, jakby były zaciągane, a może wypychane, ciężko stwierdzić. Ktoś przechodził, ale nie było to w tym momencie, nie było to również chwilę temu. Mogło być dawno, ale nie musiało.

Miał wrażenie, jakby o czymś zapomniał, o czymś bardzo ważnym. Albo raczej o kimś. O kimś młodszym od niego. Widział niewyraźnie twarz jakiegoś chłopaka w myślach. Poruszył nogą, a lodowata woda zapiekła skórę. Pamiętał, że miał coś bardzo ważnego do zrobienia. Było to związane z tym chłopcem, z Maxem. Max. Teraz pamiętał jego imię, a jego twarz pojawiła mu się przed oczami. Max, jego młodszy brat. Był w niebezpieczeństwie, a on przyszedł tu, by mu pomóc. Wszystko sobie przypomniał. Spiął mięśnie, by wstać.

Echo uderzenia mechanicznej maszyny niosło się przez taflę, długo się wyciszając. Taylor rozluźnił mięśnie, gdyż jego myśli wyciszyły się wraz z dźwiękiem maszyny. Patrzył jak zahipnotyzowany w gwieździste, bezchmurne niebo. Różniło się od tego, które już znał.

Gdzie ja jestem? – zastanawiał się, mając wrażenie jakby zapomniał o czymś bardzo ważnym.

* * *

Łysy mężczyzna krzyczał, ale jego głos zaczynał tracić na sile, a wraz z tym upiory pozwalały sobie na coraz więcej. Piski były coraz częstsze i głośniejsze, a czarne postaci mnożyły się i troiły. Wrzask jednego z wojowników po lewej przykuł uwagę doktora, który zobaczył jak Indianin został wciągnięty przez upiory do wysokiej trawy. Cienie skumulowały się tam naskakując na niego, jak stado hien. Krew tryskała gejzerami, a ciało w ciężkich i mokrych kawałkach wypadało spod szponów upiorów.

– Czytać! Czytać! – krzyknął jeden z pozostałych wojowników, widząc, że doktor się przygląda. Przerażony wrócił do czytania odpychając cienie dwa kroki w tył. Wtedy na oświetlony punkt ubitej ścieżki prowadzącej do wioski padła wyrwana żywcem wątroba. Runęła na suchą ziemię, z dużym, mokrym plasknięciem.

Sytuacja coraz bardziej przerastała doktora. Wiedział, że nie może przestać, skupił się więc na literach, ale ciekawość wygrała i znów wychylił się znad stron. Wątrobę zżerało robactwo. Nieomal krzyknął ze strachu. Zamierzał uciec do namiotu, ale wtedy drogę zaszedł mu jeden z wojowników przykładając mu dzidę do szyi.

Łysy był gotowy na śmierć, byle nie skończyć tak, jak ci rozszarpani. Śmierć od ostrza wydawała się być bardziej atrakcyjną opcją.

Wtedy wojownik wskazał palcem za niego, a on się odwrócił i dostrzegł biegnącą oświetloną pochodniami drogą kobietę z dzieckiem. Upiory sięgały po nich rękami tnąc suchą ziemię. Jednemu udało się złapać ją za nogę. Kobieta runęła na ziemię, nie mogąc się wyrwać z uścisku, a dziecko chwyciło ją mocno za rękę, siłując się z cieniami.

– Nie obchodzą mnie, przepuść mnie!

Doktor zignorował ich, próbując jeszcze raz ominąć wojownika, który wypchnął go na jego miejsce i zawołał Indianina po prawej.

– Jeżeli przestanie czytać, rzuć go upiorom!

Ten przytaknął, a doktor spojrzał na niego z przerażoną miną i niezwłocznie zabrał się za czytanie księgi, krzycząc jak nigdy. Tubylec bez zastanowienia podbiegł do kobiety. Cienie odskoczyły słysząc słowa rzucane przez doktora, a ten który trzymał kobietę został dźgnięty przez wojownika. Zapiszczał potępieńczo, puścił i w agresywnych ruchach, miotając szponami cofnął się w bezpieczny dla niego mrok. Kobieta w asyście Indianina dobiegła do dziecka. Mieli nisko opuszczone głowy. Minęli łysego mężczyznę. Przerażony doktor krzyczał pełnym tchem, zagłuszając nawet wiatr. Zwracając na siebie uwagę wszystkich wojowników, którzy od razu poczuli lżejszy opór ze strony upiorów.

Doktor odwrócił się, by spojrzeć na uratowanych mieszkańców wioski, którzy wchodzili właśnie do namiotu. Był zszokowany, gdy zrozumiał kto kryje się pod narzutą, zakrywającą twarz dzieciaka.

Weszli do namiotu.

Wpadli w odór potu i palonych ziół, a zadymione powietrze szczypało w oczy. Nikt nie zauważył ich przybycia, udali się więc w prawo, skrywając za dużym słupem, na którym oparte były różnego rodzaju przyrządy. Dźwięk bębnów i śpiewów był tak głośny, że walka na zewnątrz była niesłyszalna. Dwumetrowe palenisko tworzyło wysoką temperaturę. Spoceni, spoglądając w prawo zrozumieli, co było powodem smrodu.

Ciała wiszących ludzi, przywiązanych na palach, były zalane krwią z poderżniętych gardeł. Muchy unosiły się nad nimi, ale nie nad wszystkimi, ponieważ pośród nich wciąż były jeszcze czyste, żywe osoby.

Żołądek upomniał się o swoje i dzieciak zwymiotował pod żerdzią. Widok oraz zapach były czymś, czego nie był wstanie znieść. Max zdjął narzutę z głowy i spojrzał na Munę, która z ogromnym oddaniem patrzyła teraz na centrum namiotu. Chłopak spojrzał w górę, na dziurę w tipi, którędy wszedł upiór, ale nigdzie go nie było. Zauważył Indian, niosących zwiotczałe ciało Emmy, w której znajdował się duch Taylora. Wychodzili na drewniane schodki, sięgające nad palenisko. Czterech tubylców odzianych w długie, czarne narzuty ozdobione w czarne pióra, trzymali w dłoniach otwarte księgi stojąc dookoła ognia w odstępie dwóch kroków. Czytając je przekrzykiwali się z głośną muzyką. Szaman stojący na dole wiwatował rzucając pył w ogień, który wybuchł rozświetlając miejsce, posyłając po namiocie setki iskier. Wtedy unieśli wyżej nieprzytomną dziewczynę, by wrzucić ją do ognia.

Max zrzucił z siebie okrycie i wybiegł na środek.

– Nie! Przestańcie!

Z jego głosem dźwięki bębnów oraz śpiewów ustały. Krabowy stwór instynktownie ruszył na niego z głośnym klekotem. Wódz kątem oka zauważył jednak coś bardzo istotnego, czego nawet on nie przewidział.

– Stój! – krzyknął Tarhe, a poczwara zatrzymała swe szpony milimetry od głowy Maxa, który zdążył jedynie zasłonić się rękoma.

Tuman kurzu, jaki wzniósł swymi ciężkimi nogami potwór, po chwili opadł. Gdy Max otworzył oczy, po kilku sekundach ciszy dostrzegł stwora stojącego tuż nad nim. Kreatura dyszała głośno i pluła z okropnego pyska. Pancerz miała zalany krwią i potwornie śmierdziała.

Chłopak padł na glebę i zaczął się czołgać w tył, ale drogę zaszło mu dwóch tubylców. Złapali go i podprowadzili do szamana, Tarhe w tym czasie krążył dookoła paleniska i przyglądał się wbitym tam głowom.

Coś się zmieniło. Wszystkie dziesięć głów, poza głową Taylora, okręciło się samoistnie przodem do chłopaka, jakby na niego patrzyły. Tarhe wraz z Szamanem spojrzeli po sobie i obaj stanęli przed Maxem.

– Jak się tu dostałeś? – spytał wódz.

– Przyszedłem po...

– Ja go przyprowadziłam! – przerwała Muna, wychodząc z ukrycia – Ten chłopak próbował uciec, ale go schwytałam i dostarczyłam go wam. Pomimo, iż wszyscy w tej wiosce się ode mnie odwrócili, nasi przodkowie nie zdali mnie na straty. Jak teraz widzicie, zasłużyłam na moje miejsce w rytuale, wypełniłam swoją misję!

Zgromadzeni patrzyli na nią w ciszy. Wódz zmierzył Maxa wzrokiem.

– To prawda? – spytał.

Chłopiec zerknął na Munę po czym przytaknął. Nie uszło to uwadze wodza.

– Skłam jeszcze raz, a ta dziewczyna zostanie wrzucona do ognia – wskazał palcem na ciało Emmy.

Max pochylił głowę i zagryzł wargi. Następnie powiedział.

– Nie uciekałem. Ludzie przed namiotem nie chcieli mnie wpuścić, a ścieżka roi się od upiorów, więc wróciłem do wioski. Tam spotkałem Munę, siedziała przed jednym z domków. Poprosiłem ją, by pomogła mi się tu dostać.

– On kłamie! Uciekałeś, przyznaj się! To ja cię tutaj...

Cofnęła się, a wojownicy zaszli jej drogę.

– Jesteś niegodna, a twój język bardziej jadowity, niż wąż. Nie weźmiesz udziału w tym wielkim wydarzeniu, ale będziesz mogła być jego świadkiem. W ramach nagrody za to, że choć raz, mimo iż kierowała tobą chciwość, zrobiłaś coś dobrego i pomogłaś mu sięgnąć tego miejsca. Związać ją. Indianie złapali Munę za ręce i przywiązali do jednego z pali. Szarpała się jak mogła, ale nie miała najmniejszych szans. Zakneblowali jej usta.

– Chcę odzyskać brata – dodał Max, widząc, jak Indianie koncentrują na nim wzrok.

– Na to już za późno. – Wódz kucnął przed nim, żując coś w ustach.

– Nie wrzucajcie jej do ognia, błagam was.

– Twego brata tu nie ma. To, na co patrzysz, to puste ciało. Srebrna nić się zerwała. Tę dziewczynę należy spalić, by nie pozostawić wrót dla złych duchów.

– Jeżeli to zrobicie, Taylor nie będzie miał ciała, by wrócić!

– Twój brat otworzył drzwi, był silny na tyle, by dotrzeć na samo dno. Jednak brakło mu ducha, by wrócić. Nie zdołamy już tego zmienić. Za godzinę wybije północ, przejścia pomiędzy granicami wymiarów Umbry się zrosną na dobre, wiążąc wszystkich w wymiarach, w jakich będą się wtedy znajdować. Świat materialny zamknie się na świat duchowy, a my wszyscy zapłacimy za to surową cenę. To tak, jakby planeta nagle przestała się kręcić.

– Na pewno jest coś, co można jeszcze zro...

– Zrobiłbyś to!? – Szaman wtrącił nagle. – Jeżeli byłaby możliwość, a kara za niepowodzenie byłaby potworna? Podjąłbyś ryzyko, by ratować to, co znasz?

– Jeżeli... – Max spojrzał również na wodza. – Jeżeli to znaczy, że ocalę brata, to tak.

Wódz wstał i spojrzał na Szamana, który bez słowa rozumiał, co ma zrobić. Złapał chłopaka za rękę i w pośpiechu zdjął z niego kurtkę i posadził na miejscu, w którym wcześniej siedział Taylor. Tarhe rozkazał zdjąć ciało dziewczyny znad ogniska i położyć je po drugiej stronie paleniska, naprzeciwko Maxa. Bębny i grzechotki zaczęły grać na nowo, a Indianie wrócili do tańców. Wódz spojrzał na głowy przodków Taylora i Maxa, które obracały się przodem do chłopaka, jak ten zmieniał pozycję. Dla Tarhe było jasne, że się pomylili, że talizmanem nie jest Taylor, a jego młodszy brat.

Szaman malował twarz Maxa, uderzając go przy tym palącymi się kadzidłami. Spieszył się. Wódz w tym czasie opowiadał chłopcu o tym, co go tam spotka, by mógł przygotować się do tej podróży mentalnie.

Ostry pisk wrzeszczących upiorów po raz pierwszy przebił się przez muzykę wewnątrz namiotu. Czasu było coraz mniej, do północy brakowało niespełna godziny. Spojrzał na chłopca w nadziei, nie wiedząc czy młody zdoła przebyć taki szmat drogi, mimo iż będzie prowadzony już przez ubitą ścieżkę. Tarhe wziął kilka rzeczy i klęknął obok niego.

– Weź to. – Okrył go krótką narzutą z indiańskimi zdobieniami i głębokimi kieszeniami. – To odzienie powędruje razem z tobą, ogrzeje cię, gdy będzie trzeba, ukryje, gdy będzie trzeba i posłuży za spadochron, jeżeli będzie trzeba. Będzie niosła za ciebie te przedmioty. – Tarhe położył mu na dłoni kompas, czarną monetę, kieł wilka i latarkę. – Te rzeczy umożliwią ci dotarcie do miejsca, gdzie znajdziesz swego brata.

– A po co to wszystko? – Max wskazał na swoją twarz.

– Dla twojego brata, aby cię rozpoznał – odpowiedział mu spod kaptura – oraz by odpędzić od ciebie złe duchy.

W trakcie, gdy szaman kończył swoją rolę, wódz podszedł do martwego ciała dziewczyny i zerwał z niej długi włos. Mówiąc coś pod nosem wszedł po schodach nad palenisko, sięgnął po włos z małej główki Taylora. Gdy zszedł położył oba w jednym miejscu i klejąc je ze sobą związał we fryzurę Maxa, któremu teraz zwisały obok lewego oka, aż po klatkę piersiową. – To konieczne? – spytał zniesmaczony.

– Wszystko zaczyna się i kończy na włosach. One wskażą ci drogę. Włosy są jak srebrna nić, cienkie i ograniczone, natomiast można je wydłużyć i wzmocnić. Co właśnie uczyniłem.

Szaman wstał i zrobił miejsce dla wodza.

– Wszystko gotowe – oznajmił Tarhe. – Teraz idź. – Już?

Wódz przytaknął wolnym skinieniem. Max zaczął rozglądać się dookoła, szukał czegoś.

– Coś nie tak?

– Owszem. – Max wskazał na swoją kurtkę. – Chce ją mieć na sobie. Indianka podała chłopcu jego kurtkę. Po chwili złota korona znów widniała na jego plecach, dodając mu pewności siebie. Max zamknął oczy, wziął głęboki oddech i wolno wypuścił powietrze. Uspokajał się.

W pewnej chwili jego ciało zwiotczało i zaczęło przechylać się do tyłu. Szaman doskoczył nagle i złapał go, by ten nie runął. Położył go delikatnie na plecach, po czym wrócił do Tarhe.

– Nie zdradziłeś mu prawdziwego celu jego podróży – stwierdził szaman.

– Chłopca motywacją jest uratowanie brata – odpowiedział spokojnie i zasiadł przed ogniem. – To wszystko, co było mu potrzebne, by odegrać rolę, jaką ma do zagrania. Rolę, o której nawet ja nie wiedziałem. Jego przodkowie patrzą tylko na niego, nie byli zainteresowani Taylorem. To musi być on.

– Malowidła, które kazałeś mi na nim namalować nie są dla jego brata.

– Oczywiście, że nie. Są dla kogoś innego.

Wódz usiadł prosto i oparł nadgarstki o kolana. Stwór usiadł za nim.

Tarhe zamknął oczy.

ROZDZIAŁ 12

Druga szansa

Otworzył oczy. Mimo iż wiedział czego się spodziewać, przejście na drugą stronę zawsze było tak samo nieprzyjemne. Ognisko było wygaszone. Wrażenie opustoszenia przyćmiewało wszystko inne. Tylko sam środek tipi był oświetlony pomarańczowym słupem światła, wpadającym przez komin. Korzenie ciągnęły się po podłodze na wszystkie strony, na ścianach wygięte były do środka, jak ogromne kolce.

Max złapał się za jeden z wystających korzeni, by pomoc sobie wstać, lecz gdy tylko pociągnął, ten się urwał wypuszczając tumany suchego pyłu, który sypnął mu prosto w twarz. Poczuł, jakby połknął wasabi. Oczy mu się zaszkliły i rozmyły otoczenie. Dopiero po chwili jego wzrok wrócił do normy, natomiast pył ze złamanego korzenia unosił się nieruchomo w powietrzu.

Wstał i przetarł kurtkę z kurzu. Cisza była czymś, czego bardzo nie lubił w tym wymiarze. Miliony dźwięków, odgrywających symfonię, słyszane z każdej strony, były dla Maxa tym, co sprawiało, że czuł się bezpiecznie. W przeciwieństwie do brata, który nigdy nie był towarzyski.

Na brudnej i tłustej podłodze zauważył odciski wilczych łap. Prowadziły za stertę czarnych belek na środku i niknęły pod jednym z luster. Zwierz doskonale wiedział, dokąd zmierza. Nie były to jednak jedyne ślady. Kolejnymi, prowadzącymi z tego samego miejsca, gdzie zaczął Max, były odciski butów.

Muszą należeć do Taylora, pomyślał.

Szwendał się przez chwilę po namiocie i zatrzymał na chwilę przy lustrze, do którego prowadziły łapy wilka. Dla Maxa decyzja była prosta. Żeby odnaleźć brata, musiał podążyć jego tropem.

Zbliżając się do luster usłyszał pisk zza namiotu. Poszedł do wyjścia i uniósł jedną stronę kurtyny, tyle tylko, by widzieć. Był to obraz z jego koszmarów. Niemożliwa do zliczenia liczba cieni i duchów zgromadziła się przed tipi. Były ich całe góry, które się ruszały i przemieszczały, co chwila formując inny krajobraz. Horyzont wypełniony srebrnymi ślepiami, niczym niekończąca się droga mleczna na ciemnym niebie. Tym razem Umbra była pozbawiona swoich słońc, niemal w całości skrytych za czarnymi chmurami. Trzy metry dzieliły go od stworów. Jedynie ostatnie światło padało teraz na namiot i to ono nie pozwalało im przejść. To musiało być działanie księgi czytanej przez doktora, dzięki temu światło okrążało namiot.

Cienie piszczały i jakby przepychały się między sobą. Każdy chciał stać w pierwszym rzędzie. Niemal się o to zabijały. Piski i suche okrzyki unosiły się w powietrzu, przypominając odgłos burzliwego oceanu i ogromnych fal rozbijających się o skały.

Wtem z tłumu wyłonił się duch kobiety, którą Max kojarzył. Duch, który wracał do niego w koszmarach. Była nim kobieta trzymająca martwe niemowlę na rękach. Spotkał ją w szpitalu. Patrzyła na chłopca spod długich czarnych włosów. Był to wzrok pełen złości i pretensji. Ostentacyjnie kręciła głową, zawiedziona, jakby fakt, że Max zamierza iść po brata był błędem.

Oparła policzek o swoje dziecko i zaczęła nucić mu kołysankę. Śpiewana cicho, przebijała się mocno przez ryki upiorów. Aż w końcu zaczęła cofać się w morzu cieni i zniknęła w mroku. Max zasłonił płachtę tipi i podszedł do lustra. Zdawał sobie sprawę, że nieważne, co się teraz wydarzy, nie było już odwrotu.

Max sięgnął dłonią do kieszeni po latarkę i wyciągnął ją tak dla pewności. Horyzont znał jedynie z opowiadań Taylora i Noah. Nie wiedział, który przerażał go bardziej. W internecie nigdy nie znalazł niczego wartościowego na temat żadnego z tych światów, tylko opowiadania ludzi, których kiedyś wziąłby za wariatów. Osób takich jak on sam. Serce waliło mu, jakby chciało wyskoczyć. Nie mogę się teraz wycofać, dodawał sobie otuchy.

Zrobił wolny krok w kierunku swojego odbicia. Dostrzegł czarne dymki wyłaniające się zza lustra. Odskoczył w tył.

– Chłopiec z latarką – usłyszał głośny, szepczący, znany mu głos. – intruz.

Zza lustra wyłonił się ogromny upiór, ten sam, który ścigał jego i Taylora w szpitalu. Ten sam, który omal ich nie zabił. Jego obecność tutaj wyjaśniała, dlaczego nie widział go wewnątrz namiotu po tym, jak wszedł przez otwór.

Stanął przed lustrem, coś się jednak zmieniło, wciąż imponował i wyróżniał się gabarytami względem innych upiorów, ale stał przechylony na lewy bok. Konkluzja była oczywista – był ranny.

– Czego ode mnie chcesz? – spytał Max, nie kryjąc strachu.

– Idziesz tam, gdzie ci wskazali.

Cień zaczął krążyć dookoła kręgu magmowego światła. Chłopak śledził go wzrokiem.

– Jesteś gotowy przejść przez wszystkie poziomy Umbry. – upiór przemówił głosem Taylora – dla obietnicy. Nie masz pewności, że twój brat tam jest, nie masz pewności, że tam dotrzesz, nie masz pewności, że wrócisz. Masz tylko słowo osoby, przez którą twoja droga, moja i twojego brata, się skrzyżowały. Zamiast z tym walczyć, robisz dokładnie to, czego od ciebie chcą. Jak widać, musisz mieć ważny powód... – Upiór zrobił pełne koło i wrócił za lustro. – Zdradź mi go.

– Znasz powód. Ty idziesz tam z tego samego.

Upiór przekręcił głowę jak pies.

– Idę tam dla Taylora – dodał Max.

– Taylor nie żyje, i oni też mogą stać się martwi, jeżeli tylko chcesz. – Max wiedział, że mowa jest o Indianach. – Porzuć swoją z góry przegraną misję i pomścij brata, zamiast do niego dołączyć. Pomogę ci.

– Po co mi to mówisz? dlaczego miałbym cię posłuchać? Nie jesteś od nich lepszy.

– Naiwny. – Stwór wrócił do swej wysuszonej barwy głosu. – A gdybyś znał konsekwencje tego, co robisz? – Wyciągnął czarną gębę do światła, mimo iż zaczęło go piec. – Zawróciłbyś?

– Mów, co chcesz – odparł niepewnie chłopak. – i tak nie uwierzę w ani jedno twoje słowo. Mówisz tak, ponieważ nie chcesz pozwolić mu wrócić. Pokonał cię i teraz nie możesz się z tym pogodzić!

Kreatura zapiszczała wściekle i wskoczyła do światła po Maxa, a jego ciało zaskwierczało i puściło chmurę pary. Flesz latarki, skierowany wprost na niego, odrzucił go do tyłu. Cień zaczął biegać po namiocie, niszcząc wszystko po kolei. Bił, łamał, szarpał i uderzał rozbijając trzy z czterech luster, ostało się tylko to, do którego prowadziły ślady wilczych łap.

– Nie! – krzyknął Max widząc jak pędzi do ostatniego i również ruszył. Jednak cień był szybszy. Wykonał potężny skok do wnętrza lustra, zahaczając przy tym framugę. Lustro się zachwiało i poleciało w tył, ale Max zdążył je złapać przed upadkiem. Następnie postawił je na nogi. Było cięższe niż przypuszczał. Framuga pękła w miejscu, gdzie złapał ją upiór. Lustro, którym przeszedł Taylor, jak i dwa pozostałe, były teraz milionem błyskających, pomarańczowych fleszy. To znaczyło, że nie pójdzie śladami brata, tylko tymi wyrobionymi przez wilka.

O co tu chodziło? Chciał zabić Indian by przestali nachodzić Umbrę? A może potrzebował ciała, by wejść do świata materialnego? Czuł w kościach, że niebawem się dowie i odpowiedź mu się nie spodoba. Był skołowany tym, co się stało. Nie ufał Indianom, ale nie miał innego wyjścia.

Stanął przed lustrem i przyłożył do niego rękę. Przy zetknięciu zachowywało się jak gęsta ciecz. Dłoń przeszła na drugą stronę. Poczuł zderzenie zimnego powietrza i wyciągnął rękę. Poprawił narzutę podarowaną przez wodza, zasunął kurtkę pod szyję, a następnie objął się rękoma.

Zamknął oczy i wszedł do lustra.

* * *

Szaman w pośpiechu przygotowywał Maxa do podróży.

– Do Horyzontu przejdziesz tym lustrem. – Wódz wskazał na stojący przedmiot po drugiej stronie ogniska. – Tym samym, które wybrał twój brat. Im bliżej wydeptanej przez niego drogi będziesz się trzymał, tym łatwiej będzie ci przekraczać barierę, bo będzie tam słabsza.

Max spojrzał na Szamana, spoglądającego na niego ukradkiem. Obserwował jakie malowidła powstają na jego rękach i ciele.

– Miejsce, do którego zmierzasz jest inne niż Umbra, którą znasz. Są tam miejsca, które wymykają się klasyfikacji ze względu na bliskość do fizycznej rzeczywistości. Istnieją tam rzeczy zupełnie obce ludzkiemu umysłowi, niosące ludziom szaleństwo, a nawet śmierć ducha. Musisz być silny, skupiony na swoim celu. Jeżeli pozwolisz Horyzontowi zawładnąć twoją głową, możesz już z niego nie wrócić.

– Taylor mi o nim opowiadał...

– Nie dobieraj sobie słów wypowiedzianych przez brata – przerwał mu wódz. – Miejsce to jest formowane przez samego intruza. Można by rzec, iż istnieją dwie teorie. Pierwsza jest taka, że Horyzontów jest wiele i każdy jest gościem innego, a druga, że Horyzont nigdy nie pokazuje swej prawdziwej twarzy i karmi oczy swych gości ich własnymi lękami. Która jest prawdziwa, nikt nie wie.

– Czyli za każdym razem, gdy tam wejdę, będzie inaczej?

– Nie. Jeżeli znajdą się tam dwie osoby jednocześnie, jeden będzie widział szczere pole z ogromnym kamieniem na środku. Drugi zaś opuszczony plac miasta z płonącym drzewem w miejscu, gdzie tamten widział kamień. Ile osób, tyle wizji, jednak są one wierne ich właścicielowi. Ilekroć tam nie wrócisz, będziesz widział tak samo wykreowany świat.

Max miał wrażenie, że coś przemknęło w cieniach za plecami tańczących Indian. Niewielkich rozmiarów, za to bardzo zwinne i szybkie. Spojrzał na wyjście z namiotu, skąd dochodziły krzyki walczących wojowników i głosy czytającego mężczyzny w golfie. Spojrzał na pozostałych odzianych w czerń i czytających z ksiąg wokół ogniska. Żadna z kart ksiąg nawet nie drgnęła, mimo iż przeciąg był bardzo odczuwalny. Muna choć przywiązana, zdawała się być zaangażowana w rytuał. Nuciła pod nosem i ruszała się do rytmu bębnów, grzechotek i śpiewów.

– Musisz pamiętać o jednej bardzo istotnej regule – zwrócił jego uwagę Tarhe. – Nie wolno ci się zatrzymać. Horyzont nie pozwoli ci odpocząć. Będzie chciał złamać nie tylko twoją psychikę, ale i wIgor. Musisz być wytrwały.

– Rozumiem, ale... – Max odprowadził wzrokiem wojownika, który wbiegł do środka, by zabrać kolejną dzidę z namiotu i wrócił do walki. – Ale wciąż nie wiem, jak mam dostać się dalej?

Wódz wziął wdech i spojrzał podejrzliwie na Szamana.

– Horyzont wskaże ci miejsce. Wszak nie będziesz wstanie go ominąć...

* * *

– Nie będę w stanie go ominąć, tak? – mruknął do siebie Max, trzęsąc się z zimna. Para wydobywała się z ust przy każdym wydechu, gęsia skórka na całym ciele, do tego piekące stawy i uszy były problemem. Stał tyłem do lustra, przez które przeszedł. Prawa strona namiotu była gęsto porośnięta roślinnością z mnóstwem kwiatów, jakby natura upomniała się o swoje. Złote światło słońca rzucało przyjemną poświatę, amortyzując odbicia na delikatnej parze unoszącej się nad podłogą. Pyłki kwiatów unosiły się w powietrzu i wirowały, co dawało dowód na to, że w Horyzoncie istnieje wiatr. O ile to w ogóle Horyzont, bo nie przypominało miejsca, o którym mówił Taylor.

Zrobił pierwszy krok, a jego noga, do połowy łydki, wpadała w dziurę zalaną lodowatą wodą. Wyciągnął ją od razu z powrotem, a zamoczona nogawka zaczęła twardnieć z zimna. Zgłuszone dźwięki wody dały świadectwo, że wymiary w pewnych aspektach są do siebie podobne. Towarzyszyła mu ta sama cisza, co we wcześniejszym wymiarze. Mech i kosmyki trawy przejęły niemal całość podłogi w namiocie. Powietrze było bardzo wilgotne, ale bezzapachowe. Lewitująca srebrna nić połączona z jego ciałem ciągnęła się za nim wpadając do lustra. A przed nim druga, która zdawała się być również grubsza, prowadziła za namiot.

Błękitna poświata przyniosła mu skojarzenie świetlnego miecza, co poskutkowało uśmiechem na jego twarzy. Okrążył ją palcami markując uchwyt, a gdy trącił niechcący, zachowała się jak woda w kranie. Zmieniła kształt opływając jego dłonie, a gdy uniósł ręce, ta wróciła do pierwotnej postaci. Po tej stronie srebrna nić była widoczna tylko dla niego, tak przynajmniej mówił mu brat.

Teraz zrozumiał znaczenie łączenia włosów, Taylora, małej głowy i wplątanie ich w jego własne. Ich nici były teraz połączone, co znaczyło, że poprowadzi go dokładnie tam, gdzie Taylor się znajduje.

– Horyzont ma GPS. – Poprawił kurtkę. – „Za pięć kroków kieruj się w lewą stronę”.

Powiedział pod nosem papugując głos z nawigacji samochodowej i tupnął zlodowaciałą nogą o podłogę, chcąc pozbyć się wody. Następnie machnął nią przed sobą, a powiew mroźnego powietrza zapiekł mokrą skórę, zaś para rozproszyła się ukazując w pełni podłogę. Max ruszył przed siebie już z większą rozwagą, by nie powtórzyć wpadki z kałużą. Kierował się do świecącego złotymi promieniami wejścia do tipi.

U podstawy materiału tworzącego namiot, po dwóch stronach wejścia, rosły imponujące grzyby, różnej barwy i wielkości. Otoczone były długimi źdźbłami trawy i małymi, białymi kwiatami. Pomarańczowo biały grzyb był pęknięty na czubku kapelusza i to z niego wydobywały się pyłki, które, jak sądził Max, należały do kwiatów. Przyglądając się tej ciekawej roślinności jego uwagę przykuła ciemna gałąź, wyrastająca spod roślin. Jej koniec był w kształcie ludzkiej dłoni. Wiedział, że nie powinien się zatrzymywać, ale jeśli to człowiek, mógł zatem potrzebować pomocy. A obok tego chłopiec nie umiał przejść obojętnie. Zbliżył się ostrożnie.

– Przepraszam? – odezwał się niepewnie – Halo?

Usłyszał dziwny szept i odwrócił się, przestraszony. Nigdzie nie dostrzegł upiora. Nie łudził się jednak, że tak pozostanie.

– Halo? – znów się odezwał.

Zamilkł widząc, że dłoń zaczęła się lekko poruszać. Po chwili złapała Maxa za nadgarstek, ściskając mocno. Chłopak próbował odskoczyć, szarpał się, ale na nic się to zdało. Grzyby i pozostałe rośliny uniosły się w górę, wilgotna ziemia pod nim się rozsunęła, wyłaniając z niej głowę i ramię człowieka. A przynajmniej czegoś, co go przypominało. Zwaliste ciało, ze skórą w kolorze drewna, ogromny grzyb wyrastający mu z pleców. Oczodoły miał puste, a twarz podzieloną na pół, głębokim pęknięciem. Stękał mieszanką bólu, strachu i rezygnacji.

Gdy uniósł głowę odrobinę wyżej, oczom Maxa ukazała się stara rana po poderżniętym gardle. Chłopiec zrozumiał, że była to jedna z osób przywiązanych do pali, wchłonięta przez Horyzont. Indianie musieli wprowadzać ich duchy poza Umbrę i tam składać je w ofierze.

– Puść mnie! – Max zaczął kopać go po twarzy. Mężczyzna przyciągał go nadal do siebie, więc użył więcej siły. Kilka dobrych, silnych kopnięć wystarczyło, by głowa puściła na pęknięciu dzielącym ją na pół. Usłyszał głuchy odgłos łamanej gałęzi. Czaszka ducha otworzyła się jak pozytywka, a ze środka, w którym widział masę małych grzybków, wylatywały tumany pyłków, unoszących się po tipi.

Max wyrwał się z uścisku i odskoczył, padając na plecy. Gleba zaczęła wciągać mężczyznę z powrotem. Z uściskiem tak silnym, że ciemna skóra na brzuchu i żebrach zaczęła pękać, a z miejsca, gdzie ciało łączyło się z gruntem, zaczynała sączyć się krew i zielona maź, przypominająca sok drzewny.

Mimo, że chłopak został zaatakowany, nie chciał zostawiać go bez pomocy. Sięgnął po deskę, a facet go pochwycił i obaj ciągnęli z całej siły. To był horror, dla oczu i uszu. Słyszał trzaski łamanych kości i odrywanego mięsa, mieszające się z tłumionym wyciem mężczyzny. Skóra w końcu puściła, krew rozlała się jak chluśnięta z wiadra, a fragment mężczyzny wyskoczył z podłogi, a raczej to co było nad nią. Sekundy po tym, jak padł na brzuch, mężczyzna zmarł.

– Proszę pana? – Max spytał jeszcze dla pewności, mimo iż sam nie mógł być bardziej pewny tego co widział. Dłonie mu drżały, nogi zrobiły się miękkie. Kucnął obok deski i zwymiotował. Ziemia nie odpuszczała. Nieszczęśnik niknął, jak wciągany do bagna, po czym gleba, grzyby i kwiaty wróciły na swoje miejsce, zakrywając go w pełni. Ciemna ręka, która zwabiła Maxa zastygła w innej, przypominającej ośmiornicę, pozie.

Chłopak wstał, masując obolały nadgarstek. Dyszał. Noah opowiadał mu o tych, którzy zostali wchłonięci przez ten świat. Nie wolno mu było się zatrzymać, inaczej skończyłby jak on. Splunął i poczuł, że dłoń nie chce się odlepić od kłody. Wyrwał mocniej i ta puściła. Rzucił ostatnim spojrzeniem na porośnięte grzybami, złociste miejsce i wyszedł z namiotu.

Słońce uderzyło w twarz, ale oczy szybko się przyzwyczaiły. Było mroźno. Promienie słońca na bezchmurnym, czystym niebie, w kolorze rajskiej wody, zdawały się nie dawać żadnego ciepła. Pierwszym, co rzuciło mu się w oczy, był wbity w ziemię, porośnięty mchem i bluszczem słup z sygnalizacją świetlną. Czerwone światło mrugało ze słyszalnym zgrzytem. Rozbolała go głowa. Nie to spodziewał się ujrzeć. Wioska została okryta przez naturę, roślinność była w o wiele lepszej kondycji. Nawet drzewa zdawały się być większe, a kolory pełniejsze. Zarośnięta i zielona od roślin, nie była tak dużą zmianą, jak ściana skał po prawej stronie, lawina kamieni tworzyła rozległy obryw skalny. Wszechobecna para płynąca leniwie nad ziemią kąsała kostki. Otulił się mocniej kurtką i narzutą. Podskoczył kilkukrotnie na palcach, by przyspieszyć krążenie krwi.

– To jest ten Horyzont? – zaszemrał.

W prawdziwym świecie tej góry nie było, zauważyłbym, próbował sobie przypomnieć. Podszedł bliżej do stojącej sygnalizacji świetlnej, widział na niej nalepkę miasta Chicago. Jego miasta rodzinnego. Później przeprowadzili się wraz z rodziną na przedmieścia, po tym jak Taylor przyznał się do swoich przeżyć paranormalnych i uznano go za czubka.

Ptaki latały stadami, a na ścieżce prowadzącej do wioski przebiegł gryzoń. Bezzapachowe powietrze dawało odczucie czegoś sztucznego. Nagle jego uwagę przykuł jeszcze jeden słup sygnalizacji świetlnej. Na nim też paliło się czerwone światło. Dalej było ich jeszcze więcej, jakby prowadziły do miejsca innego niż srebrna nić. Problem polegał jednak na tym, że błyszcząca linia prowadziła przez skały po prawej, które w dodatku poprzedzone były wysoką trawą. Pamiętał, co czaiło się w niej w świecie materialnym. Szedł ostrożnie przez parę, zważając na każdy krok. Nie chciał tracić czasu, więc ścieżkę przebiegł truchtem, będąc przy tym nad wyraz ostrożnym. Stanął na wprost ściany skał, gdzie srebrna nić przenikała. Taylor musiał tu być zanim się zawaliła, nie było mowy o obejściu, gdyż nie miała końca. Bał się wejść do trawy – mogło w niej czaić się dosłownie wszystko.

Chuchnął w skostniałe dłonie i wzdrygnął się. Coś usłyszał. Dźwięk nie dochodził z trawy, a ze ścieżki, na której siedział teraz młody szympans ze sznurem na szyi. Drugi jego koniec przywiązany był do ogromnego metalowego gwoździa wbitego w ziemię. Zwierzę było przerażone, co chwilę ciągnęło sznur próbując wyrywać gwóźdź.

– Nie bój się. – Max podszedł bliżej i złapał za szpikulec. – Co ty tu robisz? Tu jest niebezpiecznie. Spróbuję ci pomóc.

Siłował się z gwoździem, aż ten puścił i wystrzelił, omal nie wybijając mu zębów. Sznur zsunął dolną częścią narzędzia. Szympans był wolny.

– Widzisz? Udało się.

Zwierzę jednak nie uciekło. Siedziało i szarpało owinięty wokół jego szyi sznur. Chłopak spojrzał na skały wiedząc, że powinien się teraz po nich wspinać. Podszedł do zwierzęcia i kucnął, zaczął rozwiązywać linę, a chwilę później małpa była wolna i podskoczyła, ewidentnie uszczęśliwiona.

Zadowolony Max pogłaskał ją po głowie, a gdy jego palce dotknęły zwierzęcia, szympans zgiął się z bólu, jakby spięty skurczem i upadł na ziemię.

– Co się stało!? – krzyknął chłopak.

Małpa w zaledwie kilka sekund przeszła cały proces rozkładu. Wystarczyła chwila i pozostały po niej tylko kości. Nie rozumiejąc sytuacji, Max wstał i wtedy obok niego twardo uderzył o ziemię czarny, martwy ptak. Zaraz kolejny, po chwili padał deszcz martwych ptaszysk, które rozkładały się w równie szybkim tempie.

Bez namysłu Max wbiegł w wysoką trawę i zaczął wspinać się po skałach. Te jednak okazywały się być coraz bardziej niebezpieczne. Dotarł do zbyt stromego punktu. Oparł się o kamień plecami, wychylił się i spojrzał w dół na wszystkie martwe zwierzęta na polanie.

– I co teraz? – zakaszlał od zimnego powietrza.

Poczuł, ciepło w lewej dłoni. Piekła jakby podłożył ją pod gorącą wodę. Chciał ją oderwać, ale ta była mocno przyklejona do skały. Przestraszony, szarpnął i wyrwał ją zostawiając na skale kawałek skóry. Spojrzał na zranioną dłoń, po czym schował ją pod kurtkę i wstrzymał się od krzyku. W myślach dodał sobie otuchy i jakoś udało mu się zejść ze skał na drogę.

Zaczął szukać przejścia, gdy wtem usłyszał wark. Zdębiał i znieruchomiał. Powoli się odwrócił, ale niczego nie widział. Uniósł głowę – na szczycie skarpy stał pies, szczerząc żółte kły.

Gdy Taylor przejął ciało Maxa, by ratować swoje z rąk upiora, został zaatakowany przez mieszańca, który omal go nie zagryzł. Teraz był to ten sam pies, ale trzy razy większy, z otwartymi ranami na karku. Szczerzył zęby, wpatrzony w chłopaka. To niemożliwe, pomyślał. Ze strachu zapomniał o bólu dłoni. Przypomniał sobie słowa wodza, że to miejsce płata figle umysłowi, chcąc doprowadzić do szaleństwa. Zamknął oczy, uspokoił się, wziął głęboki wdech. Był pewien, że to tylko działania Horyzontu. Ta droga stała dla niego otworem. Wypuścił powietrze z płuc i otworzył oczy.

Wtedy zwierzę zaczęło zeskakiwać ze skał, a Max ruszył do ucieczki. Pędził w kierunku namiotu, aż w ostatniej chwili skręcił w bok do drogi ułożonej z sygnalizacji świetlnej. Nie chciał ryzykować rozbicia ostatniego lustra przez wściekłego psa. Patrząc za siebie, zauważył, że kundel właśnie gnał przez wysoką trawę, ciskając jej źdźbła w powietrze. Max dobiegł do ostatniej latarni i zatrzymał się tuż przed urwiskiem, a przez unoszącą się mgłę nie widział, co jest na dnie. Nie miał czasu się zastanawiać, odwrócił się plecami do przepaści, złapał się wystającego korzenia i zaczął schodzić w dół.

Pies dobiegł w jednej chwili i kłapnął zębiskami, sypiąc kamieniami spod hamujących łap. Piana i ślina skapywała z jego pyska prosto na głowę Maxa. Ten nie zatrzymywał się. Nerwowo zsuwał się niżej. Pies odwrócił się i pobiegł znaleźć inną drogę by go dopaść. Max przystopował, widząc, że zwierzę zniknęło. Oparty nogami o skały i rękami zahaczony o korzeń, łapał oddech. Dostrzegł coś kremowego, z pozoru wyglądającego jak nagi człowiek, ale twarz miał pustą, było na nim tylko jedno, ściągnięte skórą prawe oko.

Niczym górska kozica stał przyklejony do stromych jak ściana skał. Patrzył na chłopaka z zaciekawieniem. Max, nie chcąc tracić czasu, zaczął wspinać się w górę. Wtedy dziwadło wzięło zamach i mocno walnęło w ścianę, trzęsąc nią całą.

– Nie, nie, nie... – kiwał głową przestraszony. – Nie rób tego, proszę cię...

Stwór tak silnie potrząsnął korzeniem, że ten zerwał się, Max natomiast spadł w dół, zsuwając się po stromym zboczu. Poobijany wylądował na mokrej glebie. Spojrzał w górę, jednak przez mgłę niczego nie widział, prócz dwóch srebrnych nici ciągnących się na szczyt skarpy. Krwawiła mu rana na głowie. Przetarł ją rękawem, usiłując dojść do siebie.

Było szaro, a z braku słońca jeszcze zimniej. Widział przed sobą strumyk. Miał odczucie jakby znalazł się w klatce. Podniósł się i poszedł w kierunku wody. Po raz pierwszy, odkąd wszedł do tego świata poczuł zapach. Zmarszczył brwi. Strumyk śmierdział alkoholem.

Wtedy do niego dotarło. Wyprostował się, oddech przyspieszył, a szczęka zaczęła drżeć. Po policzkach polały się łzy. Odwrócił się i zobaczył jak wysoka mgła się rozchodzi, ukazując mu obraz przewróconej sygnalizacji świetlnej z mrugającym czerwonym światłem, które zlekceważyli wjeżdżając na skrzyżowanie. A za nią wbite w skały auto jego matki, świeżo po wypadku. Dym unosił się z silnika, a światła awaryjne mrugały. Maska była zgięta i wgnieciona, drobinki szkła rozsypane wokół wraku migotały niczym gwieździste niebo.

Nie widział wyraźnie, ale zdawało mu się, że ktoś siedzi w środku. Przejęty, ruszył w stronę wozu. Do jego uszu dobiegło szczekanie psa. Nie miało to jednak teraz znaczenia, wszystko inne schodziło na drugi plan. Powietrze przestało doskwierać i osiadać na płucach, mróz nie kąsał stawów, ściągnięta skóra z dłoni przestała piec. Głowa nie bolała. Chciał zrobić kolejny krok, ale nie mógł, był przyklejony do kamienistej ziemi. Lewa noga puściła, ale prawa była mocniej wciągnięta. Rękoma przegonił mgłę, kamienie pod nim zrobiły się już czerwone, a but prawie w całości był pod powierzchnią. Horyzont nie dawał nikomu odpocząć. Jeżeli ktoś się zatrzymał ze zmęczenia, kończył jak wcześniej osoba w namiocie. Szybko rozwiązał sznurówki i wyciągnął stopę w ostatniej chwili. But całkowicie został wchłonięty pod kamienie.

Podszedł do samochodu od strony kierowcy. Szyba była pęknięta i brudna, wciąż nie miał pewności, kim była osoba w środku. Spod zamkniętych drzwi wylewała się krew, która spływając na kamienie mieszała się z olejem. Szczekanie ogromnego psa nabierało na sile, był niedaleko. Czuł po kościach, że powinien uciekać. Okrążył pojazd i z głośnym skrzypem otworzył drzwi. Strzelanie i wyginanie się uszkodzonej blachy zbudziło jeszcze więcej zamieszkujących ten wymiar kreatur. Po mglistym niebie rozbiegł się odgłos kilku wrzasków, nie ludzkich, ale również nie zwierzęcych.

Nie przejmował się tym, co się dzieje wokół. Wszedł do pojazdu. Gdy usiadł na fotelu pasażera usłyszał stłumiony odgłos uderzających o siebie, pustych butelek leżących pod jego nogami. Wystrzelona poduszka powietrzna wisiała przed nim jak worek. Spojrzał w lewo i jego koszmar się ziścił.

– Mamo?

Spytał zaciśniętym przez gardło, drżącym głosem. Szturchnął ją palcem. Nie było reakcji.

– Mamo, powiedz coś... Mamo...

Nie mógł uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.

– Mamo, proszę...Możemy stąd uciec, w namiocie jest lustro. Zabiorę cię tam, tylko proszę, powiedz coś...

Trącił ją ponownie, tym razem mocniej. Jednak wiotkie ciało nie poruszyło się. Była ranna, brudna od krwi. Ręce miała pokaleczone od rozbitego szkła.

Ostry pisk czegoś zbliżającego się do wraku przebił się do wnętrza samochodu, a w odpowiedzi zaszczekał pies. Trwał teraz wyścig, który z potworów dobiegnie do Maxa jako pierwszy.

– Nie chciałem, żeby do tego doszło – mówił przez łzy. – Zrobiłbym i oddał wszystko, żebyś teraz z nami była. Nasza rodzina była zawsze rozbita, najpierw tata, potem Taylor. Było ci tak straszne ciężko, a ja niczego nie ułatwiałem. Wiem, że byłem dupkiem w wielu kwestiach, odpychałem cię od siebie, obwiniając cię za brak Taylora w moim... W naszym życiu...

Głos mu się złamał, emocje wzięły górę. Pies dobiegł do strumyka i zaczął wgryzać się w miejsce, gdzie but chłopca został wchłonięty. Pies wyrwał go wraz z ziemią i przeżuł, raniąc przy tym pysk. Wtedy kolejna kreatura stanęła na urwisku, a trzecia wyszła właśnie z wody. Uświadomił sobie skąd taki wygląd Horyzontu. Droga do brata, zasypana przez kamienie, symbolizowała jego życie. Stracił rodzinę, Carla, został sam. Skarpa, której mógł przeskoczyć, symbolizowała niemoc w poradzeniu sobie z wydarzeniami, jakie go spotkały. Pies, który ścigał go był jak przeszłość, z którą nie mógł się pogodzić. Zrozumiał, że im dłużej będzie zwlekał, tym wreszcie go ona dopadnie i uśmierci.

Noah i Taylor opowiadali, iż ten wymiar ukazywał nasze postrzeganie świata, uczucia, obawy oraz bojaźnie. Max uważał, że świat jest piękny, ale z jakiegoś powodu wszyscy dookoła niego umierają. Horyzont pokazał mu to jak na dłoni. Na koniec wypadek jego mamy, pięta achillesowa jego sumienia. Nie było go przy niej, gdy umierała. Nie mógł się z tym pogodzić. Horyzont nie pozwalał zapomnieć o najbardziej bolesnych przeżyciach, cały czas wystawiając je na pierwszy plan. Dlatego ludzie tracili tutaj zmysły.

Max delikatnie oparł matkę o fotel. Krew spływała jej po połowie twarzy. Chłopiec rzucił się mamie w ramiona, wyjąc jak małe dziecko. Wewnątrz czuł nieokiełznaną potrzebę matczynej miłości, czuł się bezbronny, a zarazem silny, wiedząc, że nie może jej zawieźć.

Stwory ruszyły agresywnie. Pies przygotowując się do startu, drobił przednią łapą, kopiąc w ziemi i tym samym posyłał kamienie w powietrze. Alkohol ze strumyka eksplodował na boki, gdy inny stwór zeskoczył z urwiska. Kłęby mgły zatańczyły, wirując tworzyły różne kształty. Do samochodu dobiegły na równo, zderzając się o siebie w wąskich drzwiach pasażera. Wokół wciąż dobiegali kolejni. Max nie był świadomy sytuacji, w jakiej się znalazł, lecz nie miało to teraz dla niego znaczenia. Liczył się fakt, że otrzymał szansę na pożegnanie się z mamą.

Trzy stwory wyciągnęły swe szpony po niego.

– Kochamy cię, mamo – powiedział, przytulając ją mocniej.

ROZDZIAŁ 13

Klepsydra

– Krawędź dalekiej Umbry jest znacznie grubsza i cięższa, niż w przypadku zwyczajnej Umbry. Niemożliwe jest ją przekroczyć używając zwyczajnych środków. Nawet, jeżeli więź połączona srebrną nicią z kimś będącym już po drugiej stronie posiada mocne łączenie, jak twoje i brata.

Wódz machnął ręką, a chłopak, został otoczony przez tańczące Indianki. Nie wszystkie młode, ale ubrane podobnie. Suknie szyte były z dwóch rodzajów skór, z wywiniętym karczkiem na górze. Ich dolna krawędź zdobiona była frędzlami. Dwie z nich miały stroje ozdobione dodatkowo rzędami rzemieni, obszywane frędzlami pod rękawami, na bocznych szwach i na brzegach. Max rozglądał się, zawstydzony, widząc, że kobiety usiadły bardzo blisko niego. Miał okazję przyjrzeć się malowidłom na ich twarzach. Obie miały ciemne włosy splecione w warkocze z przodu. Wydmuchiwały w niego dym z fajek. Każdy buch był śmierdzący, ostry i drażnił nozdrza, przez co Max kichnął kilkakrotnie. Nie umiał rozróżnić czy były to te same, które unosiły się w całym tipi.

– Czy to konieczne? – spytał, ale Indianki nie przerywały.

– Nasze pieśni i dymy uczynią cię niewidocznym dla wielu istot zamieszkujących Umbrę, czyniąc twoją drogę możliwą. Odgoni to złe duchy, zniechęci zapachem krwiożercze kreatury, choć nie wszystkie. Tam, dokąd się wybierasz nasze śpiewy nie sięgną, zostaniesz ty i twój zapach.

Max zawahał się, po czym przytaknął.

– Rozumiem, ale czy to pomoże mi przejść dalej? – dopytywał.

– Nie da się przejść pomiędzy wymiarami siłą. Nasi przodkowie używając form duchowych wilków z założonymi bransoletami na łapach, swobodnie podróżowali pomiędzy Głęboką a daleką Umbrą, mimo iż powrót z tej drugiej często zajmował lata. Jeżeli bransolety zostały usunięte, daleka Umbra decydowała o dalszym losie podróżnika. Wtedy posiadaliśmy dwóch braci, którzy zgłębiali wiedzę na tyle, by móc spacerować po Umbrze w formie duchowego wilka. – Wódz włożył do ust liść koki i zaczął go rzuć. – Gdy sam wymiar pozbawił ich bransolet, jeden został wypędzony do miejsca, gdzie rozpoczął rytuał przygotowujący go do podróży. Jaki los spotkał drugiego, tego nie wie nikt. Wierzymy jednak, że został uwięziony w wymiarze i żyje do dziś. Podróżowanie tam jest ciężkie i powoduje u podróżnika nieodwracalne szkody.

– Ach... – Maxowi nie podobało się to, co słyszał. – Po co mi to właściwie mówisz? Przecież daleka Umbra jest najbardziej odległym miejscem. To tam trafił Noah, to tam poszedł Taylor. Co z Głęboką Umbrą? Byłem przekonany, że występuje ona po Horyzoncie.

Szaman oburzył się słysząc te słowa. Przerwał malowanie i uniesionym głosem powiedział coś wodzowi. Zza namiotu dotarł do nich pisk upiorów. Następnie usłyszeli wrzask jednego z wojowników. Szaman machnął ręką do kolejnego Indianina, który złapał za opartą o jedną z belek, włócznię i wybiegł przed namiot pomóc walczyć i bronić tego miejsca. Wódz skinieniem popędził szamana, który komentując coś pod nosem wrócił do malowania ciała Maxa.

– Mylisz się – powiedział Tarhe. – Głęboka Umbra jest czymś w rodzaju przedsionka dalekiej Umbry, owszem występuje przed nią w hierarchii, natomiast by do niej dotrzeć musiałbyś pójść w przeciwnym kierunku. Nie zaprzątaj sobie nią głowy – wódz postukał się po czole – Są dwa miejsca, które liczą się najbardziej. Daleka Umbra oraz Mroczna Umbra, miejsce wypędzonych umarłych. Miejsce, do którego musisz dotrzeć. To właśnie tam jest uwięziony twój brat. Ale do tego wrócimy później. Oba wymiary wybiegają poza wpływy ludzi, nasze pieśni i nawet zapach ziół już ci tam nie pomogą. Gdy już tam dotrzesz będziesz skazany tylko na siebie. Od twoich decyzji oraz od czasu, jaki będziesz potrzebował na działanie, będzie zależało, czy skończysz jak inni. Czy wypełnisz powierzone ci przez przodków zadanie.

– Podsumowując, jak już się znajdę w dalekiej Umbrze, mam odnaleźć zagubioną bransoletę po wilku. Wtedy będę mógł przejść do Mrocznej Umbry.

– Jeżeli znajdziesz – poprawił go. – daleka Umbra potrafi zabić swojego gościa, kiedy tylko zechce. Musisz odnaleźć bransoletę, o ile dożyjesz... załóż ją jak najszybciej.

* * *

Każdy w swoim życiu przynajmniej raz znalazł się w sytuacji, w której zatopił się w danej chwili. Tracimy kontakt ze światem, czas się dla nas zatrzymał, wchłonięci i pełni, szczęśliwi. Jednak szczęście nie jest trwałe, a mija szybciej niż byśmy tego chcieli. Pytanie zatem brzmi: czy szczęście, choć chwilowe, warte jest lat męczarni?

Max nie wiedział, ile czasu minęło. Ocknął się dopiero, gdy ręce obejmujące mamę sięgnęły jego własnego ciała. Wtedy otworzył oczy. Siedział na górce popielatawego piachu. Przez moment mógł dostrzec czarny kontur sylwetki mamy zbudowanej z piachu. Potem zsypała się łącząc z górką, na której siedział. Resztki piasku z jej ciała, jakie miał na dłoni, również uciekły między palcami na wydmę, odsłaniając zagojoną dłoń. Zaczął się rozglądać po okolicy. Mimo iż siedział spokojnie, wewnątrz krzyczał i kopał pod sobą. Popielaty piach był lekki i sypki, więc wbijanie dłoni głęboko w wydmy nie sprawiałoby mu trudności. Łzy spływały mu po policzkach. I skraplały się ciemniejąc piach, który odlatywał lekko na boki popychany spokojnym wiatrem. Sądził, że najgorsze ma już za sobą. Że przyswoił już sobie śmierć mamy i pogodził się z tym faktem. Ale prawda okazała się inna. Brutalnie inna. Ból nie minie już nigdy... Będzie z nim do śmierci, a może jeszcze dłużej.

Przetarł oczy drapiąc policzka piaskiem, który teraz przykleił się do jego skóry. Spojrzał w dół i zauważył, że srebrna nić zniknęła. Stała się niewidoczna, czy może została zerwana?

„Nawet jeśli się zastanawiasz, czy została zerwana, to wiedz, że na pewno tak się nie stało”, tłumaczył mu Taylor.

Co się właściwie stało? Gdy przytulił mamę... mróz zniknął. A wraz z nim cały Horyzont. Czyżby to było przejściem? Wrotami? Wymiar wyrzucał wszystko, co człowieka trapiło. Aby dostać się dalej nie można uciekać przed problemem, ale uporać się z nim. Tak jak on wybaczył sobie nieobecność podczas śmierci mamy. Rozmyślał nad tym przez pewną chwilę.

Zaczął się rozglądać. Znalazł się na środku pustyni, otoczony wydmami, zbudowanymi z szarego jak popiół piasku. W oddali szalały burze piaskowe. Krążyły zataczając koło. Niebo pokryte było sztormowymi chmurami, które grzmiały potępieńczo. Mimo ponurej pogody, wszystko było dobrze widoczne, nawet w oddali. Powietrze było suche, jeden oddech wysuszał język i usta. Oczy szybko zaczęły piec, a zamknięcie ich na dłużej nie pomagało. W atmosferze latały drobinki piasku. Max słyszał gwiżdżący wiatr, zmieniający tempo i siłę co parę sekund. Rozpiął dżinsową kurtkę i sięgnął do indiańskiej narzuty, z kieszeni wyjął kompas, który wskazywał kierunek, mimo tego, że wskazówka stale się trzęsła.

Uniósł wzrok, by zobaczyć, dokąd zmierza, ale mocniejszy podmuch sypnął piachem, który wpadł mu do oczu. Odwrócił się plecami i zaczął je przecierać. Włożył kompas do kieszeni i zarzucił kurtkę na głowę, trzymając ciasno tuż pod nosem, by chronić oczy. Korona wyszyta na plecach dżinsowej kurtki teraz była na wysokości jego głowy. Król Max, – zaśmiał się. Był gotowy do drogi.

– Kochamy cię, mamo – powiedział po raz ostatni, patrząc na piach, który jeszcze chwilę temu był jego mamą. Zszedł z górki i ponownie zerknął na kompas. Strzałka wskazująca kierunek drgała, jakby nie była pewna drogi, ale nic lepszego na ten moment nie miał. Odgłosy wbijanych się do kostek w grząskim piachu kroków, były słyszalne, co znaczyło, że głuchota, tak wyróżniająca pozostałe wymiary, tutaj nie obowiązywała.

Chłopak czuł się przygnieciony masą szarej pustyni, która jakby nie miała końca. Czuł się jak mrówka, przemierzając daleką Umbrę. Wysunął usta spod chroniącej go przed sypiącym piachem kurtki.

– ECHO... Echo... echo...

Echo słychać było zza gór, odbijane, miał wrażenie, jakby skręciło i poleciało do chmur. Nie zdało się to jednak na nic dobrego. Suchość przedarła się do gardła i pozbawiła wilgoci cały przełyk. Przełknął z trudem ślinę, piekła, jakby pił zbyt gorącą herbatę. Następnie usłyszał coś jeszcze.

Echo.

To nie był dobry znak. Odwrócił się, ale nikogo nie dostrzegł. Tylko unoszący się w powietrzu, sypnięty piasek, który zaczął opadać. Kto go wzniecił? – głowił się. Duży upiór był gdzieś w Horyzoncie, ale Max nie wiedział czy zdołał przedostać się też tutaj. Taylor nigdy wcześniej nie zaszedł tak daleko, a Noah nie posiadał zbyt wielu informacji o tym miejscu, chłopak nie miał zatem pojęcia co go czeka.

Echo, które wcześniej usłyszał, wróciło do niego ponownie.

Wyraźniejsze wołania, nie jednej, a kilku osób. Nie wiedział czy tylko mu się wydaje czy może ktoś woła o pomoc. Zdawał sobie sprawę, że upiory potrafią zastawiać podobne pułapki, a ten, który tropił Taylora mógł być gdzieś w pobliżu.

Zatrzymał się i spojrzał w kierunku skąd dochodziły dźwięki. Powietrze mieniło krajobraz, jakby temperatura sięgała czterdziestu stopni. Nie był pewien tego, co widzi. Poprawił kurtkę i zboczył z kursu. Zerknę tylko i od razu wracam, okłamywał sam siebie.

Biegł pod wiatr. Droga wydawała się trudniejsza do pokonania i wymagała od niego jeszcze większego wysiłku.

Niedługo później sylwetki podobne do ludzkich zamajaczyły na horyzoncie. Zacisną mocniej kurtkę; piach sypał w oczy utrudniając najprostsze działania. Max z dużym oporem zbliżał się do sylwetek, które już od jakiegoś czasu nie wydawały żadnego dźwięku. Miał nadzieję, że ani nie przybył za późno, ani nie są żadną fatamorganą, przez którą tylko nadłożył drogi.

– To wy mnie wołaliście!? Jak tu trafiliście!?

Zatrzymał się. Nie usłyszał odpowiedzi, stał w bezpiecznej odległości, na wypadek, gdyby coś złego miało się wydarzyć.

– Halo, słyszycie mnie!?

Wciąż bez reakcji. Grupka ludzi stała oddalona o kilkanaście metrów. Jeszcze raz zerknął na kompas, który nakazywał iść w przeciwnym kierunku. Pokręcił głową i truchtem podbiegł do nieznanych mu osób.

– Jestem Max, przyszedłem, bo usłyszałam wasze wołanie. Potrzebujecie pomocy?

Wiatr powiał mocniej. Sypnęło piachem. Dopiero wtedy zauważył, że grupka osób, dla której pokonał taką drogę okazała się rzeczywiście być osobami, o których myślał, ale nie tymi których oczekiwał. Ludzie byli jak posągi wykonane z piasku. Była ich szóstka, dwójka rozglądała się za drogą, pozostali pomagali jednemu, który zakopał się w piachu. Wszyscy jakby w ułamku sekundy zamienili się w rzeźby i stali się częścią tej popielatej pustyni.

Max krążył dookoła nich ostrożnie. Podszedł do tego, który był wysunięty najdalej. Wyglądał jakby wypatrywał drogi.

Chłopak stanął obok niego i krzyknął głośno.

– Czy to wy do mnie wołaliście!?

Jednak nie doczekał się odpowiedzi. Tracę głowę, czego się spodziewałem? – posmutniał. Przecież te osoby są zwykłymi posągami. Nie mogą krzyczeć... Załamany Max zaczął odchodzić, ale odwrócił się jeszcze i podszedł do podróżnika. Podał mu rękę, a ta zacisnęła dłoń. Chłopiec ugiął się w kolanach i spojrzał na jego piaskową twarz, przestraszony. Próbował delikatnie wydostać swoją rękę zerkając na jego towarzyszy, którzy mieli obrócone głowy w jego stronę.

– Przepraszam! Nie chciałem pana dotykać, chciałem się tylko pożegnać! Już sobie idę!

Max patrzył na piaskowego mężczyznę, który nie chciał go teraz puścić. Zauważył jak kropla popłynęła od oka aż do brody, jakby płakał. Chłopiec wyjrzał za niego i na jego kompanach dostrzegł pęknięcia na ciele.

– Kim wy jesteście? – zapytał chłopak. Nie miał zamiaru zostawać tu ani chwili dłużej. Szarpnął mocno swoim ciałem, a piaskowa dłoń pękła i ukruszyła się. Oparł nogę o brzuch mężczyzny i odepchnął się z wszystkich sił. Dłoń eksplodowała, rozrzucając drobinki piasku dookoła, które porwał wiatr, a Max wylądował plecami w wydmie. Podniósł się i błyskawicznie odskoczył, a następnie spojrzał na pozostałych, którzy stali w bezruchu.

– Przepraszam! Przepraszam!

Max zerwał się do biegu. Zaczął uciekać tam, skąd przyszedł. Nie napotkał tych, którzy krzyczeli do niego, niemniej wyglądało na to, że popsuł coś należącego do mieszkańca tego miejsca. Nie miał zamiaru narażać się na jego gniew.

Odwrócił się i dostrzegł, że burza, wcześniej znacznie oddalona, teraz była bardzo blisko. Posągi zniknęły. Ogromny wicher targał piachem. Niebo grzmiało, fastrygowane błyskawicami.

Max bez zastanowienia zerwał się do ucieczki. Biegł, ile sił w nogach po miękkim piachu, który niemal uniemożliwiał poruszanie się. Czuł jak wszystkie mięśnie palą się ze zmęczenia. Ściana piasku uderzyła w niego, powalając go kilka metrów dalej i wzniosła go w powietrze.

Nie był w stanie krzyczeć ani zaczerpnąć powietrza. Rzucany niczym szmaciana lalka, zamknął oczy i zasłonił się rękoma, by w miarę możliwości ochronić się przed zderzeniem. Niesiony przez piaszczysty huragan, obijany o wydmy. Modlił się, by wyjść z tego cało, by jego podróż nie skończyła się w tak głupi sposób.

Burza nagle zniknęła. Poczuł, że spada, a wraz z nim tona popielatego piachu. Uderzenia nie pamiętał. Stracił przytomność po tym, jak wpadł z impetem w szczyt wydmy. Niczego nie widział, niczego nie czuł, niczego nie słyszał.

Otworzył oczy. Wsparł się na łokciach i pokręcił głową. W ustach i uszach miał piach, który zaczął od razu wypluwać. Jego ciało zatopione było w mokrym piasku, był przemoczony i brudny. Cała pustynia była przemoknięta, gdzieniegdzie widział stojącą wodę. Z ciemnych chmur wciąż kapało, jakby ulewa skończyła się sekundy temu. Miało to swoje plusy – deszcz bardziej ubił glebę, zatem będzie mu teraz wygodniej iść. Choć powiew wiatru na przemoczone ciało przyprawiało go o gęsią skórkę i dreszcze z zimna.

Wstał. A potem z miejsca padł na brzuch. Spojrzał w dół i zobaczył, że nie ma nogi. Od uda w dół była oderwana. Nie było krwi ani bólu, całe ciało miał zdrętwiałe, jakby krążenie szwankowało. Odcięta noga nie miała rany, a w środku widział jedynie mokry piach, sugerując, że jego ciało jest z niego zbudowane.

Podczołgał się w miejsce, gdzie popielata glina była bardziej ubita. Usiadł na tyłku i zaczął przyglądać się reszcie swojego ciała. W lewej dłoni brakowało trzech palców.

Teraz rozumiał, czym jest to miejsce i skąd wzięła się ta popielata, bezkresna pustynia. Daleka Umbra swych nieproszonych gości zamieniała w szary piasek, z którego była usypana. Nieszczęśnicy przybyli tutaj nie wiedząc, jak straszny los ich czeka.

Znów zrobiło mu się niedobrze, był przerażony i zszokowany, ledwo łapał oddech. Dłonie mu się trzęsły, a same były teraz blade jak ściana. Próbował się wziąć w garść, uspokoić się. Pamiętał słowa Noah: „Zachowaj spokój i planuj”, ale czy w obecnej sytuacji było to w ogóle możliwe?

Muszę ustalić kierunek drogi, pomyślał i sięgnął po kompas, ale tego nie było. Max przeszukał kieszenie, ale to nic nie dało. Zgubił ten cholerny kompas. Był wściekły. Nie będzie w stanie ustalić, w którą stronę pójść. Czuł, jak pęka w środku, jak zaczyna go to przerastać.

Zaklął pod nosem, a potem wściekłość zmieszała się z paniką.

– Pomocy! – nie wytrzymał i wrzasnął.

Trząsł się cały, a jego serce zaczęło bić szybciej i szybciej.

– Taylor! Ratuj mnie, błagam! – Płakał, ale z oczu nie popłynęła choćby jedna łza.

– Nie dam rady, to jest zbyt trudne – mamrotał pod nosem.

Zmieniał się w piach, wiedział o tym. Jego czas był policzony, niczym ziarenka w klepsydrze. Tracił nadzieję. Jedyne, co mu pozostało, to tylko czekać na koniec. Wtedy przypomniał sobie o Carlu, o tym, że stracił on życie przez niego. O tym, że Sara została opętana przez upiora. Do tego Taylor, który wielokrotnie stawiał swoje życie na szali, by go uratować. Był na skraju załamania, ale co by powiedzieli Taylor i Noah widząc go teraz w takim stanie?

Dość, pomyślał. Dość użalania się nad sobą... Zaczął podskakiwać. Bez nogi nie było łatwo.

Wolę zginąć, próbując niż czekać na śmierć jak tchórz, pomyślał. A potem uniosło się wycie syreny, najgłośniejsze jak dotąd. Max przewrócił się na plecy, krzycząc. Był pewien, że zaraz ogłuchnie. Cisza przyszła jak zbawienie, ukojenie dla bębenków, które cudem nie strzeliły. Dźwięk syreny robił się coraz bardziej nie do zniesienia, jeżeli dochodził stamtąd, gdzie idzie to straci słuch zanim zdąży wrócić – martwił się.

Wtedy na piachu dostrzegł znak, jak promyk nadziei. Zobaczył odbicia wilczych łap. Prowadziły w kierunku najwyższych wydm. Niezdarnie ruszył podskakując w tamtą stronę. Po trzech skokach padł na brzuch.

– Zamiast tak łazić jak głupek, mógłbyś mi chociaż pomóc! – krzyknął pełnym gardłem do tajemniczej postaci biegnącej na szczycie wydmy i od razu pożałował, kaszląc. Droga mu się dłużyła, miał wrażenie jakby wydmy się od niego oddalały. Na piasku po prawej, kilkadziesiąt metrów dalej, zauważył kolejne dwie sylwetki piaskowych posągów, przypominających ludzi. To nie byli ci sami, których spotkał wcześniej. Wyglądali, jakby przed czymś uciekali.

Ponownie znalazł się na szarym piasku, ale tym razem padł ze zmęczenia. Był spragniony, a wdychane suche powietrze sprawiało mu ból. Burzowe chmury grzmiały, widział błyski światła, ale dźwięk przychodził stłumiony i z opóźnieniem. To miejsce nie znało praw, jakie działały w świecie materialnym, gdzie światło oraz dźwięk niosą się swoim tempem i odbijają od przedmiotów. Gdzie piasek jest ciepły, a łzy płynął z mokrych oczu.

Pomału wyciągnął dłoń do nieba. Zauważył, że nie była już blada, stawała się popielata, a na skórze dostrzegł ubytki niczym na starym zamku z piasku. Czas się kończy, czuł to. Dłoń, na którą patrzył odczuwał jak po znieczuleniu dentystycznym, niby tam była, niby należała do niego, ale mimo to była jakby obca.

Ostrożnie usiadł i spojrzał na ślady łap, które zaczęły wznosić się ku górze. Wydma była tuż przed nim, tak po prostu, jak przesunięta. Wstał i zaczął wspinać się, aż w końcu poczuł, jak ręka odmawia mu posłuszeństwa. Jego kończyna była martwa, stworzona z szarego piasku.

Zmarszczył twarz, zagryzł wargi, znów się łamał. W dalekiej Umbrze nie było stworów ani upiorów. Tutaj było coś o wiele gorszego, jesteś pozostawiony sam ze sobą, by doświadczać rozpadu swojego ciała, które ginie wraz z jakąkolwiek nadzieją. Ten wymiar sam w sobie był wyrokiem śmierci, któremu nie sposób uciec.

Szedł dalej, zagryzł zęby, obrał sobie cel, którym był szczyt wydmy, największej, jaką tu znalazł. Ostatkami sił, nie używając do tego czarnopiaskowej ręki, osiągnął swój cel i od razu zrozumiał, że było warto.

– Czy to... ? – mruknął pod nosem widząc na horyzoncie miasto usypane z piasku. Przypominające Chicago.

Popielate miasto oddawało prawdziwe rozmiary budynków, było potężne, szczyty wieżowców sypały wężykami piasku niosącego wiatrem. Na środku stała monumentalna postać, przypominająca starego mężczyznę w szarej szacie. Twarz zasłaniała ciemna maska z otworem na oczy, na głowę zarzucony miał kaptur, a siwe włosy, wystające spod niego, falowały. Był niższy od budynków, ale wciąż ogromny. Z czarnej dziury w chmurach sypał się popielaty piach. Gigantyczna postać łapała go w złączone dłonie i ugniatała na bryłach budynków, jak babki z piasku. Budynki się rozsypywały, od czubków, a gigant usypywał znów te, które miały największe braki. Max nie umiał uciec od skojarzeń z Syzyfem, założycielem i królem miasta Efyra z mitologii greckiej. Gdy Syzyf oszukał Bogów, zamykając bożka śmierci Tanatosa, uczynił tym ludzi nieśmiertelnymi. Ci w zemście zdecydowali, że ukarzą Syzyfa wieczną i bezużyteczną pracą – miał on wtaczać na szczyt ogromnej góry wielki głaz, który jednak przed wierzchołkiem zawsze wymykał mu się z rąk i staczał na dół zbocza.

Czyżby starzec przed nim był tą osobą? – zastanawiał się Max. – Ludzkie życie jest jak trud Syzyfa? Podległe wyższym siłom? Skupiającym się jedynie na ciężkiej, prawie niemożliwej, bezcelowej pracy, niemającej końca i z góry skazanej na niepowodzenie?

Odwrócił głowę. To, co zobaczył sprawiło, że zmieniło jego perspektywę, a siła ponownie do niego wróciła... na początku myślał, że to jezioro Michigan. Jedno z większych, jakie widział, zalane czarną, parującą wodą. Jednak szybko zrozumiał, że to nie było jeziorem, a jego alternatywą, jeżeli nie znajdzie bransolety. Chciał zejść z ogromnej wydmy, ale wiedział, że w tym stanie zajmie to dużo czasu. Miał lepszy pomysł, głupi, ale lepszy. Odwrócił się bokiem do spadu i sturlał na sam dół. Lądując na dnie zauważył, że piasek pod nim jest w ruchu, sypie się w kierunku przepaści.

Max wstał i zaczął skakać jak najszybciej tylko potrafił. Widział, że po lewej na szczycie wydmy coś biegło równolegle z nim. Tym razem się nie chował, nie zostawił niedomówień w kształcie pyłu, bądź ruchomego piasku. Był daleko, ale chłopiec umiał go dostrzec.

– Odwal się! Nie dostaniesz ani mnie, ani Taylora! – krzyknął chłopak, starając się przyspieszyć, ale skakanie na jednej nodze było sporym utrudnieniem. Zauważył wtedy, że olbrzym stojący między budynkami zaprzestał swojej pracy. Obserwował go z zaciekawieniem. Max nie był tym faktem zadowolony. Piasek spod jego nóg nabierał na sile im bliżej ten znajdował się przepaści, tak jak woda cofająca się do oceanu. Czuł jak kształt gruntu zmienia ułożenie od przemieszczającego się podłoża. Było też głębiej, teraz piach sięgał do połowy łydki. Wiatr szalał, pchał ku przepaści, sypki piasek uderzał w skórę kąsając ją jak owady. Wiatr rósł, świszcząc przy uszach, zarzucona na głowę kurtka nie chroniła już przed szaleńczą pogodą.

Max odwrócił głowę i przewrócił się, uderzając stopą o coś twardego, ukrytego pod pędzącym piachem.

Wynurzając głowę kaszlnął, a jego język pokryty był teraz drobinkami, które nie chciały puścić. Gdy wstał, zobaczył, że stracił już rękę. Nie było czasu na użalanie się.

Skakał dalej. Usłyszał kolejną syrenę, tym razem cichszą i możliwą do zlokalizowania. Powędrował wzrokiem do miejsca, skąd dochodził odgłos. W szarości i mroku zobaczył coś lśniącego, połyskującego na złoto.

„daleka Umbra leży poza ludzkim tokiem rozumowania i otoczenia. Potrafi zabić swojego gościa, gdy tylko zechce. Musisz odnaleźć bransoletę, o ile dożyjesz... załóż ją jak najszybciej”. – Max przypomniał sobie słowa wodza. Wtedy znów się przewrócił. Gdy wstał spojrzał w dół i zrozumiał, co się dzieje. Jego druga noga zaczynała przypominać piasek, dokładnie tak samo, jak stracona dłoń sprzed kilku chwil.

Bransoleta leżała w innym kierunku niż przepaść, nadłożyłby kilkukrotnie drogi. Nie wiedział, czy noga wytrzyma dodatkowy dystans, jednak dalsza podróż bez bransolety nie była możliwa.

Nie miał więcej czasu, musiał decydować...

* * *

– Co, jeżeli nie zdołam odnaleźć tej bransolety? – zapytał Max, patrząc jak Szaman rysuje mu czarny okrąg na zewnętrznej stronie dłoni.

– Co wtedy? – wrócił do wodza, który wydawał się celowo unikać odpowiedzi.

– Nie wolno ci tak myśleć, musisz ją mieć. – Tarhe warknął do Maxa. – Gdy już tego dokonasz, musisz podążyć strumieniem, pod nogi tego, który układa piach...

– Odpowiedz na moje pytanie – przerwał mu chłopak.

Tarhe spojrzał na ogień i na wbite tam głowy. Patrzyły na nich, jakby słuchały tej rozmowy.

– Dlaczego tak bardzo cię to interesuje? – spytał.

– Serio? – Max zerknął na Szamana. – Muszę to wiedzieć. Muszę być gotowy na każdą okoliczność.

Wódz poprawił się i usiadł na wprost chłopca. Gdy otworzył usta, chcąc wydobyć z siebie słowo, mocny wiatr szarpnął wejściem do namiotu. Rozległ się głośny pisk upiorów. Pospadały relikwia oraz broń postawiona przy wejściu. Indianie przerwali swoje tańce spoglądając z przerażeniem na wejście. Wódz krzyknął do nich rozkazująco, a ci pobiegli, by wszystko postawić na swoje miejsce. Reszta wróciła do tańców, ale miny mieli już mniej wesołe. Tarhe spojrzał na Maxa.

– Jeżeli żadne z opcji nie wejdzie w grę, zostaje ostatnia droga, którą żaden Indianin nigdy nie zaryzykował podążyć i tobie również tego odradzam. Jest nią przepaść. – Chłopak zauważył, że gdy Tarhe wypowiedział te słowa, szamanowi zastygły dłonie w bezruchu, by dopiero po chwili wrócić do pracy. – Czarna, mroczna i bardzo niebezpieczna. Nie sposób jej nie zauważyć. Zanim podejmiesz tę decyzję, pamiętaj, że śmierć nie jest najgorszym, co może cię tam spotkać. Nie warto rozpatrywać tej opcji.

Indianki wdmuchujące w niego dymy, przysunęły się jeszcze bliżej, stukając ozdobami na ubraniach. Odłożyły starannie fajki, a następnie położyły na nim swoje dłonie, pochylając głowy w dół.

Max przełknął ślinę, zakłopotany. Szaman czekał w spokoju i z zamkniętymi oczami. Ogień strzelił oświetlając na moment pajęczynę blizn na jego twarzy. Indianki zaczęły nucić melodię.

– Co może być gorszego od tego, co już powiedziałeś? – spytał zmieszany Max.

– Wszystko, co pozostało kiedyś stracone, gdzieś trafia. Dla nas nie ma to znaczenia, ale to nie oznacza, że zniknęło. Każda rzecz, którą zgubiłeś, każda nieodbyta rozmowa, przerwane połączenie, każdy najmniejszy drobiazg gdzieś trafia. – Tarhe jakby spoważniał. – Mowa nawet o rzeczach metafizycznych. Zagubione wspomnienia gdzieś trafiają, zapomniana historia czy nawet ludzie. Dziury, doły, pęknięcia, przez które coś może spaść, wszystkie prowadzą gdzieś. Prowadzą do przepaści. To jest ostateczne pęknięcie, ostateczna dziura, do której wpada wszystko, co zapomniane bądź stracone. Jama bez dna. Otchłań. To miejsce jest nad wyraz niebezpieczne.

Max patrzył na niego zlękniony, słuchał jak małe dziecko strasznej bajki na dobranoc.

– To nie jest droga, chłopcze, a szansa mała jak ziarno piachu na pustyni, że zdołasz się wydostać. Dlatego odradzam choćby myśleć o tej opcji. Jeżeli tam wpadniesz, a módl się, aby tak się nie stało, to już nigdy się nie wydostaniesz. Niekończący się koszmar. Nigdy nie przestaniesz spadać. Albo, co gorsza... coś może cię złapać.

* * *

Słowa wodza biegały mu po głowie i dręczyły umysł. Wszystkie te ostrzeżenia, każde słowo. Nie miał pewności czy to wszystko prawda, ale sprawdzać tego nie chciał. Spojrzał ostatni raz na ogromną czarną dziurę, po czym wystartował w kierunku złotej biżuterii. Skakał jak szalony albo wszystko, albo nic, pomyślał. Zbliżał się do bransolety, aż coś przeleciało obok niego, turlane przez rzekę piasku, a zaraz potem następne. Max zauważył, że rzeczami, które wyprzedzały go w drodze do wielkiej dziury, były części ciał grupki ludzi, których spotkał zaraz po tym, jak trafił do tego wymiaru. Głowa, ręce, tułów – były właśnie połykane przez ogromną Otchłań. Teraz rozumiał, że nie były to posągi, tylko ludzie, którzy faktycznie wołali o pomoc, a echo, dochodzące do jego uszu nie było fatamorganą. Byli równie zagubieni jak i on, a daleka Umbra była dla nich mniej łaskawa niż dla niego. Nie dostali nawet szansy na ratunek.

Na ułamek sekundy zauważył, lecącą wprost na niego rzeźbę uszczerbaną od pasa, której urwał rękę po tym jak zacisnęła mu dłoń. Uderzyła wprost na niego, posyłając go kilka metrów dalej. Posąg rozsypał się od uderzenia w drobinki, a Max przeturlał się jeszcze, ciągnięty przez pędzący piasek. Zdołał wstać dopiero po chwili. Bransoleta była teraz za daleko, a Otchłań zdawała się być w zasięgu kilku metrów. Nie dam rady, nie dobiegnę – pomyślał patrząc na biżuterię, a ta jakby słysząc jego myśli, zakryła się piachem, a wraz z nią zniknął odblask złotego światła w popielatym świecie. Oddałby wiele za inną możliwość, inne wyjście z sytuacji, ale jego stan zdrowia zmuszał go do tej decyzji. Chłopak nie mając już innego wyjścia zaczął skakać w kierunku Otchłani. Piach powoli go zagrzebywał, sięgał już do kolana. Drobinki ciskały w tył nogi oraz plecy, utrudniając utrzymanie równowagi.

Zostało mu ostatnie pięć metrów. Poczuł, jak traci czucie w nodze. Stała się szara, przy kolejnym stąpnięciu pojawiły się pęknięcia. Całą siłę, jaka mu została poświęcił w ten ostatni skok. Jak tylko uniósł się w powietrze, noga eksplodowała, rozsypując się i została pochłonięta przez wpadający do Otchłani piach. Max doskoczył do przepaści i wpadł w pozbawioną dna czerń. Bez nóg i ręki, leciał bezwładnie, odwracając się w locie, plecami do dołu.

Ujrzał swoją mamę stojącą na skraju przepaści. Był zbyt wycieńczony, by zareagować. Rozumiał, że przyszła go wesprzeć w ostatniej prostej. Okrąg rysowany przez piach wsypujący się do środka szybko się zawężał. W końcu zniknęła matka, następnie nie widział już piasku.

Koło się zamknęło, była tylko czerń i spadanie.

ROZDZIAŁ 14

Ostatni przystanek

Poczuł prędkość i opór powietrza. Przepaść, która była bez dna i nie dopuszczała światła. Spadając w dół nicości obracał się w powietrzu, wolno zmieniając pozycje. Próbował coś zobaczyć, coś zauważyć. Jednak wszystko działo się zbyt szybko, miał wrażenie, że coś mignęło mu przed oczami. Podróż miała być niemożliwie trudna, a chłopiec miał odczucie, jakby to nie on kontrolował tę drogę. Jakby Umbra kierowała go sama, dokładnie tam, gdzie dany wymiar chciał. On był tylko pasażerem, który mógł jedynie obserwować i podziwiać ten horror. Z całych sił chciał pozostać w przekonaniu, że skoro poradził sobie z tym, co spotkało go w szpitalu, tutaj również sobie poradzi.

Max rozumiał teraz, na czym to polega i czym jest największe kłamstwo, jakie wmawiał im Indianin, Philip czy nawet Noah. Światy Umbry nie są takie, jak świat materialny, nie są jego cieniem czy odbiciem. Było zupełnie odwrotnie. Nasz świat jest prosty, pomyślał. Działanie ma swoją reakcję, a reakcja niesie konsekwencje. Żeby coś się wydarzyło, najpierw musisz coś zrobić. Piłka nie poleci, jeżeli jej nie rzucisz. W światach Umbry było inaczej – to ona ustawiała zasady gry, to ona żyła i dyktowała warunki. To nie osoba decyduje o tym czy dotrze tam, dokąd idzie, ostatnie słowo należy do światów Umbry. Jeżeli ma cię dość, to cię pochłonie, naśle stwory, czy rozsypie twoje ciało jak piach i ty nic nie możesz z tym zrobić. To nasz świat jest cieniem tego, nie na odwrót. A każdy, kto będzie próbował zrozumieć to inaczej, jest wariatem.

Chłopiec zaczął tracić czucie w ciele. Cieszył się, że nie musiał patrzeć na jego rozpadające się w drobinki piasku ciało. Czuł jak jego brzuch znika, skóra, mięśnie, narządy. Był świadomy każdego, nawet najmniejszego ziarenka piasku. Klatka piersiowa zaczynała się otwierać, czuł ból związany z tym rozkładem, pieczenie zmieszane z uciskiem. Nie chciał o tym myśleć, nie chciał widzieć oczami wyobraźni własnego serca, które pęka i rozsypuje się w Otchłani. Tułów podzielił los kończyn, głowa zaczęła rozsypywać się od policzków, potem nos i broda. W końcu nic po nim nie zostało.

* * *

– Czym jest ta Otchłań? – dopytał Max.

– Pęknięciem pomiędzy wymiarami – odpowiedział wódz. – Prowadzący wszędzie oraz nigdzie. Nikt nie jest w stanie przewidzieć jak to się skończy i czy w ogóle jakiś koniec nastanie. Ci, którzy tam trafili wieki temu, mogą wciąż spadać.

– To jak mogę się wydostać?

– W najciemniejszym punkcie, jaki jest, w najgłębiej osadzonym miejscu, żyje duch. Legendy mówią, że niegdyś podróżował pomiędzy światami Umbry, strzegąc ich granic. Inni twierdzą, że zawsze był duchem, pierwszym duchem, który wpadł do Otchłani i sam się nią stał. Jeżeli wpatrujesz się wystarczająco długo w przepaść, ta zaczyna patrzeć wstecz. To nie Otchłań, to on wypatruje nowego spadającego. Nazywano go Panem Nocy i to on rządzi tym miejscem.

Szaman wstał i podszedł do ogniska. Sięgnął po garść pyłu i sypnął nim w ogień. Max chciał wstać, ale wódz Tarhe złapał go mocno za nadgarstek, aż zabolało i ściągnął go siłą w dół.

Chłopiec wrócił na miejsce i złapał się za obolałą część ciała, masując ją. Patrzył teraz na Szamana, który klęcząc odsłonił swoją prawą rękę nad łokieć. Wyciągną ją w górę, po czym oparł o swoje kolana. Mamrotał coś pod nosem, skupiony jedynie na czynnościach, jakie wykonywał.

Indianki wstały i wróciły przed palenisko, tańczyły do układu jak pozostali. Chłopak złapał kontakt wzrokowy z przywiązaną Muną, która patrzyła na niego z nienawiścią. Wyraźnie winiła go za sytuację, w jakiej się znalazła. Tym, co go martwiło to zainteresowanie nią przez stwora z Horyzontu, który nie spuszczał z niej wzroku. Strzelał tylko kamiennymi szczypcami, jakby się oblizywał.

Wracając do Szamana zobaczył jak ten szukał czegoś w ognisku. Na jego twarzy znać było ból palonej ręki, mimo to wytrwale grzebał nią pomiędzy kłodami. Po chwili wyciągnął rękę, która miała poranioną skórę, krwawą i stopioną. Smród spalonego mięsa przebił się przez aromat ziół. Max zakrył nos, żołądek poszedł do gardła. Ranny Szaman zaczął się zbierać i wracać do chłopca. Jego ręka dymiła. Wódz zaczął mówić:

– Niemal niemożliwe jest wydobyć coś z Otchłani, ponieważ duch nie lubi oddawać swojej własności. A wszystko, co kiedykolwiek zbliżyło się do tej dziury, choćby na nią spojrzało, uważa za swoje. Nie lubi niczego tracić, nie zyskując czegoś innego. A ponieważ wierzy, że wszystko, co możliwe trafiło już do Otchłani, trudno jest zabrać ze sobą coś, z czym mógłby się targować.

Szaman wrócił do nich i uklęknął przed chłopcem. Max dopiero teraz zauważył, że lewa, okryta ręka jest również ranna, co znaczyło, że poświęcił ją dla Taylora. Wyciągnął do niego dymiącą się i stopioną rękę, która drgała z bólu i otworzył dłoń.

Chłopiec ujrzał to, co zostało wyciągnięte z ogniska.

* * *

Max był świadomy, pomimo tego, że jego ciało rozsypało się podczas spadania. Nie czuł podmuchu wiatru rozbijającego się o niego, ani odczucia ciągnącej go w dół nicości. Jak przez mgłę pamiętał po co tu przyszedł, pamiętał, że musiał ratować brata i że czas się kończył. Pamiętał słowa wodza, który opowiadał mu o tym miejscu. Max w swoich myślach poruszył ręką. Wyobrażał sobie jak sięga nią do kieszeni. Jak szuka czegoś palcami. W momencie, gdy w jego głowie odnalazł przedmiot i złapał go w dłoń poczuł mocne szarpnięcie.

Grawitacja wróciła, a wraz z nią niska temperatura. Poczuł ból w kostce. Otworzył oczy i uświadomił sobie, że wisi do góry nogami. Czerń panująca w tym miejscu zakrywała niemal wszystko. Dopiero po chwili wolno robiło się jaśniej, na początku jedynie zarys, otoczenie stopniowo przybierało na sile. Widział, że jego ręce wróciły, a w prawej dłoni trzymał przedmiot, o którym myślał chwilę temu. Ktoś stał przed nim, na twardym i czarnym klifie, który tuż za nim niknął w mroku. Osoba trzymająca go za nogę była chuda, odziana w czarne szaty, obwiązane dookoła ciała, na pierwszy rzut oka przypominała mumię z czarnym bandażem.

– Max Ewing... rozległ się ciężki, basowy głos.

Światło rozjaśniło mocniej. Chłopak spojrzał w górę i jego oczom ukazał się ślepiec, który trzymał go za kostkę jedną ręką, jakby ważył pół kilograma. Oczodoły miał zapadnięte i sine, a skórę bladą jak mąka. W drugiej ręce trzymał wilczy łeb, zawieszony na drutach, które gęsto oplatały głowę zwierzęcia. Oczy wilka wyglądały na żywe, a wbity w jego ucho wisiał naszyjnik z małym kamieniem, który był źródłem żółtego światła. Postać stała zgarbiona, jak zmęczona. Nogi i ręce miał nienaturalnie długie i chude.

– Proszę, nie rób mi krzywdy... – powiedział przerażony Max.

– Wiesz kim jestem – rzekł, a gruba barwa głosu niosła się po nicości. – Nikt cię tutaj nie prowadził, było ci odradzane, a nawet doradzane, by trzymać się z dala. Twoją decyzją było wskoczyć do Otchłani. Pragnąłeś spadać. Liczyłeś na to, że cię złapię, a ja słuchałem. Patrzyłem na twoją podróż, jak bezkarnie przechodzisz pomiędzy granicami. – Max czuł jak dłoń na kostce się zaciska. – Jak gwałcisz wszystkie postawione tutaj reguły i prawa. Burząc porządek, jaki był budowany. W imię czego?

Ton głosu zmienił się na bardziej agresywny. Na bladej twarzy pojawiły się sińce i żyły. Max miał wrażenie, że zaraz zmiażdży mu nogę. Było to świadectwem niezadowolenia ducha jego obecnością tutaj.

– Nieprawda! Nie chciałem tu wskoczyć! – zaprzeczył Max w bólu. – Co miałem zrobić!? Nie miałem innego wyjścia, przysięgam! Ała! Chcę tylko przejść, nic więcej!

– Jesteś głośny. – Zacisnął nogę mocniej. – A z ust wychodzą kłamstwa. Szkoda języka na coś, co nie jest prawdą.

– Nie kłamię! Krzyczę, bo miażdżysz mi nogę! – Wrzask bólu opuścił jego gardło, zacisnął pięści, zatrzymał powietrze w płucach i powiedział ciszej: – Mówię prawdę...

Nienaturalnie szybkim ruchem uniósł go wyżej, będąc teraz na wysokości jego zasuszonej, jak sama pustynia twarzy. Czarna mumia zbliżyła nos do chłopca i pociągnęła długim wdechem, po czym wypuściła powietrze i otworzyła dłoń.

Max runął na podłogę.

– Uszy słyszą, że jesteś tu z własnych powodów. Nos czuje jednak zapach innych. Zapach tych, których nikt tu nie gości. Muszę wyrwać ci język, czy zerwać skórę nasiąkniętą ich wonią, by otrzymać prawdziwy powód?

– Wolałbym żebyś nie robił żadnej z tych rzeczy. Co teraz? Zabijesz mnie? – spytał Max.

– Jak mogę zabrać coś, co dla każdego jest czymś innym? dla jednych stratą, dla innych wyzwoleniem. Śmierć cieszy i smuci w zależności od tego, kogo i w jaki sposób spotyka. Ułatwia i utrudnia jednocześnie. Jednak cokolwiek za sobą niesie, nigdy nie jest zapomniana. A to, co jest niezapomniane, zabrać nie mogę. Twój duch będzie żył, będzie czuł, będzie cierpiał i będzie spadał. Jak inni.

Zmarszczył czoło rozglądając się po czarnej jak noc Otchłani. Coś przeleciało obok, zbyt szybko, by móc stwierdzić, co. Zaciągną nosem.

– Nie – powiedział pewnie Max, choć przerażenie rwało go na strzępy. – Po coś mnie złapałeś, na pewno nie po to, żeby mi to powiedzieć. Czegoś chcesz. I ja czegoś chcę. Dogadajmy się.

Głośne walenie zestresowanego serca Maxa, wręcz niosło się echem. Chłopiec spojrzał na kamienną, czarną podłogę, która nagle powiększyła swą średnicę. Podniósł się, wychylając w dół, ale nie widział niczego poza czernią. Czuć było przeciąg w Otchłani, czuć było monumentalizm tego miejsca. Miejsca, które go wołało, wymagało szacunku i posłuszeństwa, nakreślając własne warunki. Czuł się jak rozbitego na oceanie, mały i bezsilny, zdany na łaskę tego, który właśnie stał przed nim.

– Różnisz się od tamtych – powiedział wyciągając łeb wilka do chłopca.

– Co? – spytał skołowany i przełknął ślinę. – Chcę dotrzeć do brata. Przepuść mnie, a obiecuję, że już nigdy nie przekroczymy granicy. Jeżeli się zgodzisz, dam ci coś, czego sam nigdy nie posiądziesz, a brakuje ci do ideału.

– Obietnica. Oferując ją stajesz się więźniem danego słowa, a złamanie jej przychodzi bardzo łatwo. – Jego ciałem coś szarpnęło, jakby pękła jedna z kości. – Zbyt długo nie korzystałem z tej formy. Wymaga... korekty. – Odsunął łeb wilka. – Składasz obietnicę, której nie dotrzymasz. Ci, którzy łączą się z Umbrą stają się jej częścią. A ona domaga się swojej własności.

Wskazał zabandażowaną ręką w dół Otchłani i rozszerzył palce. Komin szerokości jeziora wpuścił przez ściany białą poświatę ukazującą Maxowi tysiące rzeczy, osób, upiorów, kreatur. Wszyscy spadali przelatując obok niego gęsto jak deszcz.

Padł na pośladki z trwogą w oczach. Słychać było pęd powietrza. Zakrył uszy. Nie było dna ani początku. Filar, na jakim stali pokrywał tylko to, co potrzebowali, by stać. Ślepy mężczyzna zamknął pięść, a czerń znów zalała Otchłań zakrywając mrokiem wszystko poza nimi, zabierając nawet dźwięk. Pozostało żółte światło z kamienia wiszącego na szyi wilka.

Max widział jak długa i chuda ręka, zakończona wyciągniętym palcem wskazującym przekręca się niespiesznie co chwila przerywanym szarpnięciem. Wreszcie wskazał na siedzącego i dyszącego chłopca z czymś zaciśniętym w dłoni.

– Masz coś, czego nie widziałem bardzo, bardzo dawno. Daj mi to, a pozwolę ci przejść.

Duch wskazał na jego dłoń. Max otworzył ją, ukazując wilczy kieł.

– To musi być podarunek – dodał.

– Dam ci go, jeżeli zaprowadzisz mnie do brata.

Chłopak w pośpiechu wstał. Wyciągnął ząb do owiniętego czarnym bandażem mężczyzny, ale ten go nie wziął. Cofnął rękę i stał przez moment w ciszy.

– Nie chcesz go? – spytał Max, skołowany.

– Wezmę kieł i pozwolę ci opuścić to miejsce – zaczął. – Mogę również zaprowadzić cię do miejsca, w którym znajduje się twój brat. Niemniej to będzie wymagało dodatkowej opłaty.

– Jakiej?

– Obietnicy.

– Nie chciałeś obietnic.

– Nie błahych. Oczekuję słowa, które będzie miało dużą wartość. Gdyż wszystko co ciężkie, spada szybciej.

– Co to takiego?

Patrzył, jak duch sięga po wilczy kieł. Powąchał go niemal z namaszczeniem. Następnie uniósł wilka wyżej i włożył ząb w brakujące miejsce. Po czym pogłaskał go jak psa.

– Co mam ci obiecać? – ponaglał chłopiec.

– Doskonale wiesz...

* * *

Tarhe stał przed stworem, który wydawał się być coraz bardziej zniecierpliwiony tym, co się dzieje. Mówił coś do niego, a brzmiało to jak zaklęcie. Jego ręce wolno jeździły w kółko, jakby rysował księżyc w pełni. Stwór strzelał szczypcami, w końcu sięgnął po jedną z tańczących Indianek, która w ostatniej chwili odskoczyła omal nie wpadając do ognia i trącając jednego z tych, co czytali z ksiąg. Uniósł się szum, jedni krzyczeli, inni byli źli. Szaman krzyknął, machając ręką. Wszyscy wrócili do tańców. Indianin poprawił szatę i otworzył ponownie księgę. Dając znać pozostałym skinieniem głowy i równocześnie wrócili do głośnego czytania.

– Dlaczego odnoszę wrażenie, jakbym już go kiedyś spotkał? – spytał chłopak. – Jakbym wiedział, czego będzie ode mnie chciał?

Wódz spojrzał na niego nie wiedząc o co chodzi. – Ten, który patrzy z Otchłani – wyjaśnił Max.

– Skąd pewność, że cię złapie? – zapytał wódz, zaciągając się długą fajką i wypuszczając dym na mieszkańca Horyzontu. Ten zasłonił się i pokręcił łbem, po czym usiadł i czekał. Podziałało na niego zaklęcie kontrolujące.

– Złapie mnie. Wiem o tym – mówił Max. – dlatego wciąż o niego pytam. Chcę się przygotować.

– Cena za przejście nie będzie tania, wszak do Otchłani wpada wszystko. Co można dać komuś, kto ma już wszystko?

Wódz wrócił do chłopca i stanął przed nim.

– Obietnicę – wyszeptał.

– Co odpowiesz, gdy będzie chciał od ciebie czegoś czego nie będziesz mógł zrobić? Pamiętaj, że słowa będziesz musiał dotrzymać wszak, zapomniana i zagubiona obietnica jak wszystko, trafiają do Otchłani. Tam będzie czekał on, a jest cierpliwy i nie zapomina.

Max spojrzał poważnie na wodza i rzekł:

– Odpowiem...

* * *

– ... zgadzam się – dodał Max. Duch wyprostował się.

– W miejscu tym nic się nie kończy, a wszystko zaczyna. Gdzie rzeczy zagubione się nie znajdują, dzieci nie rodzą, a martwi nie ożywają. Ciebie natomiast czeka dno, które spotkasz na swej drodze. I będziesz żałował tego, czego teraz tak mocno pragniesz, za co gotowy jesteś oddać wszystko.

Odwrócił się i zaczął odchodzić. Idąc po Otchłani wilczy łeb oświetlał podłogę pod jego stopami, ale tam, gdzie światło nie sięgało, tam była przepaść. Max spojrzał pod nogi. Podłoga zlewała się z czernią, co znaczyło, że zaraz spadnie. Spanikowany próbował do tego nie dopuścić.

– Czemu ząb!? – krzyknął jeszcze Max.duch zatrzymał się i odwrócił. Ciałem znów szarpnęło.

– Do Otchłani wpada wszystko, co zagubione. Wilki się nie gubią, potrafią patrzeć przez wymiary. Były czasy, gdy strzegły granicy dzielącej Umbrę ze światem materialnym. Żyją w stadzie, które prowadzi hierarchia i dyscyplina. Tak jak wilcza miłość. Co noc wyjące do księżyca, zakochane w nim, pochłonięte jego blaskiem i pięknem. W dźwiękach tego wycia słychać ból, stratę i bezsilność, ponieważ ich serce należy do czegoś, czego nigdy nie dotknął. Wilków, do których należał podarowany mi kieł już nie ma, ostatni wymarł wieki temu. Dlatego mam z nimi tyle wspólnego. – Duch odwrócił się i zaczął odchodzić. – Żegnaj, chłopcze i pamiętaj o swojej obietnicy. Wierzę, że jej dotrzymasz.

Max rozumiał powagę sytuacji. Światło z kamienia wiszącego na szyi wilka zniknęło, a wraz z nim duch. Chłopak poczuł, że traci grunt pod nogami i zaczyna spadać. Leciał nabierając prędkości. Krzyczał, nic nie widząc. Aż nagle zauważył ściany, które zaczynały się zwężać, było coraz ciaśniej, a on spadał na samym środku przez zawężające się gardło. Gdy tunel skurczył się do dwóch metrów kwadratowych, pomarańczowe światło eksplodowało wprost na niego. Zasłonił się rękami i zamknął oczy.

Poczuł szarpnięcie, jakby ktoś pociągnął go gwałtownie przed upadkiem. Nastał spokój. Dyszał zestresowany leżąc w płytkiej wodzie, która zakrywała uszy. Rozluźnił ręce i opuścił je, zanurzając.

Echo mechanicznego uderzenia niosło się przez taflę, długo się wyciszając. Jakby ogromna maszyna pracowała gdzieś bardzo daleko, ale jej ciężar i gabaryty były tak ogromne, że dźwięk jej pracy był słyszalny z każdego zakątka świata. Nie było to częste, ale powtarzało się, a dźwięk był różny, choć zawsze mechaniczny i równie ciężki. Woda była lodowata, do tego stopnia, że powinna być zamarznięta, ale nie była. Mimo iż czuł jej niską temperaturę, nie było mu zimno. Podłoże było twardą płytą, może z marmuru. Czuł je pod palcami.

Było ciemno, a woda była spokojna, rzeźbiła się w niemal idealną taflę. Zakrywała go po uszy, twarz, ramiona. Klatka piersiowa oraz kolana wystawały na powierzchni. Jego duch był zdrowy, odzyskał utracone kończyny. Patrzył jak zahipnotyzowany w gwieździste, bezchmurne niebo. Różniło się od tego, które już znał. Gwiazdy były pomarańczowe, a zorza polarna niebieska. Ścieżki pyłu kosmicznego przypominające chmury, ciągnęły się w jedno miejsce. To wszystko sprawiało wrażenie, że nie niebo, a sam kosmos miał na wyciągnięcie ręki.

Miał wrażenie, jakby o czymś zapomniał, o czymś bardzo ważnym. Albo raczej o kimś. O kimś starszym od niego, widział twarz chłopaka w myślach, ale niewyraźnie. Poruszył nogą, a lodowata woda zapiekła skórę. Pamiętał, że miał coś bardzo ważnego do zrobienia. Było to związane z chłopakiem, z Taylorem. Teraz pamiętał jego imię, również twarz pojawiła mu się przed oczami. Jego starszy brat był w niebezpieczeństwie, a on musiał mu pomóc. Spiął mięśnie, by wstać.

Echo mechanicznego uderzenia niosło się przez taflę, długo się wyciszając. Max rozluźnił mięśnie, gdyż jego myśli wyciszyły się wraz z dźwiękiem maszyny. Patrzył jak zahipnotyzowany w gwieździste, bezchmurne niebo. Różniło się od tego, które już znał. Nie! – krzyknął i usiadł prędko, chlapiąc wodą.

Czuł jak to miejsce miesza mu w głowie, jak próbuje narzucać mu, co się dzieje. Potrafił rozpoznać manipulujące siły wyższe, mamlące myśli, ponieważ doświadczył je przez upiora, który opętał Sarę. Mimo, iż podobne, to wydawały się mieć inne podłoże, jakby dźwięk niosący się po tafli resetował myśli zamiast zmieniać ich kierunek. Tylko w jakim celu? – zastanawiał się.

Wstał. Nie było wiatru, natomiast atmosfera była ciężka. Czuł jakby imadło trzymało go w swych sidłach. Zrobił pierwszy krok, a w powietrzu uniósł się gwizd czegoś cienkiego, co cięło powietrze. Jak pocisk uderzyło twardo kilka metrów obok Maxa, rozpryskując lodowatą wodę. Stalowa nić majestatycznie zawirowała w powietrzu, odbijając światło gwiazd, po czym w ułamku sekundy wróciła w nicość, z której wystrzeliła. Przerażony chłopak kucnął i zakrył się płaszczem, jaki otrzymał od wodza w nadziei, że to wystarczy.

Czuł przypływ wody, pchała od lewej unosząc jej stan do kolan. Słyszał ciężkie tąpnięcia, odczuwał związane z nimi drgania, cała ziemia się trzęsła. Woda wciąż rosła, a on wolno, kontrolując każdy dźwięk, spojrzał w lewo. W oddali, zobaczył sylwetkę tego, co było odpowiedzialne za tę sytuację.

Postać, przypominająca człowieka, ale o skórze mlecznobiałej jak z porcelany szła w oddali a trzęsienie ziemi było efektem jego kroków. Nie potrafił stwierdzić jak duży był, ale na pewno większy niż wieżowce. Odchodził, niknąc jak fatamorgana na tle gwieździstego nieba.

Co to było? – zadawał sobie pytanie. Wtedy zauważył coś jeszcze, fale wody, która została przez niego wzniesiona, ponad pięciometrowa. Chciał uciekać, ale wiedział, że nie może. Stał i czekał. Lodowata woda uderzyła w niego porywając z prądem. Niosła go, rzucając i obracając na wszystkie strony. Chwilę później uderzył o podłogę, fala opadła, a woda znów była płytka. Odkaszlnął płyn, który zebrał się w płucach. Wstał na równe nogi.

Ziąb uderzył w niego bez litości, ale ten, widząc burzliwą wodę i ogrom hałasu oraz plusków, jakie wydobywał, ruszył w sobie słusznym kierunku. Biegł, ile sił i zaczął zwalniać jak tylko tafla zaczęła się uspokajać. Po krótkiej chwili woda przybrała idealny kształt, a on zatrzymał się w bezruchu. Obracał jedynie gałkami ocznymi, nie chcąc wykonać nawet ruchu głowy, szukał zbierając myśli.

– Nie, błagam – rzekł cicho pod nosem, widząc falujący kształt rysujący się na wodzie, płynący nieopodal. Coś, co przerażało go najmocniej na całym świecie. Mały, czarny wąż płynął właśnie wprost na niego. Dłonie zaczęły mu się trząść, a serce przyspieszyło jak przy sprincie. Zrobiło mu się słabo, a policzki zapłonęły. Wąż podpłynął pod jego nogi i wpełznął mu do nogawki. Poczuł jego zimną, śliską skórę. Zamknął oczy i spiął całe ciało. Czuł jak obślizgłe zwierzę wpełza wyżej, naciągając nogawkę spodni. Był przerażony, ostatkami rozsądku nie pozwalał ciału się ruszyć.

* * *

– To już koniec twej podróży, ostatni test. – Wódz odpędził szamana, który skończył swoją pracę. – Mroczna Umbra. Miejsce zmarłych. Gdy najgorsi z ludzi umierają, trafiają właśnie tam. Większość z nich. Kosmiczna kara, za brak szacunku do tego, co matka natura im daruje, gdy ci przychodzą na ten świat.

– Jak piekło? – spytał chłopiec.

– Nie ma niczego takiego jak piekło. Jest Umbra, a Mroczna Umbra jest najbardziej niebezpieczna z nich. Zwłaszcza dla tych, którzy wciąż żyją. Będziesz tam świecił, jak świetlik, a to będzie przykuwało uwagę jej mieszkańców. Jeżeli jednak jesteś w stanie ukryć to, kim jesteś, jeżeli potrafisz zakryć światło życia, które tak bardzo ich kusi, będziesz w stanie się rozejrzeć. Ale ostrzegam, to nie jest miłe miejsce.

– Żadna Umbra nie jest miła – wtrącił.

Tarhe wypluł zielsko, które żuł i przetarł usta w szmatkę. Pióropusz na jego głowie zaszeleścił od podmuchu wiatru, jaki wpadł do środka tipi.

– Ten świat się od nich nie różni – tłumaczył wódz. – Świat materialny jest brutalny, nie oszczędza nikogo, a ludzie wcale nie są lepsi od upiorów. Świat, który rządzi się prawem silniejszego. Nazywamy się panami planety, a jesteśmy jedynymi istotami ją zamieszkującymi, którzy muszą płacić, by na niej mieszkać. Nie mamy żadnego wpływu, jedynie możliwość grania według zasad, jakie wyznaczą nam najsilniejsi u władzy. Nazywasz Umbrę niemiłą? To znaczy, że nie byłeś w miejscach na ziemi, gdzie całe narody potrzebują pomocy. Gdzie woda jest rarytasem, poczucie głodu normą, a spanie na kartonie to luksus. Świat materialny jest równie brutalny, jak każda Umbra, a jej mieszkańcy równie agresywni.

Max nie odpowiedział, nie wiedział, jak miałby się do tego odnieść.

– Co dalej? – dopytał.

– Jest tam ocean, płytki, wypełniony wodą, która nigdy nie widziała ani słońca, ani księżyca. Woda jest czysta, zdatna do picia, ale zimna jak lód. Gdyby znalazła się tutaj, byłaby zamarznięta. Ale tam nie zamarza, jedynie przenika chłodem przez twojego ducha. Im dłużej w niej jesteś, tym bardziej ci doskwiera, a tobie robi się coraz zimniej. Na brzegu będą czekały kreatury, które łowią i kolekcjonują tych, którzy nie wytrzymują i szukają lądu. A wierz mi, nikt nie wytrzyma długo w tej wodzie.

– Dlaczego? Mówiłeś, że jest czysta, zdatna do picia.

– Ocean – charknął wódz. – Myślę, że możemy go tak nazwać. Jest cmentarzem sam w sobie. Świeżo zmarli, zdezorientowani i skołowani próbują jak najszybciej z niego wyjść. Niektórzy mający więcej szczęścia zorientują się, co się dzieje i uciekną, by żyć w Mrocznej Umbrze. Spędzić wieczność w wodzie, która kąsa stawy i kości, o ile tę wieczność wytrwają. Ale niewielu się udaje, z powodu rybaków.

– Kogo? – spytał zaniepokojony chłopiec.

Szaman podszedł do wodza i szepnął mu coś do ucha. Ten odpędził go ręką. Bębny i grzechotki nagle przybrały na sile. Jakby zaraz miało się coś wydarzyć.

– Rybacy stoją na brzegu plaży i łowią duchy. Jednak twój horror się tam nie kończy, to, co robią ze schwytanymi...

Max patrzył na niego z przerażeniem, gdy wyobraźnia rysowała mu ten scenariusz. Szaman podszedł do odzianych w czerń czytających i powiedział coś każdemu z osobna. Max był zbyt daleko, by usłyszeć.

Wódz sięgnął po długi kij i podparł się o niego.

– To już koniec twojej drogi, chłopcze – rzekł. – Ostatni przystanek. Jeżeli przodkowie będą łaskawi, spotkasz swego brata. Narzuta, którą zaraz otrzymasz przygasi światło życia, jakie będzie w tobie lśnić. Skryj się pod nią, aby utrudnić zadanie tym na brzegu. Gdy dotrzesz na ląd, tam nie będą cię dalej ścigać, choć ich skrupulatne łowy czynią dotarcie na ląd niemal niemożliwe. – Spojrzał mu poważnie w oczy. – Nieważne, co się stanie, nie daj się złapać rybakom.

* * *

Wąż nie przestawał pełzać. Max bardzo ostrożnymi ruchami wyciągnął ręce przed siebie i zgiął je delikatnie, wyglądał jakby trzymał niewidzialną piłkę. Pot zalewał jego skórę. Łzy nie przestawały spływać ze strachu, nie mógł odpędzić się od myśli, w których kąsa go wąż. Czuł, jak gad pełznie lewym rękawem i wyciąga swój łeb na zewnątrz. Jak tylko wysunął się odrobinę dalej, Max pochwycił go drugą ręką i szybkim, dynamicznym ruchem rzucił węża dwa metry od siebie.

Gad wpadł do wody z pluskiem, po czym uniósł łeb i zasyczał wściekle, ukazując jadowite kły. W powietrzu uniósł się znany mu już gwizd czegoś, co cięło powietrze. Jak pocisk uderzyło twardo w węża, stalowa nić błysnęła światłem gwiazd, po czym w ułamku sekundy wróciła w nicość porywając ze sobą gada.

Miał wrażenie, że zemdleje. Spotkanie z wężem było dla niego koszmarem, ale przynajmniej teraz wiedział, w którą stronę musi iść, by dotrzeć do plaży. Dumny z siebie poszedł w kierunku, skąd nadleciała nić i haczyk. Nie widział niczego poza czarnym horyzontem i spokojną taflą wody. Na ugiętych kolanach stawiał delikatnie kroki, najpierw palce, dopiero potem reszta stopy, jakby poruszał się w zwolnionym tempie. Bezdźwięcznie. Wszystko, byle nie wzburzać wody. Płaszcz i kurtkę miał zarzucone na głowę, a obiema rękami ściągał je na środku, tak by wystawały mu tylko oczy. Woda piekła coraz mocniej, nie czuł już stóp. Gdyby teraz stanął na kolcach, które przebiłyby je na wylot, nawet by nie zauważył.

Coś się poruszyło po prawej, woda zafalowała. To była kobieta, która siedziała w wodzie skulona, obejmująca kolana rękami. Skórę miała siną i cała się trzęsła. Max się nie zatrzymywał, choć cały czas czuł na sobie jej wzrok. Była przy kości, niska z wielkim nosem i niewidocznym podbródkiem. Czarne, krótkie włosy odsłaniały podwójną szyję. Przemoczony dres i biały podkoszulek, który z trudem wytrzymywał napięcie zgarbionej pozycji kobiety. Ta nagle kucnęła, była bardzo zaintrygowana sposobem, w jaki porusza się chłopiec. Wiedziała, że nawet najmniejszy ruch może być wyczuty przez rybaków, tworząc właśnie małe okręgi, łamiąc idealną taflę wody.

– Hej...

Jej szept dotarł do niego, przełknęła ślinę, by zmoczyć dawno nieużywane struny głosowe.

– Hej, ty.

Max pokiwał głową przecząco, dając do zrozumienia, że nie chce kontaktu.

– Czekaj... – kolejny szept. – Błagam cię, jestem tu sama. Boję się.

Empatia Maxa nie pozwalała mu iść dalej. Mimo, iż wiedział, że nie powinien, zatrzymał się i spojrzał na nią.

– Musisz iść w drugą stronę – wyszeptał i wskazał palcem kierunek.

– Tam? – wskazała palcem.

Przytaknął.

– Po co?

– Tu jest niebezpiecznie. Oni tam na ciebie czekają.

Odchyliła się, by spojrzeć opierając się ręką, chlapiąc przy tym wodą. Chłopiec spiął się cały czekając na dalszy rozwój sytuacji.

– Zimno mi – wyszeptała. – Pożycz kurtkę. Chcę się ogrzać.

Max tylko pokręcił głową.

– Idź tam. – Wskazał ponownie palcem.

– Naprawdę, nie podzielisz się?

Westchnął.

– Widzę, że masz jeszcze coś pod nią... daj kurtkę.

Max nie chciał więcej ryzykować, wiedział, że każde wypowiedziane słowo, jest jednym słowem za dużo. Przyspieszył, a kobieta ruszyła za nim, wzniecając wodę, która była coraz bardziej widoczna, pojawiły się pierwsze chluśnięcia.

– Przestań – rzucił widząc jak go dogania.

– Nie bądź samolubny – warknęła – Nie rozumiesz, że jest mi zimno? Co z tobą nie tak?

Nagle w powietrzu zagwizdała stalowa nić, tnąca powietrze. Oboje zastygli z wytrzeszczonymi oczami. Jak piorun, duży hak rąbnął pomiędzy nimi, ciężko i z pluskiem. Nikt się nie ruszał, nie wiedząc, w którego z nich celował. Z równą dynamiką i gwizdem hak wyskoczył spod wody i zniknął w mroku.

– Błagam, nie rób tego – wymamrotał Max.

– Był bliżej ciebie. – Wskazała kółka rysujące się na wodzie. – To ciebie łowi. Rzuć mi kurtkę, tobie nie będzie już potrzebna. Widzę, że jesteś dobrą osobą, możesz mnie uratować zanim cię porwą. Na co czekasz?

Wyciągnęła do niego rękę, machając palcami. Max widział szaleństwo na jej twarzy, rozumiał, że nie zdoła jej przekonać. Ruszył dalej.

– Nie! Oddawaj ją, gówniarzu!

Kobieta krzyknęła pełnym gardłem i pobiegła na chłopca. Ten, nie mając innego wyboru, zaczął uciekać. Biegła, a nadmiar tłuszczu na jej ciele balansował z nią rytmicznie. Dogoniła go szybko i złapała za kurtkę, próbując wyszarpać. Max bronił się jak mógł, objął się rękoma i skulił tak, by ta nie była w stanie jej z niego zdjąć. Zaczęła go bić i kopać.

– Oddawaj, bo zatłukę jak psa!

– Proszę, przestań, zabijesz nas oboje! – Max starał się przemówić jej do rozumu – Można inaczej!

Gdy to nic nie dawało, powaliła go na ziemię, a jego głowę zanurzyła w wodzie. Max szarpał się, ale kobieta była zbyt silna. Topiła go, a ten rzucał się jak ryba. Kobieta położyła się na nim nagle, dociskając do dna swym ciałem. Poczuł jak uchwyt popuścił, Max wyciągnął głowę spod wody i wziął głęboki wdech. Nie był pewien, co się stało. Nie zdążył wypuścić powietrza, gdy zostali porwani mocno w tył. Max posłany w powietrze, padł plecami do wody kilka metrów dalej, a kobieta została zaciągnięta w stronę lądu przez hak wbity w biodro. Chłopak uniósł głowę i dostrzegł, jak jest ciągnięta po wodzie. Darła się w niebogłosy, a potem wszystko ucichło.

Kobieta zniknęła.

Max kaszlnął, woda z nadmiaru adrenaliny, nie wydawała się być już taka zimna. Przemoczony klęknął i czekał w bezruchu, aż woda się uspokoi. Sięgnął po płaszcz, by zarzucić go na siebie i wtedy zauważył, że go nie ma. Panicznie zaczął się rozglądać, ale nigdzie go nie było. Kurtka również została zerwana. Kobieta musiała porwać je ze sobą.

Załamany objął się rękoma, zmarznięty do szpiku kości i pozbawiony nadziei. Ciało ostygło w sekundzie. Jak ma teraz dotrzeć gdziekolwiek, skoro dla rybaków będzie teraz świecącym punktem w mroku? Wiedział, że najpierw musi poczekać, aż woda się uspokoi, tak aby nie zwracać na siebie dodatkowej uwagi.

Po niedługiej chwili, gdy woda tworzyła ponownie tafle poczuł, jak mróz przeszywa jego ciało. Wiedział, że teraz musi być bezszelestny, jeżeli ma nadzieję dotrzeć do brata i nie zostać złapanym. Do jego uszu dobiegło stuknięcie. Na początku nie mógł zlokalizować skąd dochodziło, ale wtedy usłyszał drugie i trzecie. Stuknięcia przyspieszały i były coraz głośniejsze. Nie był to stwór ani upiór, ani żaden potwór. Dźwięk stukania, który nabierał na tempie okazał się być jego zębami i ich reakcją na zimno. Szczęka strzelała teraz, wydając niosący się przez martwą ciszę dźwięk.

W powietrzu zagwizdała stalowa nić, tnąca powietrze.

ROZDZIAŁ 15

Garou

Adrenalina była jedyną odpowiedzią, tłumaczącą fakt, że Max wciąż był przytomny. Pomimo tego, że był teraz duchem, jego ciało astralne trzymało się tych samych zasad, co w świecie materialnym. Hak zarzucony przez rybaka przebił obojczyk chłopaka i ciągnął go teraz z niesamowitą prędkością przez taflę wody. Chciał sięgnąć za linkę, uwolnić się, ale nie było to możliwe przy takim naporze wody. Był spanikowany, przerażony tym, co go czekało.

Wreszcie czuł, że zwalnia. Wyhamował na mokrej ziemi. Dobił do brzegu. Wykasłał wodę zebraną w płucach i wziął głęboki wdech. Złapał za hak wbity w obojczyk. Każde dotknięcie równało się z ogromnym bólem. Zacisnął zęby i zaczął go ciągnąć, niestety był tak zakotwiczony, że nie ruszył nawet o milimetr.

Nagle hak się otworzył, jak za sprawą mechanizmu, puszczając ciało chłopca i z gwizdem ciągniętej linki pofrunął w górę, do wędki. Krew rozlała się po ramieniu, Maxowi zrobiło się słabo. Przetarł oczy dłońmi. Zaczął się wolno podnosić i zauważył, że wzdłuż bezmiernego brzegu znajdowały się garbate postaci, większe od ludzi, zasłonięte ciemnozielonymi płaszczami. Siedziały na szmacianych krzesłach, a obok nich na stolikach widniał cały ekwipunek, przywieszone linki, haczyki oraz wbity obok kij na wzór podbieraka. Wędki wyrzeźbione z czarnego materiału przypominającego kamień, długie na kilkanaście metrów. Ciemne narzuty na głowy wykonane z tego samego materiału, co płaszcze. Z garbów przebijały się kolce.

Do jego uszu doszedł znajomy wrzask kobiety. To była ta sama, która ukradła mu odzienie. Leżała na plecach szarpiąc się z ogromnym rybakiem, który dociskał ją kolanem do piasku. W końcu odwrócił ją plecami do siebie, złapał za kamień i trzasnął ją mocno w potylicę. Huknęło, a kobieta przestała się wierzgać. Poczekał sekundę i gdy zobaczył, że wciąż się rusza, łupnął jeszcze dwa razy. Odrzucił kamień na bok, który do zalanej krwią strony skleił szary piach. Pochwycił ją za ręce i ciągnął po piasku kilka metrów dalej pod ogromną kupę ciuchów. Rozebrał kobietę kilkoma szarpnięciami i wrzucił jej odzienie pod stertę ubrań. Łapiąc za włosy przeciągnął do wykopanej, dużej dziury, gdzie następnie ją wrzucił.

Rybak wrócił do brzegu, usiadł na krześle, oparł wędkę o swoje ramię, a następnie sięgnął po coś w rodzaju diamentu i patrzył na spokojną wodę. Takich jak on było mnóstwo, rozłożeni wzdłuż plaży w równych odstępach jak na prywatnym łowisku. Jedni zarzucali, drudzy patrzyli, jeszcze inni nasłuchiwali przykładając do ucha róg. Czekali.

Max, oglądając całe zajście, podniósł wreszcie głowę, patrząc na tego, który złapał jego. Ludzka twarz z rybimi oczami przyglądała mu się z zaciekawieniem. Po chwili, już nie tylko on, lecz wszyscy rybacy, patrzyli teraz na niego. Nie łowili, nie słuchali, nie wyglądali za zdobyczą. Po prostu patrzyli. Chłopiec wiedział, co było tego powodem. Wódz wspominał, że żywy dla nich będzie świecił, będzie się wyróżniał.

Wtedy rybak złapał chłopaka za włosy i podciągnął pod dziurę, gdzie wrzucano złapane duchy.

– Puszczaj! – krzyczał Max szarpiąc się. – Wiesz kto mnie tu przysłał!? duch z Otchłani, jestem od niego! Jak mi coś zrobisz, będziesz miał z nim do czynienia.

Rybak był głuchy na jego wołania. Cisnął nim na piach jak szmatą, a przebity obojczyk zmieszał się z drobinkami piasku. Zapiekło niemiłosiernie. Max, mimo bólu, rzucił się od razu na kamień leżący z boku, uprzedzając rybaka i wycelował w niego. Kreatura dostała w klatkę piersiową.

W tym czasie chłopiec doczołgał się do swojej narzuty indiańskiej sięgając do jej kieszeni. Rybak doskoczył do niego z kamieniem w ręku i wziął zamach, by uderzyć. Max w ostatniej chwili pochwycił czarną monetę podarowaną mu przez wodza i zamykając oczy wyciągnął ją w stronę rybaka. Usłyszał ciężki łoskot. Otworzył wolno oczy. Nie trzymał już monety w dłoni, a kamień leżał obok. Rybak oglądał przedmiot z każdej strony, dokładnie i niespiesznie. Max wsparł się na łokciach i czekał dalej, oceniając sytuację. Postać odwróciła się, skryła monetę do sakwy przyczepionej do płaszcza i wróciła na swoje miejsce na plaży.

Chłopak podniósł się dysząc ze strachu. Spojrzał na swój ranny obojczyk. Krew spływała mu po piersi i żebrach. Przyłożył dłoń do rany, chcąc zatamować krwawienie. W Mrocznej Umbrze grawitacja była cięższa, miał wrażenie jakby nosił na plecach dziesięć kilogramów więcej. Wstał i odetchnął z ulgą, widząc, że rybak już się nim nie interesuje. Nie tyczyło się to jednak innych, którzy opuścili swe stanowiska. Stali w bezruchu kilka kroków od swych miejsc połowów. Najbliżej było sąsiadowi po jego lewej. Gdy zerknął na prawo, po ponownym spojrzeniu, rybak stał już bliżej, choć wciąż się nie ruszał. To samo było z tymi po prawej, pokonali kilka metrów. Gdy Max na nich nie patrzył, skracali dystans.

Zachowywali się jak koty podchodzące swoją ofiarę, zbliżali się, gdy ta nie patrzyła. Max nie miał już niczego, co mógłby oddać. Dzieliły ich metry, więc chłopak podbiegł szybko do sterty ciuchów.

– Odsuńcie się! – krzyknął, lecz nie posłuchali.

Nie było więcej czasu, musiał wszystko postawić na jedną kartę. Zanurkował wzrokiem na narzutę leżącą obok niego, widząc kątem oka jak rybacy zbliżali się do niego w szybkim tempie. Słyszał ich dyszenie i sypanie piasku od stawianych kroków. Stres nie pomagał, jego ruchy były chaotyczne i wydłużały założenie ciuchu.

– Szybko, szybko, szybko... jest! – wrzasnął ze szczęścia, zarzucając na plecy indiańską narzutę. Chowając się pod nią, czuł jak jego ciało drga i nie wiedział czy to ze strachu czy z zimna. Po chwili ujrzał kilkanaście kreatur w płaszczach przykrywających ich duże garby. Stali nad nim, ale nie patrzyli w dół. Każdy z nich spoglądał w innym kierunku. Wszyscy zastygli łącznie z Maxem, który bał się choćby zaczerpnąć powietrza. Rybacy śmierdzieli stęchłą wodą i martwą rybą, ledwo był wstanie to wytrzymać. Po chwili rozeszli się, wracając przed wodę, usiedli i spojrzeli przez przezroczyste kamienie.

Max odetchnął z ulgą i nie tracąc czasu przeszukał jeszcze leżące ubrania. Znalazł kawałek materiału i owinął go wokół obojczyka. Zagryzał zęby by nie stękać z bólu. Udało mu się związać go z przodu i zatamować krwotok. Następnie złapał za czarną dżinsową kurtkę ze złotą koroną na plecach. Założył ją ostrożnie, próbując ograniczyć ruchy rannego miejsca do minimum i podwinął rękawy. Ból promieniował na żebra i głowę. Spojrzał w gwieździste niebo i magmowe gwiazdy, nie miał pojęcia, ile czasu mu zostało. Miał nadzieję, że nie jest za późno. Minął wykopany dół ze stertą nagich, splamionych krwią ciał. Poszedł w górę, gdzie na środku wyspy widać było jaskinię, z której wydobywało się oranżowe światło. Usłyszał głośny mechaniczny odgłos.

Rozszerzył szeroko oczy wiedząc co za tym idzie. Kucnął od razu i zakrył uszy, skupił swoje myśli tylko i wyłącznie na celu tej podróży. Darł się w głos, na temat brata, o ucieczce. Wszystko co ważne, byle się nie zatracić. Niestety, jego myśli rozbiegły się. Ledwo kojarzył, po co tutaj przyszedł. Z momentem, gdy dźwięk ustąpił, Max o dziwo pamiętał, co tu robi i dokąd zmierza. Wyprostował się. Droga na samą górę była spokojna i pusta. Bez żadnych przeszkód. Zwolnił docierając do jaskini. Jasne światło wyłaniało się wprost z niej. Max podszedł bliżej gigantycznej jamy, ostrożnie stawiając każdy krok. Będąc tuż przed wejściem zmroziło go, gdy dostrzegł dwie istoty siedzące na powyższych głazach. Miejsce, w którym się czaiły było mroczne, ale dostrzegł cienkie, niewiele grubsze od anteny, szare ogony sterczące pionowo w górę. Kołysały się od lewej do prawej łagodnie, z naturalną gracją. Nigdy wcześniej ich nie widział, ale opowiadania Taylora były wystarczające, by je poznać.

Psy Umbry, łowcy głębin. Daleko im było z wyglądu do psów ze świata materialnego. Bestie biegające między wymiarami, nieposiadające oczu i bazujące jedynie na węchu, tropiły osobę naznaczoną i ściągały ją na samo dno dalekiej Umbry, gdzie nawet upiory się nie zapędzały.

Wtedy myśleli, że daleka Umbra jest dnem, nie wiedzieli o istnieniu Mrocznej Umbry. Te psy zostały puszczone na Taylora, ale Noah oddał własnego ducha, by go ratować. Został zaciągnięty siłą przez tych dwóch strzegących teraz jamy. Chłopak wiedział, że narzuta musiała czynić go dla nich niewidzialnym, inaczej będąc już kilka kroków od wejścia zareagowałyby.

Udało mu się wejść do środka. Miał odczucie jakby wchodził do paszczy skalnego wieloryba. Na górze, pomiędzy ostrymi skałami, czaiły się mniejsze stwory. Przypominały nietoperze. Na końcu jaskini widział skalny przesmyk, prowadzący w dół. Czuł rytm bicia swego serca poprzez pulsującą krew w ranie. Następnie przecisnął się przez dziurę w podłodze, ostrożnie schodził w dół, opierając się o wystające skały splamione krwią.

W pewnym momencie uświadomił sobie, czym była dziwna narośl, otulająca przejście. Był to naskórek zaciąganych tu ciał, wyłowionych przez rybaków. Max widział stertę zmasakrowanych trupów. Obojczyk piekł, a sam chłopak szybko tracił na sile, wiedząc, że nie wytrzyma na tyle długo, by zejść na dół samemu. Przepraszam, pomyślał, patrząc na nieboszczyków, po czym zeskoczył na nich.

Ostrożnie przesuwał się do krawędzi, a gdy zaczął schodzić, ciało mężczyzny, na jakim siedział, ześlizgnęło się, a wraz z nim i dwoma innymi wypadli ze sterty na kamienną podłogę. Chłopiec podniósł się trzymając za obolałe miejsce. Usłyszał wołania i krzyki, ale bardzo stłumione. W oczy rzucił mu się mały strumyk parującej kremowo-pomarańczowej cieczy, płynącej kamienną rynną na podłodze. Chłopiec podszedł bliżej i zrozumiał, że krzyki i wołania wydobywały się właśnie z tego strumienia. Jakby sama ciecz wołała o pomoc. Para śmierdziała czymś przypalonym, a klimat przypominający saunę sprawił, że chłopiec zaczął się pocić pod dwoma kurtkami.

Coś srebrnego i cienkiego mignęło mu przed oczami. Kolejna para ulotniła się z rynny i przelatując tuz przed nim ukazała mu się srebrna nić, jak laser wyłoniony z mgły.

Czyli nadal żyję, stwierdził zadowolony. Jednak nie prowadziła go tam, skąd przyszedł. Ciągnęła się w głąb jaskini. Wódz połączył jego włosy z włosami Taylora, nić musiała prowadzić do niego.

Bez zastanowienia pobiegł do brata, biegł tak jak go kierowała. Dotarł do epicentrum wnętrza jaskini, z ogromną dziurą na środku, ukazującą piętra na dnie, gdzie pracowała potężna maszyna – to ona wydawała resetujący myśli dźwięk.

Znajdowały się tam też wanny ze wrzącym, parującym płynem, do którego stały kolejki ludzi dobrowolnie zanurzających się z wrzaskiem. Ich świadomość tego, co robią wracała, gdy do połowy zanurzeni byli w cieczy, ale wtedy było już za późno. Chcieli uciekać i się ratować, ale kreatura, podobna do tych na plaży, stała i długim kijem nie pozwalała im wyjść, aż ci się rozpuścili. Garbaty stwór uniósł klapę i wylał część cieczy, która spływała teraz strumykiem, dołączając do tego, który wcześniej widział Max.

Chłopak zastygał w bezruchu, gdy zauważył, że osobą następną w kolejce był jego brat. Wchodził na podest, by wskoczyć do rozgrzanej cieczy.

– Taylor! – krzyknął Max. – Taylor, stój! Nie wchodź tam!

Starszy brat uniósł głowę. Słyszał go, ale mimo to zanurzył nogę, która zasyczała puszczając gęstą parę i bąble.

– Stój!

Chłopiec biegł bratu na pomoc, w trakcie, gdy tamten wszedł już obiema nogami. Potępieńczy wrzask był dowodem powrotu jego świadomości. Nie był to jedyny krzyk w jaskini, ale dla uszu chłopca tylko ten miał znaczenie. Taylor zatapiał się coraz głębiej, a długie włosy zapłonęły od wysokiej temperatury. Max biegł, co sił, ale zatrzymał się, widząc jak starszy brat poszedł na dno. Kreatura z hukiem otworzyła stalowe drzwiczki i odlała trochę płynu, który, jak się okazało, był roztopionymi duchami.

Max zaczął drżeć, lecz wtem coś pochwyciło go od tyłu i pociągnęło. Szarpał się i rzucał, chcąc się bronić, lecz wszystko na nic. Wyrwał się dopiero pod skalną ścianą i odskoczył. Wtedy zobaczył Taylora, odzianego w taką samą indiańską narzutę jak on, przykładającego palca do ust. Sygnalizował, by był cicho.

– Myślałem, że...

– Nie każdy, kto ma długie włosy musi być mną – odparł Taylor.

Wpadli sobie w ramiona i mocno przytulili. Max uronił łzy ze szczęścia, wiedząc, że to, co miało być niemożliwe, właśnie się ziściło.

– Max, coś ty zrobił? – Taylor nie był zadowolony.

– Przyszedłem po ciebie – tłumaczył.

Puścili uścisk i spojrzeli po sobie.

– Żeby tu ze mną zginąć!? Ty wiesz, co oni tutaj robią z duchami? Nie możesz tu być.

– Wracamy razem, dzięki tej narzucie jesteśmy dla nich niewidzialni. Udało mi się tu wejść bez najmniejszego problemu.

– Jezu, Max, – Taylor złapał go za rękę i dociągnął do ściany, aby nie rzucać się w oczy. – Ta narzuta tak nie działa. Nie widzisz, że sam mam jedną? Jakimś cudem pomogła ci przejść obok rybaków, ale psy Umbry nie zareagowałyby nawet gdybyś szedł nago. Ich zadaniem jest nikogo nie wypuścić, ale wchodzić mogą wszyscy. Jak ci się w ogóle udało tu dotrzeć? dlaczego nie zostałeś w domu? Powinieneś pochować Carla i zapomnieć o wszystkim. Mówiłem ci to tyle razy. Carl ci mówił. – Taylor złapał się za głowę. – Kurwa.

Max patrzył na załamanego sytuacją brata. Nie wiedział, co powiedzieć.

– Dlaczego nie zostałeś w domu? – ponowił pytanie Taylor.

– Zostawiłeś mi wskazówkę na lustrze: „Kiedy nie mogę znaleźć odpowiedzi, zawsze patrzę w lustro. Mnie pomaga”. Więc tak zrobiłem, potrzebowałeś mojej pomocy.

– Tak, Max, potrzebowałem wsparcia, ale nie twojego. Naprawdę myślałeś, że ryzykowałbym twoim życiem? Że wciągnąłbym cię w to? – Wskazał palcem na maszynę, po czym pokręcił głową i przetarł spocone dłonie w spodnie. Przytulił brata jeszcze raz. – Kocham cię najmocniej na świecie i nigdy, przenigdy nie wplątałbym cię w ten burdel. – Spojrzał mu w oczy. – Ta wiadomość była dla Sary.

– Dla Sary... – mruknął pod nosem Max i zrobił krok w tył. – Jak to dla niej? Coś ty zrobił?

– Zabezpieczyłem się. Będąc w Umbrze spotkałem ducha, który szedł za mną przez całą moją podróż, od więzienia aż do momentu, gdzie zdołałem uciec Munie. Robił wszystko, co mu kazałem, podobno było to związane z wydarzeniami w szpitalu. Był tam wtedy i widział, co zdołaliśmy osiągnąć. Poszedł za mną do więzienia i czekał tam na mnie. – Taylor widział, jak Max go słucha, ale nie przestawał wyjaśniać, uznał, że brat zasłużył na prawdę. – Zaraz po tym, jak uciekłem Munie stał się upiorem. Pomimo jego przemiany nadal robił wszystko, co mu kazałem. Uznałem to za okazję, narzędzie pomocnicze do tego, co zamierzałem zrobić.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

Taylor zauważył garbatego stwora, który patrzył w ich kierunku. Przyłożył palec do ust i pokazał bratu, by szedł za nim.

Max zrobił jak kazał. Przeszli w głąb jaskini, gdzie było zdecydowanie ciemniej i odrobinę chłodniej, a kamień pod nogami zamienił się w piasek. Wychylił się jeszcze sprawdzając czy nikt ich nie śledzi. Stanęli naprzeciwko siebie. Ciepła łuna wpadała do środka oświetlając jaskinię. Taylor widział pretensjonalny wyraz twarzy Maxa.

– Znalazłem sposób, by to wszystko zakończyć. Zebranie ksiąg, dotarcie do źródła, wyczytałem w notatkach Muny, na czym polega rytuał. Oni wpuszczą do nas wszystkich, cienie, stwory, rybaków, psy Umbry i innych. Nie chcą ludziom tłumaczyć, nikt nie uwierzy w potwory, dopóki ich sami nie zobaczą. Jeżeli rytuał się nie uda, żadna księga im nie pomoże. Cienie rozprawią się z nimi raz na zawsze i wrócą do siebie by zamknąć granicę. Uwierzyli, że to zrobię, że ściągnę naszego przodka z Mrocznej Umbry, który wróci w moim ciele. Może się to udać, bo jesteśmy spokrewnieni. Stąd nasza łatwość przekraczania granic, Max. Mamy to we krwi. Jedyną ceną jest moja śmierć duchowa albo cokolwiek mi tutaj zrobią. Ale jeżeli mam pewność, że ty będziesz bezpieczny i czeka cię szczęśliwe, normalne życie to jestem gotowy to zrobić. Chociaż raz w życiu zrobię coś dobrego.

– Taylor... – wtrącił Max. – Co zrobiłeś z Sarą?

Brat widział jak młodszy nalega, zerknął na niego delikatnie.

– W nocy, gdy przejąłem ciało opiekunki, potrzebowałem drugiego dla upiora, ale Sara uciekła. Więc nakazałem mu ją śledzić, pilnować i czekać na okazję, by przejąć ciało. Nie widziałeś tego, co ja. Motywacja tego mordercy była tak duża, że niemal namacalna w Umbrze. To ona mnie tam zwabiła. Byłem pewny, że nie zostawi dziewczyny długo przy życiu.

– A gdyby ciało nie było puste?

Zapadła chwila ciszy, podczas której Taylor westchnął.

– Miał doprowadzić do sytuacji, gdzie ukaże się jej w postaci jej matki, bądź jej samej. To była moja sugestia. Pamiętam, jak cień zastawił taką pułapkę na mnie w Horyzoncie, wołając mnie twoim głosem. Zadziałało idealnie, dla dziewczynki bez pojęcia o istnieniu takich istot, to pewniak. Ani upiór, ani duch nie mogą wejść do czyjegoś ciała, jeżeli gospodarz go nie zaprosi.

Młodszy nie skomentował.

– Idąc moimi wskazówkami i pod przykrywką jej mamy, upiór został zaproszony i teraz to on kontroluje ciało Sary. Bo jak rozumiem o to ci chodzi. Musisz mi jednak uwierzyć, że to miała być ostateczność.

– A Sara? – Max zrobił krok w tył. – O niej pomyślałeś?

Taylor spuścił wzrok, zagryzł dolną wargę.

– Jest uwięziona we własnym ciele. Sparaliżowana.

– Świadoma?

Max włożył dłonie do kieszeni kurtki i patrzył na starszego brata, który nie unosząc wzroku przytaknął.

A potem wydarzyło się coś, czego chyba obaj się nie podziewali. Max zdzielił Taylora w twarz. Mocno, zamaszyście. Taylor skrzywił się z bólu, po czym przyłożył dłoń do piekącego policzka. Przez moment nic nie mówił. Max zaczął masować sobie obojczyk, który podczas uderzenia odezwał się bólem.

– Jesteś ranny? – spytał Taylor, spoglądając na młodszego brata.

– Broniłem cię przed Carlem, kiedy mówił, że jesteś jak Philip!

– Nie unoś głosu, usłyszą nas.

– Stałem za tobą murem pomimo tego, czego się dopuściłeś. Ale to? – Max mówił ciszej, ale równie groźnie – Wiedziałeś, że jej wujek jest mordercą, wiedziałeś, że chce dokończyć robotę, dlatego zostawiłeś ją samą na komisariacie. Liczyłeś na to, że to zrobi. Ty chciałeś, żeby została zamordowana. Jaką trzeba być osobą, żeby zrobić coś takiego? Jesteś...

– Jaki!? – Taylor doskoczył do niego i sam uniósł głos – Zły? To chcesz powiedzieć? Bo co? Bo chcę cię uratować? Bo chcę oszczędzić ci takiego gównianego życia jak moje? Przy okazji innym ludziom również. Nie myśl sobie, że to, co stało się Sarze mnie nie obchodzi. Bo obchodzi, ale ty jesteś dla mnie ważniejszy. Więc jeśli mogę cię ocalić od Umbry i upiorów, od tego plemienia, ryzykując życiem innych, to tak. Zrobiłbym to raz jeszcze. Zrobiłbym to i sto razy, jakby było trzeba, a swoją pokutę przyjmę tutaj. – Odwrócił się i poprawił włosy za uszy. – To jest nie fair. Robisz to samo, co mama. Najlepiej obwiniać mnie za to, czego nie rozumiecie. Tak jak ty teraz to robisz. Noah oddał życie dla nas, a jego nie żałujesz tak, jak tej dziewczyny i tych wszystkich osób przywiązanych do pali. A nie mieliśmy nic wspólnego z tym, co się stało w jej domu. W przeciwieństwie do jego losu. – parsknął, kręcąc głową – Kocham cię, braciszku i cieszę się, że mogłem cię zobaczyć po raz ostatni. I przykro mi, że tak o mnie myślisz. A teraz wracaj, zanim będzie za późno, Tarhe na pewno powiedział ci jak. Przejścia zaczęły się zamykać. To ostatni gwizdek.

Taylor odwrócił się i podszedł do ściany skalnej. Max zauważył na szyi brata zadrapania do krwi pod lewym uchem. Dopiero teraz zwrócił uwagę, że ten kuleje i jest cały poobijany. Starszy brat usiadł pod skałą i zastękał. Max wziął kilka wdechów i spojrzał za siebie na drogę powrotną. Po czym trzymając się za obojczyk, podszedł do ściany i usiadł obok brata.

Siedzieli chwilę bez słowa, pozwalając emocjom ulatniać się.

– Strasznie mi jej brakuje, wiesz? – zaczął Max i posmutniał – Mamy. Widziałem ją podczas podróży przez Horyzont widziałem wypadek, znalazłem ją martwą w środku wraku. Zdążyłem ją jeszcze przytulić.

– Max, wiesz, że Horyzont...

– Tak, wiem. Mimo to, dobrze było ją zobaczyć ostatni raz.

– Pewnie, że tak.

Znów zamilkli. Obaj mieli spuszczone głowy. Tym razem zaczął starszy.

– Szukałem go tutaj.

Max popatrzył na niego pytająco.

– Noah – dodał Taylor. – Albo psy nie zaciągnęły go tu, albo byłem po prostu za późno.

Znów cisza.

– Przepraszam za to przed chwilą, nie mam prawa cię obwiniać, gdy sam mam ludzi na sumieniu – powiedział młodszy brat.

Taylor spojrzał na niego marszcząc czoło.

– Igor przyleciał z nami do Brazylii. Potrzebowałem dorosłego, żeby wejść do samolotu. Więc skłamałem, że jego brat też tu jest. Indianie zabili go, gdy tylko dotarliśmy do wioski. I to jest moja wina.

Max zagryzł wargi, nie zmieniając wyrazu twarzy. Taylor oparł głowę o ścianę i skomentował.

– Jemu się akurat należało.

Max uderzył brata w udo i obaj zachichotali, unosząc kąciki ust.

– Zależy ci na tej dziewczynie – stwierdził Taylor.

– To nie tak. Wiele przeszła i nie zasłużyła na to, by tak skończyć. Chciałem jej po prostu pomóc. Naprawdę, nie rozumiem, dlaczego to spotkało właśnie nas?

– Na to ci nie odpowiem, ale daliśmy radę. Spójrz na nas, dotarliśmy tam, gdzie nikomu się to nie udało od lat, i to w pojedynkę. Jestem z ciebie dumny.

Max uśmiechnął się. Znów zamilkli.

– Chciałbym czas...

– Wracasz czas...

Powiedzieli jednocześnie, Taylor gestem ręki ustąpił młodszemu.

– Wracasz momentami do tego czasu, kiedy wszyscy byliśmy razem? Wiesz, mama, tata, my? – spytał Max.

Starszy brat nie spieszył się z odpowiedzią.

– To jedyne, o czym myślę.

– Dlaczego nasze braterskie pogawędki zawsze odbywają się w jakimś wymiarze, który chce nas zabić? Ostatnim razem rozmawialiśmy tak szczerze w Umbrze podczas ucieczki przed upiorami w szpitalu.

– Faktycznie. – Uśmiechnął się. – Nieważne, gdzie, ważne, że z tobą.

Spojrzeli na siebie ciepło.

– Kocham cię braciszku – powiedział Taylor.

– Ja ciebie też.

Młodszy oparł głowę o starszego.

– Tak przy okazji – wtrącił Taylor. – Fajna kurtka.

– No, jest super – odrzekł z szerokim uśmiechem na ustach. Wtedy Max zauważył na wysypanym piasku ślady wilczych łap, które jak stawiane przez ducha, kierowały się wprost na nich. Odchylił głowę i zmrużył oczy. Nagle poczuł ogromny ból w stopie, a niewidzialna siła wyrzuciła go na środek jaskini. Następnie coś wgryzło się w ranny obojczyk. Chłopiec zawył z bólu, a Taylor zerwał się na nogi.

Coś porwało chłopca wzdłuż jaskini. Taylor bez zastanowienia ruszył w pościg. Max targany przez niewidoczną postać, wyskoczył w górę i był ciągnięty po skałach. Taylor wbiegł za nimi. Coś, co niosło chłopaka było o wiele szybsze i zwinniejsze, bez trudu zgubiło starszego brata.

Max dostrzegł dwa, niebieskie, świecące spodki jak oczy tuż przy jego głowie. Słyszał sapanie tego czegoś, czuł jego sierść i zapach dzikiego zwierzęcia, ale nadal niczego nie widział. Wyskoczyli na sam szczyt góry skalnej pod gołym, kosmicznym niebem.

Tam zwierz puścił Maxa, a ten odczołgał się, łapiąc za zakrwawione ramię. Jego oczom ukazał się wilk, półprzezroczysty jak bańka, swoją powłoką odbijał światło gwiazd. Zwierzę zjeżyło się i zawarczało, patrząc na niego spodkami, po czym stanęło na najwyższym punkcie góry i zawyło.

Ten dźwięk rozpozna wszędzie, zakrył uszy z bólu, syrena, którą słyszał przez ostatni kilka godzin okazała się nie być nią, a wyciem tego wilka. Wilczy zew przebijał się przez wszystkie poziomy Umbry, słyszalny w każdym zakątku świata. Kiedy wycie ustało, przez moment widać było jeszcze parę wylatującą z pyska majestatycznego zwierzęcia.

Wilk zszedł niżej. Zaczął kuleć. Dygotać. Jakby się skurczył. Sierść zaczęła odpadać, tańczyła od lewej do prawej i znikała zanim dotknęła skały. Zmieniał kształt.

Po krótkiej chwili przed Maxem stanął dorosły mężczyzna, spocony i zdyszany po transformacji. To był wysoki Indianin. Miał umięśnione plecy, a ręce budziły podziw w oczach chłopca. Kremowe spodnie z frędzelkami obszytymi po bokach i wciśniętymi do mokasynów sięgających kolan. Biodra przepięte miał skórzanym pasem, z którego z przodu i z tyłu zwisała skóra innego zwierzęcia. Nosił narzutę bez rękawów, z rozcięciami po bokach, sięgającą bioder, z niebiesko żółtymi wzorami, podobną do tej, którą otrzymał Max. Na czole związaną miał czerwoną bandanę oraz sześć orlich piór dumnie sterczących po trzy nad każdym uchem. Czarne, długie włosy do ramion, wisiały luźno i spokojnie kołysały się na wietrze.

Odwrócił się do chłopca i spojrzał na niego twarzą, która bardzo przypominała mu ojca.

* * *

– Po co posłaliście tam Taylora? – spytał Max.

– Misja, jaka została powierzona twojemu bratu była równie ważna jak twoja. – Wódz zaciągnął nosem. – Miał zanieść pewien przedmiot waszemu przodkowi. Pierwszemu Garou. Garou to byli Indianie, którzy strzegli ten świat przed granicami Umbry. Stare zapisy twierdzą, że wykorzystywali do tego postać wilka. Ten miał podarować twojemu bratu coś w zamian i Taylora zadaniem było z tym do nas wrócić.

– Nie rozumiem. Skoro tak ciężko jest przejść na drugą stronę, to czego tu było strzec?

Szaman zamoczył ranne ręce w gęstej cieczy, by uśmierzyć ból po poparzeniach. Następnie wypił przygotowany przez siebie wywar. Kobiety owinęły mu ręce czymś w rodzaju bandaża i skrył je pod swoją narzutą.

– Niegdyś ludzie byli silnej wiary, bardziej świadomi otaczającego ich świata astralnego. Umbra żyła w nas, a my w Umbrze. Granice były wtedy o wiele łatwiejsze do pokonania, zapraszały wręcz. Działało to jednak w obie strony, wszystkie kreatury oraz bestie zamieszkujące inne wymiary również chciały zwiedzać świat materialny. Stąd tyle legend i opowiadań o wszelakich potworach na świecie. Od tego zagrożenia strzegli nas szamani. Dziś ta wiara i świadomość zamierają, dlatego podróże są możliwe tylko poprzez mocny trans. Jeżeli nie otrzymamy tego przedmiotu, jeżeli nie zdołam przywrócić równowagi pomiędzy wymiarami Umbry i te zamknął się nieodwracalnie, ten świat czeka koniec. Duchy nie będą już podróżować, zostaną tutaj, a to doprowadzi do końca dziejów.

– Czemu sami po niego nie pójdziecie?

– Srebrna nić łączy tylko krewnych, tych samych krwią i duchem. Podróż do Mrocznej Umbry możliwa jest tylko dziś, gdy planety ułożone są w linii osłabiając ich granice, ale nawet to jest za mało dla osoby spoza linii życia tego, który tkwi tam po drugiej stronie. Inaczej srebrna nić się z nim nie połączy i nie pokaże drogi. To musi być przodek, to musi być twój brat, to musisz być ty.

Wódz zaczął się od niego oddalać, namiotem szarpnęło, żerdzie zaskrzypiały od wygięcia. Indianie poderżnęli kolejne gardła. Chłopak odwrócił wzrok.

– Srebrna nić Taylora się zerwała, jest tam uwięziony – kontynuował Tarhe. – Tylko ktoś, z kim dzieli mocną więź i jest z nim spokrewniony może sprowadzić go z powrotem. Ty i twój brat, jesteście jedynymi, którzy mogą tego dokonać. – Tarhe zbliżył się do Maxa. – Znajdź Teurga i wróć z tym, co nasze.

Ostry pisk upiorów po raz kolejny przebił się przez muzykę grającą wewnątrz namiotu. Czasu było coraz mniej, do północy brakowało niespełna godziny. Spojrzał na chłopca w nadziei, nie wiedząc czy młody zdoła przebyć taki szmat drogi, mimo iż będzie prowadzony już przez wydeptaną ścieżkę. Tarhe wziął kilka rzeczy i klęknął obok niego.

– Weź to. – Okrył go krótką narzutą z indiańskimi zdobieniami i głębokimi kieszeniami.

* * *

– Teurg – wtrącił Max, siadając na lewym pośladku.

Mężczyzna spojrzał na niego ze zmarszczonym czołem, jakby przez sekundę nie wiedział, o czym mówi. W końcu uśmiechnął się delikatnie i oparł dłonie o biodra.

– Tak – przytaknął. – Takie imię mi nadano. Urodzony pod sierpem księżyca, od pierwszego dnia Luna kierowała mnie na drogę szamana. Choć interakcja z duchami jest możliwa dla każdego, to Garou są jej mistrzami. Mamy największe predyspozycje. To tak jak ty i twój brat, choć ty jesteś silniejszy. – Mężczyzna ruszył w stronę Maxa. – Posiadamy naturalną zażyłość z Umbrą. Gdybyś tylko mógł ich zobaczyć. Niesamowici, bezkonkurencyjni. Niektórzy posiadali szeroką wiedzę o mieszkańcach Umbry, mówili nawet w tym samym języku, co duchy. Symbolami, metaforami czy nawet zagadkami. Na początku oczekiwano od nas, byśmy byli jedynie negocjatorami pomiędzy plemieniem, a duchami. Naszym obowiązkiem było pilnowanie przychylności ze strony duchów, udobruchanie ich. Niech oni pracują dla nas, mówili. – Kucnął przed Maxem. – Co ty byś zrobił? Gdyby od pierwszego dnia przekazywano ci jedynie polecenia, których masz słuchać. Nadano ci zadanie tak niewielkie względem twojego potencjału? Jakbyś był ptakiem, ale nie wolno było ci używać skrzydeł.

Max nie odezwał się, patrzył na niego z trwogą.

– Z biegiem czasu zostaliśmy wykorzystywani do celów leczniczych. Oczywiście wolno nam było leczyć tylko elity, biedoty ozdrawiać nie mogliśmy. Zakazano nam tego., Chyba, że zapłacą. Wódz wywoływał wojny z pozostałymi plemionami, a mnie mieli za nieprzewidywalnego i groźnego przeciwnika. Potrafiłem dobrze pobłogosławić przyjaciół, przekląć wrogów, przyzwać manifestację żywiołów, zawczasu przewidzieć zagrożenie czy nawet obrócić duchy wroga na swoją stronę. Było nas kilku, ale tylko ja, sam – położył pięść na swych piersiach – w razie potrzeby byłem gotowy z duchami walczyć, bądź zaklinać je i wiązać. Byłem posłuszny do czasu. Dlatego, że nie umiałem pełnić roli niewolnika przez całe życie, nawet, jeżeli wiązało się to ze szczytnym celem. Ja widziałem w tym większy potencjał. Umbra oferuje tak dużo, więc czemu ograniczać to do pokonania wioski sąsiadów? dla jedzenia? dla ich żon? – wskazał palcem na Maxa – dlatego zapytam jeszcze raz, gdyż muszę to wiedzieć. Co ty byś zrobił?

– Taylor... – przełknął ślinę – Taylor zawsze był buntownikiem. Ja nie, ja chciałem jedynie żyć w spokoju. Chciałem, tego samego dla wszystkich – wydusił.

– Max! Wytrzymaj!

Wołania Taylora nabierały na sile, zbliżał się do szczytu. Garou spojrzał na dziurę, po czym wrócił do Maxa zawiedzionym wzrokiem. Następnie wstał i zaczął wracać do miejsca, gdzie przeszedł przemianę.

– Jesteś silniejszy od brata – wtrącił, odwracając się do niego. – Zanim zgodziłeś się tutaj przyjść, by go ratować, co ci o mnie powiedziano? dlaczego tu jestem? dlaczego ty tu jesteś? Jak myślisz, dlaczego ci to wszystko mówię? – uśmiechnął się do niego – Odpowiedź jest jedna. Abyśmy to naprawili, wspólnie Max. Musisz dobrowolnie wpuścić mnie do swojego ciała. Musisz tego chcieć, szczerze.

– Zaraz. – Max uklęknął. – Skąd wiesz, że zgodziłem się tutaj przyjść po brata? Skąd wiesz, jak mam na imię?

Garou wziął wdech i chciał wypowiedzieć słowa, ale przerwał im wyskakujący z dziury Taylor.

– Max, nic ci nie...

Zamilkł widząc stojącego mężczyznę, który na pierwszy rzut oka wydawał się bardzo podobny do ich ojca. Garou stał spokojnie i obserwował, jak Taylor zasłania brata swoim ciałem. Coś do niego szepnął, po czym poprowadził go w kierunku dziury.

– I co planujesz zrobić? – spytał Teurg – Stąd nie ma ucieczki, nie dla was. A czas się kończy. – Wskazał palcem na niebo. – Kiedy te niebieskie ścieżki się połączą, Umbra zamknie się na dobre. Wtedy już nigdy nie wrócicie do domu, już nigdy nie zaznacie niczego innego niż męki, będąc stopionym i przekutym wedle uznania tych istot. Tego chcesz dla swojego młodszego brata? – Spojrzał na Taylora. – Tego chcesz dla siebie? Jesteście Garou, powinniście strzec Umbry i korzystać z niej garściami. To jest waszym przeznaczeniem. Po co przed nim uciekać?

Taylor nie odpowiedział, sukcesywnie pokonywał kolejne centymetry. Udawało mu się unikać Indianina, odkąd tu przybył, był ostrożny, ale po tym, jak zobaczył Maxa wyszedł z ukrycia. Teurg musiał ich usłyszeć.

– Pomóż mi, Max. Pomóż mi wrócić do domu po tak długim czasie. Pomóż mi naprawić to, co zostało zepsute przez moją nieobecność. Nie musicie się mnie obawiać. Jesteśmy z tej samej krwi. Nie zostawię was.

– Czy jest możliwość, abyśmy wszyscy stąd wyszli? – spytał Max.

– Nie od razu. Jeżeli wrócę i przywrócę porządek, a granice Umbry znów będą dla nas otwarte. Wtedy po niego wrócę.

Teurg wskazał palcem na Taylora, a ten kiwał przecząco głową.

– Taylor może... – wtrącił Max.

– Nie odzywaj się – rozkazał.

Wzrok Garou i Maxa spotkał się kolejny raz, jego przodek uśmiechnął się kwaśno i rozłożył ręce, odnosząc się tym gestem do słów wypowiedzianych przez Taylora.

– Nie bój się, Max. Widzę, że mi nie ufasz, ale zaufaj sobie. I nie miej bratu za złe. Chce dobrze, nie będąc świadomym, jaką krzywdę wyrządza tobie.

– Doprawdy? – spytał Taylor. – A ty wiesz?

– Wiem – znów spojrzał na chłopca. – Czujesz się dobrze, będąc tak traktowany? Kolejny rozkaz? Nawet nie zapytał cię o zdanie. Pamiętaj, masz skrzydła. – uśmiechnął się przymilnie – Co z nimi zrobisz?

Chłopak przemyślał wszystkie słowa Teurga. Nabierały coraz większego sensu.

– Taylor, wysłuchajmy go, w końcu jest rodziną.

– Nie jest żadną rodziną. Stój za mną.

– Nie! – Max wyszedł zza pleców brata. – A co, jeżeli on ma rację? Co, jeżeli jest sposób?

– Sposób na co? Na przekazanie sterów? To trzeba skończyć – tłumaczył starszy brat – Sam to powiedziałeś, jesteśmy Garou, mamy bronić Umbry. To jest to, co trzeba zrobić.

– To jest twoje zdanie. Daj młodszemu bratu powiedzieć za siebie. Jest Garou tak jak ty, jesteśmy wszyscy równi, wolni.

– Zamknij się! – krzyknął.

– Dlaczego się tak denerwujesz? – Max mu przerwał. – On ma rację. Nie można pozwolić takim ludziom jak Philip i Tarhe, by posługiwali się Umbrą wedle własnego widzimisię. Czy nie o to chodziło ci od początku? dzięki niemu możemy wrócić wszyscy. To lepsze rozwiązanie.

Max ruszył w kierunku Taurga. Taylor złapał go za rękę.

– Puść mnie – szarpnął się.

– Taylor, synu – wtrącił wolno Garou. – Twój młodszy brat jest niebywale odważny i potrafi rozpoznać prawdę, gdy ta staje przed nim. Dlaczego nie możesz mu zaufać?

– Po pierwsze, nie jestem twoim synem. Człowieku, ja cię nie znam. Po drugie, jaką prawdę? – Taylor uniósł ręce i również zbliżył się do Indianina, starając się ukryć jak bardzo jest przestraszony. – To może wyjaśnisz nam, dlaczego cię tu zostawili?

Max spojrzał na brata skołowany.

– Przecież zabłądził, bransoleta urwała się z jego łapy i tu utknął – tłumaczył go. – By go wyciągnąć potrzebny był ktoś z krewnych. My.

– Dzisiaj być może to ja i ty, ale dlaczego ci, którzy żyli w momencie, gdy tu utknął po niego nie wrócili? dlatego, że tu nie utknąłeś, zostałeś tu uwięziony. Opowiedz, jak wykorzystywałeś upiory do przejmowania władzy i mordowania tych, którzy ci się sprzeciwiali. Jak twój własny lud uwięził cię tutaj, zanim to zaszło za daleko. Zrobili to, bo się ciebie bali.

– Co? – Max spojrzał na Indianina.

Kiedy młodszy brat był pełen przeciwstawnych emocji, Garou i Taylor patrzyli na siebie bez słowa, mierzyli się wzorkiem, wrogo. Taylor trząsł się ze strachu, ukradkiem wytarł spocone dłonie w spodnie, starając się nie dać po sobie poznać. Teurg był oazą spokoju, co stresowało go jeszcze bardziej.

– Czytałeś księgę... – wtrącił w końcu Garou.

– Nie do końca ja. Podczas podróży z Muną, gdy użyczała mi swego ciała, dowiedziałem się o tobie i o tym, czego plemię ode mnie chce. Wiem, że oszalałeś i chciałeś połączyć Umbrę ze światem materialnym na dobre, ponieważ tylko ty byłeś w stanie kontrolować cienie. Księgi zostały napisane w dniu, w którym cię schwytano, przez twój własny lud. Chciałeś to wszystko tylko dla siebie. Dlatego zgodziłem się tu przyjść, dlatego doprowadziłem ich do księgi. Rytuał miał się odbyć, a oni musieli myśleć, że mnie zmuszają. Teraz, gdy już tu jestem, dopilnuję, abyś stąd nie wyszedł, a Umbra zostanie zamknięta na zawsze. Już nikt nie będzie musiał cierpieć. Mój przyjaciel oddał życie, bym ja mógł żyć, jestem mu to winien. Dziadku.

Taylor mówił to z groźbą czającą się w głosie, ale wewnątrz ledwo powstrzymywał się od wymiotów. Nie mógł przełknąć śliny, nie był tak odważny, jakby tego chciał. Indianin spoważniał, jego mięśnie stwardniały, a on sam podszedł kilka kroków. Max w odpowiedzi zaczął cofać się do brata.

– Przyszedłeś, by mnie tu zatrzymać – uśmiechnął się i spojrzał na niebo. – Odwaga godna mojego potomka, napawa mnie to dumą. Tylko czy jesteś w stanie to zrobić? Nasz czas się kończy, a skoro płynie w nas ta sama krew, zapewne domyślasz się, że moja odwaga jest równa twojej. Co znaczy, że nie będę się przyglądał, jak wymiary się zamykają.

Garou szedł w ich kierunku. Chłopak złapał braciszka za rękę i zaczęli uciekać do dziury, która nagle zasypała się kamieniami, blokując przejście. Taylor zasłonił sobą brata. Pierwszym, który wymierzył cios był Taylor, lecz chudy jak szkapa chłopak nie miał pojęcia o walce wręcz. Indianin ugiął się w kolanach, zatańczył i wykręcił się z niesamowitą zwinnością, złapał jego rękę i wygiął ją w nadgarstku. Ból posłał Taylora na kolana, Teurg drugą ręką pchnął go, powalając na plecy. Starszy brat zebrał się szybko i uniósł pięści w gardzie, blokując drogę do braciszka.

– Przestań. Gdybym chciał cię zabić, już byś nie żył. Zależy mi na was bardziej niż na niczym innym. Jesteście moją krwią. Jesteście Garou.

Max chciał dołączyć do walki, ale starszy brat go zatrzymał. Zaatakował przeciwnika prostym i sierpem, ten zanurkował pod ciosami, jak zawodowy bokser. Otwartymi dłońmi trzasnął w uszy równocześnie, poprawił w krtań i dokończył silnym uderzeniem pięści w przeponę. Taylor złożył się padając na kolana. Aby nie upaść, złapał się Indianina, który odrzucił go na bok.

– Wybacz, ale nie dałeś mi wyboru. Oddech za chwilę wróci.

Max w odpowiedzi zaatakował przeciwnika. Chłopak zaczął wymachiwać pięścią zdrowej ręki, ale Indianin złapał go za nadgarstek i podkładając mu nogę rzucił nim o skałę. Wrzask bólu opuścił jego gardło, leżąc pod nogami umięśnionego Indianina.

Taylor złapał pierwszy wdech.

– Nie chcę wam zrobić krzywdy, uspokójcie się i przejdźmy przez to bezboleśnie. – Indianin spojrzał na Taylora – Nie jestem waszym wrogiem. Jestem jednak gotów na wszystko, byleby stąd uciec.

Garou klęknął nad Maxem i wyciągnął do niego rękę.

– A teraz, wpuść mnie do środka – powiedział, patrząc mu w oczy i głaskając po włosach. – Nie zmuszaj mnie, bym posunął się jeszcze dalej.

– W jednym cię rozumiem – wtrącił Taylor, przykuwając uwagę Indianina. – Kontrolowanie upiorów. To uczucie, gdy robią dokładnie, to co im każesz – splunął. – Można się uzależnić.

Taylor spojrzał w bok, a za jego wzrokiem podążył Teurg. Zmieszany zobaczył ciemne dymy unoszące się spod czarnej powierzchni, padającej z wystającej skały na szczycie góry. Padł pociągnięty w tył przez mały cień, który opętał Sarę podążał całą drogę za Maxem, by dotrzeć do Taylora, tak jak ten mu rozkazał. Garou szarpał się z upiorem, aż w końcu wciągnął go do mroku i tam zniknęli. Kamienie w dziurze skalnej zsypały się na dół, otworzyła im się droga ucieczki.

– Max, wstawaj! – pospieszał go Taylor.

Młodszy brat był w złym stanie. Blady jak ściana, Taylor zauważył przemoczony od krwi lewy bok, aż do biodra. Wziął go na ręce i zaczął schodzić w głąb jaskini. Ostatni raz spojrzał na galaktyczne niebo. Niebieskie ścieżki już prawie nachodziły na siebie. Jeszcze chwilę, pomyślał.

Schodząc, poślizgnął się na gładkiej stronie kamienia i obaj runęli z dwóch metrów w dół. Na szczęście nic wielkiego im się nie stało. Podniósł Maxa i zaczęli uciekać.

– Było ich... – Max próbował coś powiedzieć, będąc prowadzonym pod rękę.

– Nic nie mów, musimy się ukryć. Znam jedno miejsce, to niedaleko. – Było ich dwóch.

– Co?

Wybiegając z korytarza do środka jaskini, gdzie topione były duchy, w cieniu, który zakrywał część przejścia stał ogromny upiór z jedną dłuższą ręką. Taylor zamarł będąc przekonanym, że ten został uwięziony w Horyzoncie. Wtedy z mroku obok zapiszczał cień, który właśnie toczył bój z Indianinem. Z czerni uniosła się mroczna ręka, która rzuciła złotą bransoletę, a ta wpadła wprost pod nogi Taylora. Sięgnął po nią, lecz to samo zrobił duży upiór, cień był szybszy. Wrócił w mrok i przyglądał jej się uważnie. Złota, wytłoczona w kształcie pędzącego wilka, jej połysk wydawał się być nadnaturalnie intensywny.

– Oddaj to! – krzyknął Taylor. – Nie mam czasu! Rozwiążemy nasze sprawy, kiedy indziej!

– Trzeba było mnie zabić – wyszeptał upiór głosem Maxa i zanurkował w cieniu zostawiając za sobą ciemny wężyk.

Taylor wskoczył w cień za nim. Wyłonili się pod jedną z kadzi z gorącą cieczą, upiór chciał wrzucić bransoletę do środka. Taylor w ostatniej chwili trącił przedmiot, a biżuteria uderzyła o róg kadzi i odbiła się od niej sunąc kilka metrów dalej. Garbaty stwór odwrócił się i spojrzał na nich zdziwiony. Duchy czekający na swoją kolej by zatopić się w niej, wydawali się nie zwracać na nich uwagi. Max uniósł głowę i popatrzył na leżącą bransoletę pomiędzy stojącymi duchami. Zaczął czołgać się ostatkami sił. Widząc, że Taylor zaraz zginie wyciągnął z kiszeni małą latarkę i rzucił ją do niego. Chłopak złapał ją i zaświecił upiorowi w oczy. Cień zapiszczał głośno, złapał latarkę w dłoń i zmiażdżył łamiąc przy okazji palce Taylora. Ten krzyknął głośno i padł na kolana. Jego palce były wygięte na wszystkie strony. Upiór złapał go i ciągnął w kierunku wanien. Mimo iż czarna kreatura była ranna po wizycie w Horyzoncie, wciąż była silniejsza.

Uniósł go w górę.

Gdy myślał, że nie ma już nadziei upiór zapiszczał głośno i puścił go. Ten uderzył plecami o kadź i wypadł na zewnątrz. Zauważył srebrne, niestarannie wykute ostrze, przebijające upiora na wylot. Garou wyciągnął maczetę z ciała dźgniętego, który padł na kolana. Taylor odskoczył do tyłu. Cień rzucił się jeszcze na Teurga, ale ten uniknął cięcia szponów i tnąc spod pachy, zatopił ostrze w jego ciele. Upiór runął na kolana.

– Teraz rozumiesz? – spytał i poderżnął gardło czarnej kreaturze, która padając na twarz zamieniła się w dym – nie pozwolę by żaden Garou zginął.

Taurg wstał, na lewym policzku miał trzy cięcia sięgające szyi, zauważył ślady krwi, czerwone, ciemne strumienie. Wyciągnął do Taylora ostrze prezentując mu je.

– Myślałeś, że co robią ze stopionymi duchami? Stal wykuta z ducha jest w stanie zabić innego ducha. A ci żyją w tym ostrzu, zmiażdżeni i świadomi. Zgniotłeś sobie kiedyś palec? Wiesz, jak boli skurczona tkanka? Potrafisz sobie zatem wyobrazić ból, z jakim przyjdzie im spędzić resztę wieczności. – Wskazał na ostrze. – Umbra nie ma pana, ale są regiony kontrolowane przez indywidualistów. Jakoś muszą poszerzać swe wpływy, a nie wszystko da się załatwić pieniędzmi. – Wziął wdech, wyraźnie zmęczony. Rozpuszczone włosy kleiły się do spoconej twarzy. – Poczekaj aż zobaczysz tych, co przychodzą je kolekcjonować. Pojawiają się raz na kilkadziesiąt lat. Czegoś takiego nigdy nie widziałeś. Radzę oglądać to ze szczytu skały. Tam nie patrzą. – Uspokoił oddech. – Gdy już skończę swoje sprawy z wodzem, a Umbra będzie uporządkowana, wrócę po ciebie, chłopcze.

– Nie nazywaj mnie tak. Tylko jedna osoba mogła tak do mnie mówić.

Garou przeszedł obok leżącego Taylora, kierował się w stronę Maxa.

– Żegnaj, Taylor.

Starszy z braci odwrócił się i zobaczył rannego, małego upiora w cieniu. Chłopak spojrzał na niego i wydał mu ostatni rozkaz, lecz upiór się upierał. Widział, że Garou i Maxa dzieliły już tylko trzy kroki. Upiór zniknął w cieniu i wyskoczył niedaleko, atakując Taurga. Ten przełożył ciężar ciała na drugie biodro i ciął na odlew, trafiając idealnie pod żebra upiora. Lecz w tym samym momencie rzucił się na niego Taylor, przewracając go na ziemię. Coś wypadło z sakwy Garou i przeturlało się do Maxa. Była to srebrna moneta. Chłopak ją podniósł i to, co na niej zobaczył, przeszło jego wszelkie pojęcie.

Garou zrzucił z siebie Taylora bez trudu, a gdy się podniósł, usłyszał dzwon. Głośny, dochodzący spod skały.

– Już czas! – zaczął się śmiać – Po tylu latach wreszcie opuszczę to przeklęte miej...

Zauważył coś dziwnego. Wszyscy rybacy oraz duchy patrzyli teraz na niego. Gdy wrócił do rybaków, ci stali już bliżej, ale w bezruchu. Spojrzał na Taylora, który dobiegał do jednej z kadzi i wrzucił tam duży materiał. Wtedy zerknął na swój nagi tors. Ostatnim atakiem chłopak zerwał z niego znoszoną narzutę, czyniącą go niewidzialnym dla mieszkańców Mrocznej Umbry.

Uniósł wzrok, rybacy byli już bliżej, ale stali w miejscu, gdy na nich patrzył. Zaczął się cofać z ostrzem gotowym do walki.

Taylor uklęknął przy młodszym bracie, który w dłoniach trzymał coś, co świeciło się jak złoto.

– Nie! – krzyknął wściekły i zawarczał, gdy to zobaczył – Ani mi się waż! Taylor!

Szczek oraz wark uniósł się teraz w powietrzu, a Garou zaczął robić się chudszy i zmieniał kolor na czerwony, zarastał futrem, które od razu robiło się przezroczyste. Rybacy ruszyli na niego, wbijając w niego swe haki, za wszelką cenę chcieli go zatrzymać.

Wilk wyskoczył nad nimi i ciągnął ich po ziemi napierając na dwóch braci, gdy coraz więcej rybaków dobiegało z każdego zakątka jaskini.

– Max? – cucił go Taylor – Braciszku, musisz być przytomny. No dawaj.

– Taylor?

– Musisz coś dla mnie zrobić, musisz pomyśleć teraz o sobie. Myśl tylko o sobie, proszę.

– O sobie?

– Tak, myśl intensywnie! Niech nic cię nie rozprasza! Możesz to dla mnie zrobić?

– Tak. – Max podniósł się na łokciu. – Co się dzieje? Gdzie Garou?

Odwrócił głowę w stronę niewidzialnego wilka. Ziemia sama sypała się na boki. Drobiąc w ziemi napierał na nich trzymany przez dziesiątki rybaków, a ich haki, jak zawieszone w powietrzu, wskazywały położenie wilka, któremu oczy zaświeciły na niebiesko. Taylor położył bratu dłoń na policzku i trzymał głowę tak, by patrzył wprost na niego.

– Pamiętasz, jak mnie spytałeś, czy sięgam myślami do momentu, gdy wszyscy jeszcze byliśmy razem?

Max przytaknął ze łzami w oczach, wiedział, że ten się żegna.

– Brawo – uśmiechnął się miło, ale oczy zdradzały, że się boi. – Kocham cię braciszku. Nigdy o tym nie zapomnij.

Max usłyszał kliknięcie i poczuł zacisk na kostce. Zobaczył złotą bransoletę. Zza pleców brata pojawiła się pół widoczna postać wilka, która wpadła w Taylora wraz z kilkudziesięcioma rybakami.

Wtedy jakby wystrzeliło go z armaty. W przeciągu ułamka sekundy cała podróż, którą tutaj przebiegł cofnęła się, jak w przewijanym filmie.

Ciemność. Spokój.

Czuł jakby był w transie. Jakby uniósł się w kosmos i był niesiony przez wszystko, co go w życiu spotkało. Padało wiele pytań. Gdzie jest? Co się stało? Pamiętał wszystko jak przez mgłę. Widział namiot wodza. Widział, jak rozmawia z Tarhe. Pamiętał duży ogień, na środku namiotu.

Co z ludźmi tańczącymi?

Co z ofiarami przypiętymi do bali?

Usłyszał, że ktoś go budzi. Znajomy głos. Światło wolno dotarło do jego oczu. Było ciepło i przyjemnie, pachniało lakierowanymi meblami. Znał ten zapach. Otworzył oczy.

Leżał na kanapie w domu Carla. Był przykryty kocem, a pod głowę miał podłożoną poduszkę. Spojrzał na lustro zawieszone wysoko na ścianie, z którego wyczytał wiadomość od brata. Następnie wzrok powędrował na dalszą część kanapy.

Siedział na niej Carl, ubrany w szlafrok, w którym został zabity, na głowę założoną miał bordową czapkę zimową. Siedział w bezruchu i w lekkim uśmiechu, patrzył przed siebie z pustymi oczami. Ktoś usiadł na stoliku przed kanapą i podał Maxowi filiżankę herbaty. Chłopak przyjął gorący napój.

– Wyspałeś się? – zapytał Taylor.

ROZDZIAŁ 16

Wilczy zew

Nie rozumiem.

Te dwa słowa były pierwszymi, jakie przyszły Maxowi do głowy. Usiadł na kanapie i z niedowierzaniem wbijał wzrok w brata, biorącego właśnie łyk herbaty. Następnie spojrzał na Carla, siedzącego w bezruchu, obserwującego jakiś punkt pod kanapą, na której siedział chłopak.

Max był skołowany. Miał na sobie te same ciuchy, w których poleciał do Brazylii. Narzuty indiańskiej nigdzie nie było, a czarna kurtka dżinsowa przewieszona była przez oparcie fotela. Miał rozbiegane myśli, ciężko było mu się na czymkolwiek skupić.

– Co tu się dzieje? – wydusił w końcu. Taylor odłożył swój kubek i pociągnął nosem. Nic nie powiedział.

– Jak się tu znalazłem? – ciągnął Max, masując obolałą głowę. A ty? Jak ty się tu znalazłeś? Jak to możliwe, że masz swoje ciało? Jak w ogóle... jak Carl...

– Spokojnie. Już dobrze – Taylor odezwał się wreszcie, podając bratu kubek z herbatą. – Masz, wypij to.

– Gorąca – skomentował i znów kaszlnął – Taylor, jak?

Starszy brat odwrócił się, by spojrzeć na gospodarza domu. Tamten nadal siedział w milczeniu.

– Co jest ostatnią rzeczą jaką pamiętasz? – spytał Taylor.

– Ostatnia rzecz... – Chłopak pomasował się po obojczyku, rany po haku nie było, ale odczuwał dyskomfort. – Wszystko jest jak widziane przez mgłę. Pamiętam drogę, pamiętam, jak dostałem się do Umbry, pamiętam, jak Szaman przygotowywał mnie do podróży. Tarhe wiele mi wtedy opowiedział. Pamiętam mamę, ale to było już w Horyzoncie. Nie wiem, jak dostałem się do dalekiej Umbry, to się po prostu stało. Jakimś cudem przeskoczyłem Głęboką Umbrę, która chronologicznie występuje przed daleką. Ty też tak miałeś?

Taylor pokręcił przecząco głową, po czym napił się herbaty, nie spuszczając z niego wzroku. Chłopiec popatrzył na wciąż nieruszającego się Carla.

– Dobrze się czujesz? – rzucił.

Cisza.

– Carl? – Spytał Max i wstał, by do niego podejść.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę...

Wtedy starszy brat złapał Maxa za nadgarstek.

– Będziecie mieli jeszcze dużo czasu na rozmowy – oznajmił. – Na razie usiądź, dokończ, co mówiłeś.

Max wrócił posłusznie na kanapę i zauważył, że Carl nawet nie zareagował na zachowanie Taylora. Oczekiwał czegoś w stylu „jak chłopak chce iść to niech idzie, nie mów mu co ma robić”, ale psycholog nawet nie uniósł wzroku z podłogi. Chłopiec napił się herbaty.

– Mów dalej – nie ustępował Taylor.

– Już, już... – Max przełknął ślinę. – No więc udało mi się dotrzeć do Mrocznej Umbry, a tam wyłowił mnie jeden z rybaków...

– Teraz się skup. – Starszy brat spoważniał. – Jak przeszedłeś przez granicę? dotarłeś do olbrzyma lepiącego góry? To on cię przepuścił?

– Tak – odpowiedział z wyraźną przerwą, Max kłamał.

– Jak?

– Dałem mu coś, co dostałem od wodza, nie pamiętam, co się stało później. Obudziłem się leżąc w wodzie. Potem się spotkaliśmy i resztę już znasz.

Zamilkli na moment. Taylor szachował go wzrokiem. Max znów spojrzał na lustro wiszące nad salonem.

– Nie wpadłeś do Otchłani? – dopytywał Taylor.

– Nie byłoby mnie tu gdybym tam wpadł, prawda?

– To samo słyszałem, gdy w szpitalu cień porwał cię do mroku. A jakoś się z tego wykaraskałeś.

– Nie było mnie tam, nie wskoczyłem do Otchłani. – Max spojrzał mu w oczy. – Potem spotkaliśmy Garou, walczyliśmy, pamiętam jak dałeś mi... – Wyciągnął szybko nogę spod koca, ale kostka była czysta. – Nie ma jej. Gdzie ona jest?

– Miałem cię o to samo zapytać.

– Nie pamiętam co było dalej. – Max zmarszczył czoło w wysiłku. – Może ty mi powiesz?

– Oczywiście, dlatego czekałem aż się obudzisz. – Włosy opadały Taylorowi na twarz, ale ich nie poprawił. – Gdy zapiąłem ci bransoletę, twój duch siłą został przeniesiony z powrotem do ciała. Tylko ona umożliwia coś takiego, biorąc pod uwagę daleką odległość pomiędzy duchem i ciałem. Ja zostałem w Mrocznej Umbrze. Garou walczył z rybakami, a walka była godna jego tytułu, jednak było ich zbyt wielu. Przenieśli go do jednej z kadzi i tam wrzucili do środka. W trakcie przemiany w człowieka, stawiając czoła porażce nie odszedł bez godności i poświęcenia dla swego rodu, gdyż zdjął prędko bransoletę, jaką miał na sobie i rzucił ją do mnie. Nakazując mi, abym żył i troszczył się o ciebie, skoro jemu nie jest dane. Jak widzisz, myliłem się co do niego, ale nie mogłem już nic zrobić. Podbiegłem do niej, zapiąłem sobie na nadgarstek i obudziłem się w namiocie obok ciebie.

Max patrzył pod nogi ugniatając palce.

– Nie pamiętam tego – odparł w końcu.

– Nie możesz tego pamiętać, byłeś nieprzytomny. Co jest zupełnie normalne. Twój duch przebył niebywale trudną podróż. Ma prawo być zmęczony. Minęła północ, rytuał stracił na sile, upiory zaczęły wracać skąd przybyły. Walka trwała jeszcze do rana. Niedobitki próbowały nas atakować, ale namiot był dobrze strzeżony przez zioła, księgę i wojowników. Plemię Wan Wan zgotowało sobie okrutny los, tracąc tej nocy wielu synów i córek, w zamian nie osiągając niczego. Było mi ich nawet szkoda.

– Tarhe tak nas po prostu puścił? – Max upił łyk herbaty. – Nie wierzę. Po tym wszystkim musiał być wściekły. A co ze stworem?

– Jesteś bardzo mądry – uśmiechnął się Taylor. – Wieść o tym, że nie sprowadziliśmy Garou sprawiła, że omal nie skończyliśmy jak ja wcześniej w więzieniu. Na szczęście miałem coś, czym mogłem handlować, oddałem mu swoją bransoletę i dzięki temu będą mogli bezpieczniej podróżować między wymiarami. Powiedziałem, że Garou oddał za nas życie, a to jest prezent dla niego i dlatego wróciłem. Puścił nas wolno, a stwór wrócił do Horyzontu, gdzie jego miejsce. Indianie pomogli nam znieść cię do miasta i stamtąd wróciliśmy samolotem. Spałeś tak trzy dni.

Max przyglądał mu się uważnie. Coś w tym wszystkim mu nie pasowało, ale jeszcze nie wiedział co. Rozejrzał się po salonie. Dostrzegł kominek. Dziura była załatana, a powierzchnia dopiero co pomalowana.

– Coś nie tak? – spytał Taylor.

– Nie przeszkadzają ci te włosy? – spytał Max, wskazując kosmyki lecące mu na twarz.

– Nie – uśmiechnął się. – dostałem drugą szansę, czas na zmiany. Może je nawet zetnę.

Max dostrzegł różnice w zachowaniu brata. Siedział wyprostowany ze złączonymi łopatkami, brodę trzymał wysoko. Nawet ton głosu miał inny. I pewność siebie... Nigdy wcześniej nie widział takiego Taylora.

– A jak u ciebie? – spytał Max, wskazując na rękę brata.

– Cóż, sam nie wiem – odparł tamten. – Wódz Tarhe powiedział mi, że wyszedłem z tej głowy, którą przygotowali z mojej czaszki. Nie wnikałem w szczegóły.

Max oparł się o kanapę. Znów spojrzał na Carla i przez chwilę nie spuszczał z niego wzroku.

– No i jak widzisz. – Taylor wskazał na Carla. – Wódz zrobił o wiele więcej, niż tylko darował nam życie.

Max pochylił się i oparł łokcie o kolana. Zakrył usta dłonią.

– Max, powiesz wreszcie co cię gryzie?

– Co mnie gryzie!? – Chłopak krzyknął i wstał. Wskazał palcem na Carla. – Jego czaszka była przebita na wylot. Przykrywałem go kocem. Widziałem kawałki jego mózgu. Był z całą pewnością martwy. M. A. R. T. W. Y. – Chłopak przeliterował to słowo. – Odpowiedz mi zatem łaskawie na pytanie, jak to możliwe, że siedzi tu teraz z nami? i co z nim jest? Po co ma czapkę na głowie? Co jest pod nią? – Zawahał się na moment, a potem potrząsnął głową i dodał: – Właściwie to nie, wcale nie chcę wiedzieć! Po raz pierwszy w życiu nie chcę czegoś wiedzieć. Cholera!

Chłopak zbladł, złapał się za żołądek i kucnął, opierając się o kanapę. Taylor odłożył swój kubek i wstał.

– Sądziłem, że tego chciałeś. Wolałbyś skończyć w tej jaskini?

– Cieszę się, że się nam udało. Tylko to wszystko jest takie dziwne. Taylor, a co z Sarą?

– Z kim?

– Z dziewczyną, której wrzuciłeś upiora do ciała.

– Ach, tak. – Taylor pokręcił głową i uśmiechnął się. – Nic jej nie jest. Ten Upiór nie przeżył pojedynku z Garou, więc ona jest wolna.

Zapadła cisza. Taylor uciął nagle i sam wrócił do picia herbaty. Max czekał na kontynuację, ale się nie doczekał.

– I co? i już? Tyle? Jest wolna? Zapominamy?

– Tak.

– Gdzie jest teraz? Opiekunka wróciła z nią? Jest tutaj w Chicago? Mamy do niej numer? Adres?

Max rzucał pytaniami unosząc przy tym głos. Po twarzy Taylora było widać, że traci cierpliwość, aż w końcu uderzył ręką w stolik. Młodszy brat zamilkł i opuścił głowę. Taylor uniósł ręce do góry.

– Wybacz, zdenerwowałem się. Rozumiem, że dużo się działo i... sam wiesz...

Max wstał wciąż opierając się o oparcie kanapy, głowę jednak wciąż trzymał nisko.

– Wiem – odrzekł krótko.

Taylor podszedł do szafy z kurtkami. Max dopiero teraz zauważył czarne spodnie, jakie miał na sobie. Niebieski podkoszulek z długim rękawem, z żółtymi wstawkami kolorystycznie przypominał na pierwszy rzut oka narzutę, jaką otrzymał od wodza.

Zarzucił na siebie czarny płaszcz, a szyję owinął szalikiem. Max wskazał palcem na kurtkę ich ojca.

– Nie chcesz jej? – spytał.

– Co? – Taylor spojrzał na niego, nie wiedząc o co pyta.

– Nic, nieważne. Dokąd idziesz?

– Muszę się czymś zająć. Nie będzie mnie przez jakiś czas. – Starszy brat zawiązał szyję czarnym szalikiem.

– Niezła zmiana wyglądu.

– Na lepsze, mam nadzieję?

– Po prostu, nie przypominasz siebie.

– Nowe ciało, nowy ja. – Taylor uśmiechnął się i podszedł do drzwi, złapał za klamkę. – Mam zamiar patrzeć w przyszłość z uniesioną głową. Dokonaliśmy niemożliwego. Już nikt nas nie ściga, a ja będę zawsze w pobliżu, aby o ciebie dbać, braciszku. Choć będziemy dążyć, abyś w końcu nie potrzebował mojego wsparcia, by przeżyć.

Ostatnie wypowiedziane słowa podziałały na Maxa, jak płachta na byka.

– Taylor?

Starszy brat zagryzł wargę, zdenerwowany, że ten znów go zatrzymuje. Max włożył dłonie do kieszeni spodni.

– Tak, braciszku? – spytał odwracając się z kwaśnym uśmiechem.

– O czymś sobie właśnie przypomniałem. Sądzę, że cię to zainteresuje. – Chłopak spoważniał. – Kiedy byłem w Otchłani spotkałem ducha, który jest jej częścią. Złapał mnie, gdy spadałem. W zamian za możliwość wejścia do Mrocznej Umbry, kazał mi coś obiecać. Obiecałem mu, że tylko jeden z nas powróci. I tak się teraz zastanawiam. – Spojrzał mu poważnie w oczy. – dotrzymałem obietnicy?

Taylor mierzył go wzrokiem bez żadnego wyrazu, nawet nie mrugnął.

– Okłamałeś mnie – stwierdził, mrużąc oczy.

Chłopiec uniósł brwi w odpowiedzi. Napięcie rosło, oblicze Taylora się zachmurzyło.

– No to jesteśmy kwita – odparł Max.

Stali nieruchomo, jeden czekał na ruch drugiego. Taylor w końcu zaśmiał się i pociągnął za klamkę.

– Nie martw się na zapas. – Otworzył drzwi. – Odpocznij. Carl się tobą zaopiekuje.

Taylor machnął na pożegnanie i zamknął za sobą drzwi.

Max dobiegł do okna i obserwował oddalającego się chodnikiem brata. Sekundy później zniknął z zasięgu wzroku. Chłopak ponownie spojrzał na Carla. Mężczyzna miał wciąż ten sam nieodgadniony wyraz twarzy. Nadal gapił się w jakiś punkt pod kanapą. Max podszedł do niego, nieco podenerwowany.

– Carl? – odezwał się, ale nie doczekał się odpowiedzi. Zauważył, że spod czapki wychodziły ślady po oparzeniach od wystrzału z pistoletu. Zrobiło mu się niedobrze. Zabrał dżinsową kurtkę z fotela i pośpiesznym krokiem ruszył na schody.

– A herbata?

Max zdębiał. Zatrzymał się w połowie drogi, słysząc zachrypnięty głos Carla. Przełknął ślinę i wolno odwrócił. Psycholog wlepiał w niego swój wzrok. Oczy miał rozszerzone do granic, a z kącika lekko uchylonych ust wyciekała ślina.

Chłopak nie chciał na niego patrzeć. Pobiegł na górę, do swojego pokoju. Następnie rzucił kurtkę na łóżko i doskoczył do laptopa. Skoro stracił telefon, będzie to jedyna możliwość komunikacji. Zauważył ciuchy na podłodze, które zostawiła Sara. Domyślał się, co kryje się za kurtyną tego, co przed chwilą wydarzyło się w salonie, ale bał się dopuszczać do siebie taką opcję.

Podszedł do drzwi pokoju, aby je zamknąć i zobaczył Carla stojącego na schodach. Przyglądał mu się jak manekin. Max zatrzasnął drzwi i przekręcił kluczyk. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej monetę. To była moneta, jaka wypadła Garou z kieszeni podczas szarpaniny z Taylorem i upiorem. Chciał ją pokazać bratu, gdy się obudził, ale Taylor wydawał się nie być sobą. Dlatego doszedł do wniosku, że moneta może poczekać.

Zerknął kontrolnie na drzwi. Otworzył dłoń i wziął monetę w palce. Garou posiadał ostrze z podobnego materiału, którym zabił upiora. Powiedział wtedy, że rybacy tworzą przedmioty ze stopionych duchów. Że ci wciąż żyją w tych przedmiotach, świadomi i cierpiący. Srebrna moneta na jednej stronie miała wyrytą twarz z przerażoną miną. Twarz bardzo przypominała mu kogoś, kogo znał. Gdy odwrócił monetę na drugą stronę, wyryte na niej było imię. „Noah”.

* * *

Nie pamiętał co przyszło pierwsze. Wrzaski ludzi, ból mięśni, wycieńczenie, pisk w uszach czy uczucie, jakby coś rozwierało jego czaszkę. Pamiętał za to pierwsze, co zobaczył – tłum Indian stojących nad nim na tle ogromnego ogniska. Wszyscy wskazywali na niego palcem i falowali, krzyczeli coś. Gdy się poruszył, odskoczyli przestraszeni. Wódz wraz z szamanem przepchnęli się między nimi i wyszli przed szereg.

– Co się stało!? Gdzie jest Garou!? – Krzyknął Tarhe.

Szarpał wpółprzytomnego Maxa, który nie był w stanie nawet usiąść o własnych siłach. Chłopiec miał zamknięte oczy, ale wciąż majaczył. Całe plemię stało teraz nad nim, wszyscy pragnęli choć cząstki informacji.

Czy to Max? Czy to Garou w ciele Maxa? Czy rytuał się powiódł? Czy to normalne, że stracił przytomność? Kiedy dokona się otworzenie granic? Gdy się obudzi? Jak wypocznie? Czy mają go wybudzić? Pytania padały jak deszcz, ale nie szła za nimi żadna odpowiedź.

– Wodzu! – krzyknął szaman pokazujący mu srebrną tarczę księżyca, widoczną przez otwór w szczycie tipi, która z najwyżej położonego punktu na czarnym niebie osunęła się dalej.

Wszyscy zamarli, nikt nie tańczył, nikt nie śpiewał, wszyscy stali i patrzyli na szamana, który wiedział, że północ właśnie minęła, a oni zawiedli. Ogień z ogniska zaczął się kurczyć, jakby ktoś wolno odcinał dopływ gazu w kuchence. Głowy przodków, wbite na pale, zaczynały gnić i przechodziły rozkład wraz z gasnącym ogniem. Włosy zaczynały odpadać, skóra zrobiła się czarna i płatami lądowała na ziemi. Księgi trzymane w rękach odzianych na czarno Indian zamknęły się same, upadając ciężko na ziemię. Czytający odskoczyli do tyłu, jeden z nich został złapany przez kreaturę, która w sekundę skręciła mu kark i zakrywając się pancerzem zaczęła konsumować. Ludzie z plemienia zadrżeli, jakby obudzeni z koszmarnego snu. Zewsząd dobiegły szmery.

Wódz Tarhe puścił chłopca i zdjął pióropusz, idąc między ludźmi, stanął przed ogniskiem i padł na kolana. Uniósł ręce ku dziurze w namiocie, aż upuścił je bezwładnie z miną pełną żalu i porażki.

Nadzieja opuściła plemię. Upiory nie ustępowały. Jedynym, co było teraz słychać, to odgłosy przegrywanej walki przed namiotem. Łysy mężczyzna podniósł księgę i wrócił do czytania, ale od razu odniósł wrażenie, że wypowiedziane słowa dają mniejszy efekt. Jakby księga wolno traciła swą moc. Umbra została zamknięta, a Indianie zawiedli duchy swoich przodków. Już nigdy nie zaznają ich mądrości ani nie ukażą im swego potomstwa. Świat właśnie stracił swego ducha. Stając się pustym naczyniem, które, jak te głowy, zgnije i umrze.

Ognisko zgasło, zostawiając jedynie migoczące, rozżarzone na czerwono drewno, w namiocie pociemniało. Głowy pospadały na ziemię. Wódz nie mógł przeboleć swojej porażki. To, o co walczył latami poszło na marne. Muna zaczęła płakać w głos, ale inni nie poszli jej śladem.

Wtedy poczuł ciepło napierające na niego z przodu. Ciepło, które zamieniło się w gorąc, a gorąc zaczął parzyć skórę. Wódz podniósł wzrok. Ognisko buchało ogniem i iskrami, był większy niż kiedykolwiek. Agresywnie rosło. Indianie odciągnęli od niego ciało Emmy, leżące tuż obok, nie chcąc, aby zajęło się ogniem. Tarhe spojrzał na ostatni kij, jedyny, na którym utrzymała się nietknięta głowa Taylora. Ona wpadła teraz do ogniska.

W ogniu zamajaczyła sylwetka, a płomień buchnął mocniej. Skóra zapiekła, a wódz zakrył oczy od rażącego ognia i został pociągnięty w tył przez pozostałych Indian. Wyszarpał się z ich uścisku, podniósł pióropusz z ziemi i założył na głowę. Max wciąż był nieprzytomny. Ogień opadł niczym za sprawą czarodziejskiej różdżki, przykrywając większość namiotu czernią. Śmierdzący dym zamarł w powietrzu. Wisiał przez chwilę, wreszcie rozwiał się, uciekając przez komin. Część pochodni nadal płonęło. Indianie pochwycili je i odpalili te zgaszone. Następnie podbiegli do wodza, oświetlając okolicę.

Usłyszeli chrupanie zwęglonego drzewa, które łamało się pod ciężarem stawianych kroków. Z kłębi ciężkiego dymu wyłonił się Taylor, w kucyku i ubiorze Teurga. Sięgnął za głowę i rozwiązał włosy.

Wyciągnął rękę przed siebie. Trzymał w niej małą główkę. Swoją. Głowa otoczona była białym dymem.

Wódz spojrzał niepewnie na szamana. Tamten tchórzliwie zaczął się wycofywać. Taylor dokładnie przyjrzał się głowie. Oglądał ją dokładnie i z pasją, jak jakieś dzieło sztuki. Następnie wrzucił ją do paleniska.

Sypnęło iskrami. Indianie zaczęli popatrywać po sobie, przerażeni i zmieszani. Nie wiedzieli, co się dzieje ani co się wydarzy. Oczekiwali rozkazów.

Wódz zbliżył się o kilka kroków i rozłożył ręce, jakby się witał. Widząc go, Teurg parsknął i przetarł ręką nos.

– Miałem przeczucie, że twoja gęba będzie pierwszą, jaką zobaczę – zaczął Garou w ciele Taylora.

– Synu...

Uniósł ręce w górę, a Teurg z wymuszonym uśmiechem pokiwał głową.

– Obawiam się, że już o wiele za późno, żebyś się tak do mnie zwracał.

Teurg rozglądał się po tipi, szukał kogoś.

– Matka natura odradza się po każdej krzywdzie. Rośnie ponownie, silniejsza i piękniejsza niż wcześniej. Pozwól mi naprawić to, co zostało zniszczone. Zakwitnijmy na nowo, synu.

Garou zauważył ciało Emmy, leżące niedaleko. Nie umknęło to uwadze wodza.

– Możesz ją mieć. Mamy dla ciebie również nietkniętą, która czekała na twój powrót – wtrącił. – Przygotowaliśmy wszystko wedle słów z ksiąg. Powiedz tylko słowo.

– Będę ją miał – przytaknął i spojrzał na niego. – Ale nie tak, jak tobie się wydaje. Obiecałem mu coś. – Wskazał palcem na swoje ciało. – Obiecałem, że naprawię jego błąd. Błąd, który musiał popełnić, i przez cały czas brudził jego sumienie. Emma odzyska swego ducha, będzie żyła.

– Nie możesz, to ciało posiada pamięć tego, co tu się stało. Z taką wiedzą...

– Dałem mu słowo – przerwał mu. – Taylor i jego brat to bardzo wyjątkowi chłopcy. Są Garou, a ja szanuję słowa Garou, dlatego dziewczyna będzie żyła. Będzie wolna.

Teurg podszedł do jednego z wojowników i wyciągnął do niego rękę, chcąc by ten oddał mu włócznię. Indianin spojrzał na Tarhe, który się zawahał, ale ostatecznie przytaknął. Garou złapał za broń i wrócił przed palenisko. Przyłożył palec do ostrza, sprawdzając jego ostrość. Następnie wyjrzał badawczo za wodza widząc upiory zgromadzone przed namiotem. Uniósł włócznię nad głowę i cisnął nią przez namiot, przebijając łysego doktora na wylot. Krew chlusnęła gęsto na trzymaną przez niego księgę i padł na kolana. Zdążył się jeszcze odwrócić powłóczyście, by spojrzeć na swego kata.

– W domu Carla Taylor złożył ci obietnicę. „Zanim to wszystko się skończy, zabiję cię własnymi rękami”. Pamiętasz? Posiadając teraz jego ciało czułem się w obowiązku jej dotrzymać.

Ten padł na ziemię, a księga upadła i się zamknęła, jak pozostałe.

– Nie! – Wódz krzyknął i spojrzał na szamana, którego już nigdzie nie było.

Upiory widząc, że nie są trzymane przez słowa księgi, wyskoczyły z mrocznych punktów namiotu i zaczęły mordować wszystkich tam obecnych. Tarhe krzyknął do krabowego stwora, a ten uderzył szczypcami o ziemię, aż zadudniło i ruszył na Teurga. Zaraz po starcie jego nogi wpadły w mrok, jakby wdepnął w głęboką kałużę i zakleszczył. Czarne istoty obskoczyły go, gryząc i szarpiąc. Stwór bronił się, jednak przewaga liczebna upiorów sprawiała, że błyskawicznie został wciągnięty w czerń i zniknął.

Krzyki ludzi nie były artykułowane, słychać było mężczyzn i kobiety, wrzeszczących udręczonymi głosami. Krew rozlewała się ochoczo, gasząc część pochodni, dając upiorom jeszcze więcej pola do popisu. Porywały do mrocznych punktów, gdzie znikały, rozcinały skórę, skręcały karki. Dwa wyłoniły się zza słupa i rzuciły na nieprzytomnego Maxa. Garou uniósł dłoń w jego stronę, a cienie się zatrzymały. Upiory rzuciły się na tych, którzy próbowali uciekać. Wszystko działo się bardzo szybko, jak na przyśpieszonym filmie.

Teurg nie spuszczał wzroku z wodza, który wydawał się być gotowy na śmierć. Zaczął do niego podchodzić, upiory przyniosły i odstawiły obok Garou ciało Emmy. Po czym wszystkie skierowały swoje srebrne spojrzenia na wodza. Chciał coś powiedzieć, ale Garou uniósł rękę. Tarhe rozpoczął mimo to.

– Czym ty się stałeś? Jeżeli cokolwiek z mojego syna wciąż w tobie siedzi, musisz natychmiast zaprzestać tego szaleństwa. Zabijasz własnych ludzi! Własną rodzinę!

– Ten chłopiec jest moją rodziną. – Teurg wskazał palcem na leżącego Maxa. – Nie przypominam sobie, żebyś ty brał mnie za rodzinę, kiedy zamykałeś mnie w Mrocznej Umbrze. Pamięć Taylora jest teraz moja i przez to nienawidzę cię jeszcze bardziej. Sposób, w jaki ich porzuciłeś, jak niechciane psy na ulicy, to jak ich okłamałeś. Jesteś tchórzem.

– Mylisz się. Zrobiłem, co było konieczne.

– Zapomniałeś już jak to było? Może więc odświeżę ci pamięć. – Kucnął przed nim. – Przewidziałem to, że ludzie odwrócą się od duchowości, że Umbra zamknie się na ten świat. Mówiłem, żeby granice pozostawić otwarte przez cały czas, żeby nie zapomnieli tego, jak wygląda prawdziwy świat. Żeby człowiek nie przestał bać się ciemności. Powiedziałeś, że zrobimy to razem, że wesprzesz mnie w tym. Ale kłamałeś. Poszliśmy aż do samej Mrocznej Umbry i odciąłeś mi srebrną nić, a ciało spaliłeś, uwięziłeś mnie tam. Pamiętasz chociaż jak prosiłem? Jak cię błagałem? Jak płakałem? Ale ty stałeś bez najmniejszej emocji na twarzy. – Potarł oczy. – Teraz, po tylu latach, ściągasz mnie z powrotem dlatego, że miałem rację. Umbra się zamyka, bo ludzie w nią nie wierzą, więc chcesz ją otworzyć na dobre, ale wiesz, że sam nad nią nie zapanujesz. Miałem wystarczająco dużo czasu, by to przemyśleć.

– Zrobiłem to, żeby dać ci czas, żebyś zrozumiał...– Ćśśś... – Zagryzł wargi i uniósł zaciśniętą pięść. – Zrobiłeś to, bo nie miałeś odwagi zabić własnego syna. Bałeś się konfrontacji, ponieważ moje wpływy sięgały głębiej niż twoje i ja nie wahałem się z nich korzystać. Kiedy ty sam czerpiesz z Umbry garściami, by wydłużać sobie życie. Zamknąłeś mnie ponad sześćset lat temu!

– Twoje ambicje szły w złą stronę! drogą, po której nie byłoby już odwrotu. Chciałeś wykorzystać wpływy, by panować nad tym wymiarem. Wiesz, że to nie jest nasza rola. Naszą rolą jest pilnowanie porządku, a nie burzenie go. Byłeś zbyt arogancki, nie dawałeś sobie przetłumaczyć! Musiałem coś zrobić! – w wodzu aż kipiało – Chciałem żebyś to zrozumiał. Chciałem, żebyś przemyślał i wrócił do nas. Był tym, który ocali ten świat! On umiera, odwraca się od duchowości! Teraz, nie wtedy!

Garou przez chwilę mu się przyglądał.

– Ale to nie jest najgorsza rzecz, jaką zrobiłeś... – powiedział spokojnie Teurg. – Posłałeś w to okropne miejsce tych chłopców, nie przygotowując ich. Gdybyś tylko powiedział im prawdę, gdyby wiedzieli, jak wyjątkowi są. Ale nie mogłeś, bo wtedy padłoby pytanie. Dlaczego sam nie pójdziesz? – Garou wstał, spojrzał na niego bardziej zdenerwowany. – Max by cię wtedy zapytał, dlaczego, dziadku, nie pójdziesz po własnego syna? Ty go tam zamknąłeś, prawda? Więź pomiędzy ojcem a synem jest najmocniejsza. O wiele mocniejsza niż pra, pra, pra, pra i jeszcze wiele razy pra wnukiem!

Garou wrzeszczał. Cienie skuliły się, jak przestraszone psy i popatrzyły po sobie. Syn wodza w ciele Taylora patrzył mu głęboko w oczy.

– Dlaczego nie przyszedłeś z jednym z nich? – Teurg ciągnął dalej. – Towarzyszyłeś Taylorowi, odbijając swe wilcze łapy, wskazując mu kierunek. Ale nie podążyłeś do Mrocznej Umbry. Zatem, po co?

– Nie chciałem tego robić tam – podjął wódz z uniesioną brodą. – Nie chciałem prowadzić tej rozmowy w Umbrze. Chciałem, abyś zobaczył, że cię sprowadziłem z powrotem. Żebyś zobaczył jak bolała mnie ta rozłąka.

– Niebywałe, że uwierzyli ci w tę bajeczkę. Jak dwaj Garou mogliby zgubić swoje bransolety? – parsknął. – Nie ma co się dziwić. Tyle przeszli. Chłopak stracił rodzinę zanim stał się mężczyzną. Taylor był poniewierany i popychany przez całe życie, traktowany jak wyrzutek. Samotny i złamany. Ich ojciec, twoja krew, błąkał się przez swój żywot bez celu, by w końcu oddać życie w nieznaczącej sprawie. Taki los zgotowałeś swojej rodzinie. Tak dbasz o swoich. Tak dbasz o przyszłość Garou. Tak dbałeś o mnie. Wiesz, ile przez ciebie przeszedłem? ile wycierpiałem?

– Już dobrze, synku, wyrzuć to z siebie. Jestem tutaj. – Tarhe rozłożył ręce. – Już nie musisz uciekać, wszystko naprawimy. Razem.

– Uciekać? – parsknął i zaczął się do niego zbliżać. – Oooo nie, nie, nie. Nigdzie się nie wybieram.

– Wiem, że masz swoje powody, by być na mnie zły. Wiem, że to co myślisz się zmieniło...

– Co myślę? – zatrzymał się i wrednie uśmiechnięty kręcił głową – Co myślę, tak? Setki lat spędzonych uwięzionym w Mrocznej Umbrze sprawiało, że myślałem tylko o jednym. Myślałem o tej chwili, gdy znów przed tobą stanę. Przemyślałem każdy możliwy scenariusz, jak to spotkanie mogłoby się potoczyć, co bym ci powiedział, co zrobił, jak powinienem zareagować oraz jak chciałem zareagować. Co musiałbym zrobić, żebyś zrozumiał dokładnie o czym myślałem, kiedy mój własny ojciec podstępem zamykał mnie w najgorszym miejscu, jakie można sobie wyobrazić. Żebyś był świadomy, że ukradłeś mi to, co należy się choćby mrówce. Odebrałeś mi wolność!

Tarhe nie opuszczał brody, słuchał syna, przyjmował to z godnością.

– I wiesz co? Kiedy ta chwila nadeszła – znów kucnął przed ojcem, a jego lewy kącik ust uniósł się ku górze – mam to już gdzieś. Nie obchodzi mnie to, co myślisz, ani to czego oczekiwałeś. Nie obchodzi mnie nawet czy rzeczywiście zrobiłeś to z jakiegoś chorego powodu dla mojego dobra. Po prostu mnie to nie obchodzi. Zrobiłeś, co zrobiłeś, i jest to niewybaczalne. Nie mam ci nic do powiedzenia.

Garou wyciągnął rękę i zacisnął pieść na rękojeści noża przyczepionego do pasa wodza.

– Witaj w domu, synu – rzekł wódzi spojrzał mu głęboko w oczy. Teurg bez zastanowienia zatopił ostrze w jego brzuchu. Poczuł jak ciepła krew rozlewa się po jego dłoni.

Gdy tylko odszedł od niego, cienie rzuciły się na rannego i zaczęły odbierać mu resztkę życia. Podniósł palącą się pochodnię i udał się dalej, w kierunku jednego z żerdzi podtrzymujących tipi. Gdy światło go sięgnęło, wyłonił się obraz przywiązanej do pala Muny, która wciąż była żywa. Żaden z cieni jej nie dotknął.

Teurg stanął tuż przed nią, a ta odwróciła wzrok, przerażona.

– Spójrz na mnie – nakazał, a ta, trzęsąc się, posłuchała. – Strzegłaś go, ocaliłaś mu życie. Jemu również. – Wskazał palcem na leżącego Maxa. – Za to jestem ci wdzięczny. Twoim zadaniem było odnalezienie i sprowadzenie potomka Garou, który zajmie moje miejsce w Mrocznej Umbrze, tak bym ja mógł wrócić do świata materialnego. W zamian za to otrzymałabyś zaszczyt bycia u mego boku, by rodzić kolejnych Garou. Dotrzymałaś danego ci zadania, ale jesteś przywiązana, dlaczego?

– Po naszym przybyciu, wódz i szaman uznali, iż jesteśmy zbyt późno. Gdy odnalazłam i księgę, i Taylora, wtrącił się jeden z jego ludzi. Całe zasługi spłynęły na niego, a mi powiedziano, że gdyby nie jego pomoc, nigdy bym tego nie dokonała.

Teurg pokiwał głową z lekkim uśmiechem.

– Napracowałaś się. – Przejechał dłonią po jej policzku. – Nie pozwól, by ich jadowite słowa zatruły twego ducha. Tarhe nie zaryzykowałby posyłania tej, którą chciał posadzić u mego boku samą w świat. To zbyt niebezpieczne. Wykorzystał cię, tak jak wielu przed tobą, abyś wykonała za niego brudną robotę. Nieważne, jaką wymówkę zastosował, finalnie nigdy nie miałaś skończyć jako ta wybrana. Nie musiało mnie tu być, by to zrozumieć. Znam mojego ojca zbyt dobrze.

Rozciął więzy, które ją krępowały. Złapała się za obolałe nadgarstki, nie wiedząc, co dalej robić.

– Nie jestem wodzem Tarhe. Niczego nie musisz, sama decydujesz o swoim losie. Możesz stąd odejść, a żaden z upiorów cię nie skrzywdzi, masz moje słowo. Możesz również zostać u mego boku i wspólnie ze mną dokonać tego, po co mnie tu ściągnięto.

Muna bez zastanowienia stanęła na palcach i zbliżyła swe usta do jego. W długim pocałunku odpowiedziała na jego propozycję. Następnie zabrała ostrze z dłoni Gaoru i podeszła do zwłok wodza. Kucnęła i zadała kilka dźgnięć, wydobywając z siebie głośne, pełne złości okrzyki.

Teurg zaśmiał się w głos i zauważył, że Max zaspanymi oczami przygląda się sytuacji. Podszedł do niego i kucnął obok. Pogłaskał chłopca po włosach. Ten stracił przytomność.

* * *

Teurg w ciele Taylora szedł chodnikiem, przypominając sobie wydarzenia w tipi po jego powrocie. Był ciepły słoneczny dzień, ptaki przelatywały nad głowami, ludzie chętnie wybierali rowery i spacer zamiast przemieszczania się samochodem. Patrzył na auta, na samoloty lecące nad miastem, na rowerzystów. Przyglądał się telefonom, zegarkom, obuwiu. Wszystkiemu. Technologia, mimo iż znał ją ze wspomnień Taylora, była dla niego niezmiernie intrygująca. Możliwość rozmowy z drugą osobą, gdziekolwiek by się nie znalazł, setki książek oraz listów w jednym małym urządzeniu.

Rozmyślał kończąc tabliczkę czekolady i popijając gazowanym napojem. Wtedy zza rogu spotkał się ze starszą kobietą, wyprowadzającą swojego psa. Wysoka kobieta z szerokim nosem i okularami przeciwsłonecznymi z okrągłą ramą. Nie dało się nie zauważyć jej zielonego dresu sportowego. Na smyczy prowadziła kundla, który na widok Teurga odskoczył, zjeżony i zaczął szczekać.

– Buki, co w ciebie wstąpiło!?

Pies szczekał i piszczał. Z przerażeniem podgryzał smycz, która go trzymała. Kobieta fuknęła na Garou: – Przestań go straszyć, baranie!

– Szanowna pani, wszyscy musimy stawić czoło swoim strachom. Nawet zwierzęta. Tego uczy nas nasza matka natura.

Teurg kucnął, a pies wyrwał się ze smyczy i wybiegł na ulicę wprost pod pędzące auto. Huk uderzenia i skowyt psa, zmieszany z piskiem opon rozniósł się po okolicy. Gdy wszystko ucichło, jego miejsce zajął paniczny krzyk właścicielki patrzącej na dygoczącego pośrodku asfaltowej jezdni psa, który wciąż kopał jedną łapą.

– Boże, zabiłeś go!

Następnie podbiegła do martwego psa i kucnęła nad nim. Teurg przyglądał się jeszcze przez chwilę całemu zamieszaniu, ale uznał go za mało interesujący.

Ruszył dalej, wcisnął do buzi resztkę tabliczki czekolady i wyrzucił papierek do pobliskiego kosza. Mijając wiatę sklepową w jej odbiciu zobaczył nie siebie, a Taylora w czarnym płaszczu i szaliku. Podszedł bliżej szyby, przypominając sobie ostatnie chwile, gdy go widział.

* * *

Pomarańczowe gwiazdy na czarnym niebie ciętym niebieską zorzą polarną kumulowały się w punkcie, gdzie siedem dróg, jak siedem wymiarów łączyło się ponownie. Szczyt skały, pod którą topione były duchy, wyłapane przez rybaków, gwizdało w przeciągu w małej dziurze prowadzącej do samego centrum. Aż nagle z tej właśnie dziury wyłoniła się umięśniona i pokryta krwią ręka Teurga. Złapał się najbliższego wyżłobienia i podciągnął. Wyskoczył, kładąc brzuch na zimnej skale. Wypluł trochę krwi i złapał oddech. Następnie sięgnął jeszcze do dziury i pociągnął za sobą Taylora w opłakanym stanie. Odsunął go dalej i padł na plecy, wycieńczony i ranny. Obaj dyszeli głośno, obaj zalani krwią i ledwo żywi.

– Dlaczego... – zaczął Taylor. – dlaczego mi pomogłeś? Rybacy by mnie stopili.

– Już ci mówiłem, jesteś moją krwią, chłopcze.

– Nie nazywaj mnie tak – zastękał, próbując wstać.

– Też ci to już mówiłem.

Taylor doczołgał się do skały i oparł się o nią plecami. Spojrzał na gwiazdy i na leżącego Indianina.

– Nie zawahałeś się – zaczął Garou.

– Co?

– Oddać bratu bransoletę.

– Oczywiście. Jest dla mnie najważniejszy. Spieprzyłem wiele spraw, on nie będzie jedną z nich. Teraz jest bezpieczny. Wszystko mi jedno, co będzie ze mną.

Teurg usiadł, biorąc głębokie wdechy. Spojrzał w niebo.

– Granice Umbry zaraz się zamkną – powiedział. – Przykro mi, że cię tam nie będzie. Żaden z nas nie powinien się tu znaleźć.

– Gdybyś nie zostawił po sobie śladów łap, nigdy bym tu nie trafił – kaszlnął.

– To nie były moje ślady. Jest jeszcze jeden Garou, który wciąż żyje. – Teurg spojrzał na swoją zalaną krwią dłoń. – Ja pomagałem wam w inny sposób.

– Ta syrena miała mi pomóc? Za każdym razem miałem wrażenie, że wwierca mi się w mózg.

– Wilczy zew. – Spojrzał na niego zdenerwowany. – Nie żadna syrena. I tak, miał ci pomóc zlokalizować to miejsce. Żebyś nawet z Umbry mógł iść dobrą drogą.

– No cóż, teraz nie ma to już znaczenia. Poza tym, że trochę mnie w świecie materialnym, teoretycznie, jeszcze jest. – Taylor dodał opierając głowę o skałę.

Zauważył, że Indianin go nie zrozumiał.

– Tarhe odciął mi głowę, ugotował ją i nabił na kij. Skradłem ciało niewinnej dziewczyny, by się dostać do wioski. Nigdy nie sądziłem, że posunę się tak daleko. Philip miałby ubaw. Bardzo chciałem zwrócić jej ciało. Szaman powiedział mi, że jej duch wciąż krąży po Umbrze. Ale i to spieprzyłem.

– Tsantsa. – Garou powiedział to jakby go oświeciło, patrząc na gwiazdozbiór. Podniósł się resztkami sił i kulejąc podszedł do Taylora. Spojrzał w niebo. Wciąż miał kilka sekund. Złapał go za rękę i cisnął nim o skałę, po czym usiadł mu na brzuchu.

– Co robisz!? – krzyknął Taylor, chcąc się bronić.

– Skoro ci wszystko jedno, to znaczy, że godzisz się na wszystko. Łącznie z przyjęciem mnie do ciała.

– Ale ja nie mam ciała! Srebrna nić się urwała. Złaź! – Ciężko dyszał.

– Głowy Tsantsa mają głębsze znaczenie, wciąż mogę wrócić.

Taylor nie mógł się uwolnić.

– Bez bransolety nie opuścisz Mrocznej Umbry!

– Bez? – wskazał na złotą biżuterię wokół kostki – Ta, którą wykorzystał twój brat była przyniesiona tu przez upiora, który mnie zaatakował. Naprawdę sądziłeś, że pozwoliłbym ją sobie zerwać?

Teurg złapał go za twarz i ścisnął.

– Nie bój się, chłopcze, jeżeli to się uda, wrócę po ciebie. A dziewczyna, której ciało skradłeś, odzyska swego ducha. Daje ci moje słowo.

– Nie, czekaj! Nie pozwalam!

Garou zatopił się w jego ciele.

* * *

Kilka przecznic dalej, Teurg wszedł na ulicę, a samochody w ostatniej chwili zdołały przed nim wyhamować. Trąbili i wyzywali go, ale ten patrzył na nich jedynie z zaciekawieniem.

Wszedł w alejkę pomiędzy dwoma blokami. Środkiem asfaltowej drogi płynął śmierdzący wężyk czegoś, co wylewało się z budynku po lewej. Szedł wolno podziwiając ogrom budowli. Docierając do kontenera na śmieci, zatrzymał się.

– Max ci uwierzył?

Z ukrycia wyszła Sara. Teurg włożył ręce do kieszeni płaszcza. Długie włosy tańczyły na podmuchach wiatru pędzącego pomiędzy budynkami.

– To nie jest twoja sprawa – kiwnął do niej głową. – Podczas naszego pojedynku darowałem ci życie, ponieważ zgodziłeś się mi służyć. Czy coś się zmieniło?

– Oczywiście, że nie. Dałem słowo.

– Słowo upiora nie ma dla mnie żadnej wartości.

Cień w ciele Sary opuścił łeb i poprawił opaskę na szatynowych włosach.

– Czy dziewczynka jest uśpiona? Ma nie być świadoma tego, co się dzieje. Ma nie cierpieć.

– Zgodnie z twoim rozkazem. Sara śpi i o niczym nie wie.

– Dobrze. A opiekunka? – dopytał Teurg kierując głowę na prawo.

Muna stała oparta o ścianę budynku z założonymi rękoma. Miała na sobie białe, opinające spodnie i biały podkoszulek oraz czarną skórzaną kurtkę.

– Wróciła do ciała, tak jak chciałeś – odpowiedziała Indianka. – Znalezienie jej ducha nie było trudne. Wciąż siedziała w tym domu, gdzie rodzina Sary została zamordowana. To najczęściej spotykane zachowanie nieświadomej osoby, jest zbyt przerażona, by ruszyć z miejsca. Połączenie srebrnej nici z martwym ciałem było wyzwaniem, ale dzięki twoim wskazówkom mi się udało. Zanim pomogłam Emmie wrócić do ciała wytłumaczyłam jej, jak ma to wszystko rozumieć. Szło dobrze do momentu wspomnienia okresu, gdy Taylor był w jej ciele do niej dotarły. – Weszła na środek uliczki. – Jest teraz w drodze do Europy. Nie spodziewam się, by kiedykolwiek wróciła na tę część półkuli.

– Skąd ta troska losem młodej Sary? – wtrącił upiór zmieniając temat – Jeżeli mogę wiedzieć?

– Jest ważna dla Maxa, a skoro jest ważna dla niego, to jest ważna i dla mnie – odpowiedział Teurg.

– Mogę zmienić powłokę.

– Nie – odparł pewnie. – Tak jest dobrze. Nikt nie wie, co przyniesie jutro. A chłopiec jest mądry, prędzej czy później się zorientuje. O ile już tego nie zrobił. Zwłaszcza po szkodach, jakie rytuał wyrządził Umbrze.

Garou ruszył wzdłuż alejki, a Sara i Muna poszły za nim.

– Nie przeszkadza ci, że masz teraz nowego pana? – spytała Muna.

– Wszystko, byle bym nie musiał znów leżeć w jakiejś trawie w Umbrze – odpowiedział upiór. – O ile możliwe jest wrócić. Czy świat cienia rzeczywiście został zamknięty?

– I tak i nie – Teurg w ciele Taylora zaśmiał się.

Uliczka zalała się cieniem, który podążał za nimi. – Chodźcie, mamy wiele do nadrobienia.

KONIEC